ایده ترمیم بافت فرسوده به منظور افزایش میزان عرضه مسکن مطلوب، پیش از اجرای پروژه مسکن مهر هم مطرح شده بود اما بنا به دلایلی در آن زمان مورد پذیرش قرار نگرفت. در آن دوره ترمیم بافت فرسوده بدون در نظر گرفتن ظرفیت این بخش برای اثرگذاری بر بازار مسکن به شکل موضعی دنبال شد.

 بافت فرسوده در آن دوره به شکل پراکنده مورد ترمیم قرار گرفت به این صورت که واحدهای ریزدانه که در مناطق 10 و 11 پایتخت از فراوانی بیشتری برخوردار است، تجمیع شد. اختیار گرفتن جواز در این شیوه ترمیم بافت فرسوده به عهده مردم بود و از آنجایی که مردم ترجیح می دادند مستقل باشند، کار به مسیر واسطه گری هدایت شد. در واقع این دلال ها بودند که زمین ها را می خریدند، تجمیع کرده و واحدهایی را می ساختند و به فروش می رساندند. آن ها مسکنی ساختند که اکنون با گذشت کمتر از 20 سال از عمرش تبدیل به خانه کلنگی شده است. در ساخت این منازل نه کیفیت و استانداردهای ساخت رعایت شده و نه مسائل محیطی و شهرسازی مورد توجه قرار گرفته است. دیگر نکته مهم سلامت محیطی محلات بود که به دلیل علاقه  و عرق ساکنان در محله های دارای بافت فرسوده به امنیت این مناطق دامن زده بود. در این سال ها پس از خرید زمین در این محله ها توسط بساز و بفروش ها، ساکنان جدید به محله ها اضافه شدند و ماهیت محلات متفاوت شد.

اکنون وقت اجرای فکری اساسی برای ترمیم بافت فرسوده فرارسیده است. بهترین راه حل خرید زمین های بزرگ توسط دولت و ساخت شهرک های بلندمرتبه است. هر نوع افزایش واحد مسکونی باید در ارتفاع انجام شود و در ترمیم بافت فرسوده کمتر زمین را اشغال کرد. از سوی دیگر باید از مساحت زمین برای ایجاد فضای سبز و دیگر اماکن شهری و عمومی مورد نیاز و زیرساختی بهره برد. به طور خلاصه می توان گفت تجمیع زمین های بزرگ در ترمیم بافت فرسوده به کار می آید نه ساخت و ساز در واحدهای خرد. ترمیم موضعی در بافت فرسوده بی نتیجه است.