آمار و ارقام به ما نشان می‌دهند که احتمالا جمعیت جهان در سال 2050 به 9.7 میلیارد نفر برسد و اگر چنین شود، به احتمال زیاد کمبود مواد غذایی مردم را به سمت تغییر رژیم کنونی تغذیه ببرد. شاید مجبور شویم از حشرات تغذیه کنیم و کرم‌هایی که سرشار از پروتئین هستند. شاید هم مجبور باشیم با غذاهای سنتزشده در محیط‌های گلخانه و سبزی‌جات و میوه‌جاتی سرتاسر غیرطبیعی سروکار داشته باشیم. نظرتان چیست که همین حالا بتوانیم سری به منوی غذای جهان آینده بزنیم و ببینیم که یک میز غذا، یک ظرف غذا یا اصلا فلان غذای مشخص چه ریخت و قیافه‌ای دارد؟

برای رسیدن به این منظور راه‌هایی مختلف وجود دارند و هریک مزایا و معایب خود را، اما یک چیز روشن است: ترجیح مصرف‌کننده تاثیر بسزایی در نتیجه خواهد داشت. کدام‌یک از آن غذاها را می‌خواهید ببینید؟ این تجربه ناب هم‌اکنون به لطف فناوری واقعیت افزوده (AR) ممکن شده است. این فناوری امکان اضافه کردن هرچیزی را به تصویری که از ظرف غذایتان ذخیره کرده‌اید دارد.

برای دیدن پنج گزینه‌ای که پیش روی غذای جهان است تنها چیزی که لازم دارید یک گوشی هوشمند و اپلیکیشن اسنپ‌چت است. از طریق این اپلیکیشن می‌توانید عکس غذایتان را به «لنزهای» موقت که 24 ساعت عمر دارند، بیفزایید. سپس با زدن دکمه قرمز دوربین اسنپ‌چت می‌توانید آن غذا را در جهان واقعی پیاده‌سازی کنید.

از این فناوری برای جابه‌جا کردن، چرخاندن و زوم کردن هم می‌توان استفاده کرد اما متاسفانه هنوز نمی‌توان از طریق آن بو و مزه را منتقل کرد. روی هر ظرفی که انگشت بزنید اطلاعاتی در مورد آن غذا در اختیارتان قرار خواهد گرفت. در ادامه به این 5 گزینه پیش رو خواهیم پرداخت.

*چه بر سرمان خواهد آمد؟

اولین ظرف یک وافل است که در آن حجم زیادی کرم خوراکی و جیرجیرک سرخ‌شده قرار دارند که البته در کنار توت‌فرنگی و سس شکلاتی طعم دل‌پذیری پیدا خواهند کرد. نگران نباشید. همین حالا هم 2میلیارد نفر از مردم جهان حشره می‌خورند و بیش از 1500گونه خوراکی از حشرات وجود دارند که سرشار از پروتئین هستند. پیش از اینکه دلتان به هم بخورد، به یاد داشته باشید که ذائقه مصرف‌کننده به سادگی تغییر می‌کند. همین 20 سال پیش بود که مردم کشورهای غربی به ندرت سوشی می‌خوردند، اما امروزه داستان عوض شده است. مطمئن باشید اگر گزینه‌های غذایی‌مان از بین برود، شاید مجبور شویم روزی از حشرات به عنوان مواد اولیه نامرئی سس پاستا استفاده کنیم.

گزینه دوم، همبرگری با گوشت مصنوعی است. علی‌رغم نام عجیبش آن‌قدرها هم چیز عجیبی نیست. گوشت مصنوعی یا ساخته‌شده از مواد گیاهی است و صرفا در نهایت یک رنگ قرمز خوراکی به آن افزوده شده که ظاهر گوشت واقعی به خود بگیرد، یا از طریق رشد سلول‌های حیوانی در پرورشگاه‌های دامی به دست آمده. به هر حال این گزینه بسیار پایدارتر و ماندگارتر از دامداری به شکل امروزی آن است. این گزینه با اینکه هنوز هزینه بسیار گزافی به دنبال دارد، هرگز از روی میز کنار گذاشته نخواهد شد زیرا همین حالا هم پرورش دام به منظور تولید گوشت، در بسیاری از نقاط جهان به خاطر مسائل زیست‌محیطی نظیر آب، با مشکلات جدی روبه‌رو شده است.

گزینه سوم اسپیرولینا نام دارد. اسپیرولینا نوعی جلبک است که در دریاچه‌های خاصی در افریقا، مکزیک و میانمار رشد می‌کند و همان غذای معجزه‌واری است که هنوز به حقش نرسیده. پودر این جلبک دارای 60درصد پروتئین است و می‌تواند با دیگر غذاها مخلوط شود. همان‌طور که در این گزینه آن را با کلوچه‌ها قاطی کرده‌ایم یا می‌توانیم به شکل قرص تغذیه آن را بخوریم. کیک‌های خشکی که از این جلبک درست می‌شوند دیهه نام دارند و یک سنت در کشور چاد به حساب می‌آیند. کشور چاد به دلیل داشتن منابع غنی این جلبک تقریبا در تمام غذاهایش از آن استفاده می‌کند. در سال 1974 سازمان ملل از این جلبک به عنوان یک آینده بالقوه نام برد و هنوز هم پایدارترین گزینه در این میان، همین جلبک است.

گزینه چهارم را همین امروز هم بسیاری از ما استفاده می‌کنیم. شِیک‌هایی که سرشار از پروتئین و مواد غذایی‌اند‌ همین امروز هم برای تعریف کردن یک رژیم غذایی مشخص برای ورزشکاران استفاده می‌شوند، پس چرا باز هم با همان روش سنتی غذا پختن به مسیر خود ادامه دهیم؟ آیا دیگر وقتی برای ماکارونی پختن دارید؟ البته همین‌جا به شما بگوییم که هنوز آثار مصرف بلندمدت شیک‌ها مشخص نشده.

گزینه آخر جایی است که فناوری به تخیل و فانتزی نزدیک می‌شود. یک پرینتر سه‌بعدی را در نظر بگیرید که به جای جوهر و رنگ در آن مواد اولیه برای تهیه غذا قرار بگیرند. این مواد اولیه که مثلا می‌توانند گیاهانی مانند فلفل باشند به شکل کپسول‌هایی در این پرینتر قرار می‌گیرند تا ما در نهایت با غذایمان روبه‌رو شویم. گرچه این روش به ما قابلیت کنترل کامل غذایمان را می‌دهد اما در حال حاضر به دلیل کند و گران‌قیمت بودن پرینترهای سه‌بعدی غذا و محدودیتی که در پذیرش مواد اولیه دارند، هنوز هم با مشکلات زیادی روبه‌رو هستیم و فاصله‌ای نسبتا طولانی داریم با آینده ایده‌آلی که از آن رویاپردازی می‌کنیم.