اگر چه که جمعیت حاشیه نشین در ایران طی دو دهه گذشته از حدود 3.5 میلیون نفر به بیش از 11 میلیون نفر طبق گفته وزیر راه و شهرسازی رسیده است و بیش از 3 برابر رشد داشته ولی شدت فقر در ایران براساس بررسی های مرکز پژوهش های مجلس در مناطق شهری و روستایی ایران رو به کاهش بوده است. البته بررسی شدت فقر تنها به معنی میزان درآمد یک خانوار نیست و برای سنجش آن از معیارهای آموزش، سلامت و تسهیلات زندگی ( امکاناتی که در زندگی از نظر مسکن و.. دارد) استفاده می شود. در این گزارش ویژه ابتدا نسبت سرشمار فقر چند بعدی بین سال های 1370 تا 1393 در مناطق شهری و روستایی مورد بررسی قرار گرفته است و سپس به سنجش شدت فقر پرداخته شده است.

از نظر نسبت سرشمار فقر در مناطق روستایی این گزارش نشان می دهد که ما در جامعه با کاهش نسبی فقر رو به رو بوده ایم به طوری که در سال 1370 بیش از 60 درصد خانوارهای روستایی دچار فقر از ابعاد مختلف بوده اند اما این عدد در سال های بعد به صورت کلی رو به کاهش رفته است تاجایی که در سال 1393 به حدود 15 سال رسیده است. اتفاقی که به صورت کلی نشان دهنده افزایش کیفیت زندگی در مناطق روستایی ایران از نظر بهداشت، کاهش مرگ و میر، افزایش امکانات مانند دسترسی به برق، آب و... دارد. اما بررسی شاخص سرشمار فقر در مناطق شهری با روستایی متفاوت است به طوری که در سال های ابتدایی این بررسی ( 1370 تا 1373) ما با یک افزایش رو به رو هستیم و می بینیم که شاخص از حدود 27 درصد در سال 1370 به حدود 41 درصد در سال 1373 رسیده است که بیشترین شاخص برای خانواده های شهری در دو دهه گذشته بوده است و علت اصلی آن اجرای برنامه اول توسعه و جهش ناگهانی قیمت ارز و تورم در کشور بوده است. در واقع این عدد نشان می دهد که 41 درصد خانواده های ایرانی در سال 1373 ( از ابعاد مختلف) دچار فقر بوده اند. اما این روند فقر در سال های بعد از 1373 نه تنها افزایش پیدا نکرده است که رو به کاهش و بیشتر ثابت بوده است تا اینکه بار دیگر با موج افزایش تورم در کشور رو به رو شدیم و به دنبال آن نیز خانواده ها با فقر دست و پنجه نرم کردند. طبق بررسی هایی که مرکز پژوهش های مجلس انجام داده است از سال 1387 و بعد از چند سال ثبات در نسبت سرشمار فقر دوباره شاخص روندی رو به افزایش را تا سال 1393 طی کرده است ( به استثنای سال 1389) و به حدود 32 درصد رسیده است که علت اصلی آن رشد تورم در این سال ها، جهش نرخ ارز، اجرای سیاست های هدفمندی یارانه ها و تحریم های اقتصادی بوده است.

علاوه بر این در گزارش با استفاده از روش بین المللی به بررسی شدت فقر چند بعدی نیز پرداخته شده است. شدت فقر چند بعدی از طریق محاسبه میانگین شدت فقر برای فقرا محاسبه می شود که عدد آن بین 0 تا یک است و هر چه عدد به یک نزدیک تر باشد، شدت فقر و محرومیت در بین خانواده ها بیشتر است و هرچه عدد به صفر نزدیک تر باشد، شدت فقر کم تر است. این شاخص در واقع عمق فقر را نشان می دهد. براین اساس و بررسی های صورت گرفته شدت فقر در تمام این سال های مورد بررسی (1370 تا 1393) در مناطق روستایی بیشتر از مناطق شهری بوده است. البته در هر دو گروه شیبی ملایم و رو به کاهش داشته است. شدت فقر در مناطق روستایی از 5884/0 در سال 1370 به 4539/0 در سال 1393 رسیده است که 9/22 درصد کاهش یافته است. همچنین در مناطق شهری نیز شدت فقر از 5023/0 در سال 1370 به 3908/0 در سال 1393 رسیده است که حدود 22.1 درصد کاهش را طی سال های 1370 تا 1393 نشان می دهد.