سابقه همکاری‌های معدنی دو کشور ایران و روسیه به سال‌های دور بازمی‌گردد یعنی زمانی که ایران اولین کارخانه ذوب‌آهن را در اصفهان به راه انداخت. روس‌ها در آن دوره در عملیات اکتشاف زغال و سنگ‌آهن وارد کار شدند و به‌واسطه این سابقه دور اطلاعات دقیق و اشراف خوبی نسبت به وضعیت معادن در ایران دارند. صنایع استراتژیکی مثل ذوب‌آهن و فولاد مبارکه در آن دوره با همکاری طرف خارجی شکل گرفت و اکنون در تولید فولاد به ظرفیت بیش از 55 میلیون تن رسیده‌ایم.

پیش از پیروزی انقلاب اسلامی در اواخر دهه 50 خورشیدی، کشورهایی از اروپا و  آمریکا ازجمله کانادا هم برای اکتشاف در معادن با طرف ایرانی همکاری کردند. نقشه‌های زمین‌شناسی ایران توسط شرکت‌های معدنی در کشورهای اروپای شرقی به‌دقت مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. ایران سابقه همکاری معدنی با بیشتر کشورهای اروپایی ازجمله استرالیا را هم در زمینه اکتشاف در همکاری با سازمان زمین‌شناسی یا شرکت‌های بزرگ دارد. کشورهای جداشده از شوروی سابق هم در سال‌های پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بخش اکتشاف و پلی متال‌ها با ایران همکاری کرده‌اند.

اما بحث ایران تنها همکاری در زمینه اکتشاف نیست. اگر سرمایه‌گذاری مستقیم خارجی مسیر کامل خود را طی کند و در فرایند همکاری به پروسه فرآوری برسیم، برنده نهایی ما هستیم. چه روسیه چه هر کشور دیگری که اطلاعات خوبی از معدن و ظرفیت مناسبی برای فعالیت معدنی دارد، می‌تواند با طرف داخلی همکاری کند.  فعالان معدنی از هر نوع سرمایه‌گذاری خارجی استقبال می‌کنند اما دراین‌بین به‌ویژه در مورد جذب سرمایه به واحدهای کوچک و متوسط نیاز به روان‌سازی مقررات داریم تا مهم‌ترین پیامدهای سرمایه‌گذاری یعنی بازار مصرف و تکنولوژی را برای بخش معدن به ارمغان آوریم. با توجه به وضعیت زایندگی مواد معدنی بهترین کار واردکردن تکنولوژی و ایجاد ارزش‌افزوده در زنجیره تولید مواد معدنی است که این مهم با برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری میسر خواهد شد.