یکی از معماهای بزرگ اقتصاد آمریکا این است که چرا رشد آن در چند دهه اخیر نسبت به سال های گذشته آرام تر شده است؟ در سال های 1946 تا 1975، رشد تولید ناخالص داخلی آمریکا برای هر نفر به طور میانگین برای هر سال 2.3 درصد بود یعنی در هر سال تنها 1.8 درصد به طور متوسط رشد یافته است. بسیاری از اقتصاددانان معتقدند که گزارش های ملی اهمیت نوآوری های تکنولوژیکی در اقتصاد را نادیده گرفته است. علی رغم ظهور اینترنت، تلفن های هوشمند و هوش مصنوعی، سهم صنعت اطلاعات از تولید ناخالص داخلی آمریکا به ندرت از سال 2000 افزایش یافته است. چه می تواند این پارادوکس را توضیح دهد؟ 

بخشی از مشکل این است که شاخص تولید ناخالص داخلی ملی تنها چیزهایی مثل کالاها و خدماتی که مردم برای آن پول پرداخت می کنند را محاسبه می کند. شرکت های اینترنتی مثل گوگل و فیس بوک از مشتریان برای ارائه خدمات پول دریافت نمی کنند و این یعنی آمار درآمدهای ملی میزان سودمندی مشتریان از رشد این شرکت ها را در نظر نمی گیرد. یکی از راه های برطرف کردن این مشکل این است که از مردم بپرسند در صورت عدم دسترسی به خدمات رایگان اینترنتی باید چقدر پول هزینه کنند. سه اقتصاددان دقیقا همین کار را انجام داده اند تا ارزش خدمات اینترنتی برای مشتریان را بفهمند.

پاسخ دهندگان به نظرسنجی آن ها گفته اند که با استفاده نکردن از نقشه های اینترنتی در یک سال مجبورند  3 هزار و 600 دلار پرداخت کنند و صرفه نظر کردن از ایمیل، 8 هزار و 400 دلار برایشان آب می خورد. تحقیقات نشان می دهد که گویا موتورهای جست وجو ارزش بیشتری دارد: پاسخ دهندگان به نظرسنجی گفته اند که آن ها برای صرفه نظر کردن از خدمات موتورهای جست وجو اینترنتی مجبور به هزینه 17 هزار و 500 دلار در یک سال خواهند بود.