در سال گذشته مقاله ای توسط اساتید دانشگاه سانتا باربارای کالیفرنیا منتشر شد که نشان می داد که زباله های جامد پلاستیکی تولید شده از سال 1950 که سوزانده یا بازیافت نشده است به 4.9 میلیارد تن می رسد. این حجم از زباله را می توان در یک زمین 57 کیلومتر مربعی به عمق 70 متر دفن کرد یعنی زمینی تقریبا به اندازه منهتن.

متاسفانه حجم بزرگی از زباله های پلاستیکی روانه اقیانوس شده و پراکنده شده است. در چنین شرایطی دیگر زباله ها برگشت پذیر نیست مخصوصا اگر به تکه های کوچک تری از پلاستیک تبدیل شود. بعضی از پلاستیک های رها شده در دریاها قسمت های کوچک از تولیدات بزرگ است و برخی دیگر میکروبیدهایی است که در خمیردندان یا کرم ها استفاده شده است.

حتی اگر در یک سال ده میلیون تن از جریان ورود زباله به دریاها کم شود هم باز مقدار زیادی از آن ها در طبیعیت باقی می ماند.  بیشتر پلاستیک هایی که روانه اقیانوس شده اند نه از کشورهای اروپایی و آمریکایی بلکه از کشورهای درحال توسعه آسیایی به طبیعت ریخته شده یعنی جایی که چرخه جمع آوری و بازیافت زباله ناقص است یا وجود ندارد. در اکتبر گذشته دانشمندان آلمانی دریافتند که 10 رودخانه( هشت رودخانه در آسیا و دوتا در آفریقا) 90 درصد از زباله های پلاستیکی دریاها را حمل می کنند و رودخانه یانگ تسه به تنهایی 1.5 میلیون تن زباله در سال جا به جا می کند.