امید به زندگی از شاخص های اثرگذار در بررسی توسعه اقتصادی کشورهاست. این شاخص یا به طور انفرادی یا در ترکیب با دیگر شاخص ها به منظور تحلیل دقیق شرایط کشورها به عنوان بازیگران اقتصاد بین المللی نقش موثری ایفا می کند. میزان امید به زندگی در کشورهای مختلف از جمله توسعه یافته می تواند به این سوال پاسخ روشنی بدهد که آیا توسعه اقتصادی کشورهای مختلف در خدمت بشر بوده و او را به حضور بیشتر در این جهان ترغیب کرده است؟ اتحادیه اروپا در برگیرنده توسعه یافته ترین کشورهای جهان است. در آمارهای سازمان ملل که به طور سالانه از میزان امید به زندگی در کشورهای مختلف منتشر می شود می توان نام بسیاری از کشورهای اروپایی از جمله سوییس و فنلاند را دید که شهروندان در آن ها انتظار عمری طولانی دارند. با این وجود بررسی ها نشان می دهد که اوضاع این شاخص در سراسر قاره سبز مطلوب نیست.

اکونومیست می نویسد از شچچین (از شهرهای لهستان) در نزدیکی دریای بالتیک تا تریسته(شهری در شمال شرقی ایتالیا) در حوالی دریای آدریاتیک می توان خطی را ترسیم کرد که از شرق به غرب اروپا می رسد و امید به زندگی و سهم از سلامتی هم از غرب به شرق این خط کاهش پیدا می کند.  این درحالی است که بررسی های جهانی نشان می دهد شهروندانی که در اتحادیه اروپا زندگی می کنند 2.5 سال بیشتر از شهروندان امریکایی و 4.6 سال بیشتر از چینی ها عمر می کنند.

در سر دیگر این طیف در اسپانیا، اسپانیولی ها در مادرید امید دارند که 85 سال زندگی کنند درحالیکه در بلغارستان امید به زندگی به 73 سال می رسد که با انتظار مادریدی ها از عمرشان 12 سال فاصله دارد. تنها استثنائات در این زمینه اسلوونی است که بالاتر از میانگین اروپا قرار دارد.

اتحادیه سلامت عمومی اروپا که یک تشکل مردم نهاد است، دلیل کاهش امید به زندگی در اروپای شرقی را عادت بد و محیط ناسالم زندگی می داند که به اهرمی در تشدید بیماری های مزمن مثل سرطان، دیابت و بیماری های قلبی تبدیل شده است. از سوی دیگر مردم در شرق اروپا نوشیدنی های سنگین بیشتری می خورند و بیشتر سیگار می کشند.