در کشوری که دور تا دورش به آب‌های آزاد راه دارد، بدون شک یکی از راه‌های کسب‌وکار روی آوردن به بنادر و کشتی‌رانی است. شركت خدمات كانتينري بين‌المللي (ICTSI) واقع در مانیل هم بر همین اساس ایجاد شد تا از موقعیت طلایی فیلیپین در حوزه حمل و نقل دریایی استفاده کند. انریکه ریزون کوچک‌ترین فرزند در میان پنج فرزند خانواده‌شان بود، در خانواده‌ای به دنیا آمد که تا سه نسل قبل‌تر روزگارشان را با بندر و دریا می‌گذراندند و او هم تبدیل به تنها فرزند پدرش شد که در همین پیشه ماند و کسب‌وکارش را بر آن بنا کرد.

تاریخ فیلیپین بیش از هر چیز با استعمار شناخته می‌شود. از همان زمانی که در قرن شانزدهم اروپایی‌ها به دنبال مسیری برای رسیدن به هند به خاک فیلیپین قدم گذاشتند دوره استعمار اسپانیا در این کشور آغاز شد تا سال 1898 که پس از جنگ میان اسپانیا و امریکا، فیلیپین از شر اسپانیا خلاص شد و به بند سلطه امریکایی‌ها گرفتار آمد. امریکا تا سال 1946 بر فیلیپین تسلط داشت تا اینکه سرانجام در 4 جولای آن سال استقلال این کشور را به رسمیت شناخت. پدربزرگ ریزون در سال‌های آخر سلطه امریکا بر کشورش وارد کار و بار بندر شد. او اجازه پیدا کرد تا بندر اصلی شهر مانیل را راه بیندازد و در دهه 30 این کار را عملی کرد. بعد از آن کار را به پسرش سپرد، به پدر انریکه، نسل دوم از خاندان ریزون که در دو دوره قبل و پس از استقلال فیلیپین بر تجارت خانوادگی‌شان نظارت داشت.

 پس از استقلال

چندین سال پس از استقلال فیلیپین یعنی در سال 1988، بندر مانیل با قوانین جدید کشور خصوصی شد. آغاز دوران خصوصی‌سازی همان زمانی بود خانواده ریزون می‌توانست بندری را که دو نسل گذشته بر روی آن کار کرده بود بیشتر از گذشته در تسلط خود بگیرد. ریزون‌ها برای خودشان شرکایی جور کردند تا شرکت جدید را در دوران جدید فیلیپین تاسیس کنند. ریزون با همراهی گروه سوریانو و سیلند توانست در مزایده اداره بندر اصلی پایتخت برنده شود.

جوان‌ترین فرزند خانواده ریزون یعنی انریکه در همین سال‌ها بود که وارد کار خانوادگی شد. 17 سال بیشتر نداشت که قید کالج رفتن را زد تا به کسب‌وکار پدرش بپیوندد و البته خیلی زود نشان داد که نادیده گرفتن تحصیلات دانشگاهی را با قدرت در گسترش تجارت خانوادگی جبران می‌کند. انریکه که بیشتر با نام ریکی مورد خطاب قرار می‌گرفت عملیات شرکت را از مانیل فراتر برد و شرکت را تبدیل به یک مهره بین‌المللی در حوزه بندرداری کرد. اولین قدم او این بود که شعبه شرکت را در سال 1994 در آرژانتین تاسیس کند. یک سال بعد پدرش از دنیا رفت و او به عنوان مدیر شرکت خانوادگی مشغول به کار شد. پس از آن حوزه فعالیت‌های باربری دریایی ICTSI به 19 کشور دنیا گسترش یافت.

اما کار شرکت خانوادگی خیلی زود به مشکل برخورد. سال 1997 بود و کشورهای جنوب و جنوب شرقی آسیا درگیر بحران‌های مالی شدند. فیلیپین از جمله کشورهایی بود که به شدت از این بحران اقتصادی تاثیر پذیرفت و افت ناگهانی ارزش ارز این کشور سبب شد که بدهی‌های بنادر فیلیپین دو برابر شود. دیگر راه چاره‌ای نبود، ریکی مجبور شد بیشتر دارایی‌های خارج از کشور شرکتش را به لی کا- شینگ، تاجر و سرمایه‌دار سرشناس هنگ‌کنگی بفروشد.

 خیزش پس از بحران

با وجود این بحران ناگهانی ICTSI خودش را جمع‌وجور کرد و بازی را از سر گرفت. پس از برخاستن دوباره شرکت، تجارت ICTSI به هند، کرواسی و مکزیک هم رسید. در تمامی این کشورها تلاش شرکت بر این بود که کنترل عملیات بنادر را از آن خود کند. این شرکت حالا برنامه دارد تا در طول 10 سال آینده 10 پروژه جدیدش را در بازارهای در حال ظهور گسترش بدهد. از جمله در کنگو و ساحل عاج. شرکت در سال 2014 اعلام کرد که اولین ترمینال بندری خودش را در کشور کنگو افتتاح کرده است. با پیدا کردن بازارهای جدید در افریقا، شرکت ICTSI می‌تواند تاثیر منفی بحران بدهی‌های مالی در اروپا را بر کسب‌وکار خود به حداقل برساند.

بخش عمده دارایی ریکی از 48 درصد سهامی است که از شرکت ICTSI دارد. بخشی از این سهام به صورت مستقیم به نام او است و بخشی از آن را هم از طریق دو هلدینگ ریزون و پورت هلدینگ در اختیار دارد. این میلیاردر فیلیپینی  در شرکت سرویس کانترکت 72 هم سرمایه‌گذاری کرده است، یک شرکت اکتشاف نفت که ارزش سهام ریکی در آن به 483 میلیون دلار می‌رسد. به نظر می‌رسد سرمایه‌گذاری در این حوزه از علایق ریزون است چرا که مبلغ 400 میلیون دلار سرمایه را هم صرف خرید سهام شرکت‌های نفت و گاز در امریکا کرده. ارزش املاک ریزون در نیویورک، سان‌فرانسیسکو و فیلیپین به 165 میلیون دلار می‌رسد. او مالک سه هواپیما و دو هلیکوپتر است و صاحب نخستین قمارخانه شهر مانیل که با سرمایه‌ای نزدیک به 1.2 میلیارد دلار شکل گرفت.

قلمروی ریکی

انریکه ریزون از همان ابتدای کار چشم به بازارهای بین‌المللی داشت. هرجایی که آب و بندر در میان باشد او هم دوست دارد که سهمی از بازار ببرد. آنچه در اینجا می‌بینید، تنها نمونه‌ای است از عملیات گسترده این شرکت فیلیپینی که با ریاست ریکی مدام گسترده‌تر می‌شود. از آسیا گرفته تا اروپا و افریقا و امریکا، این شرکت با خرید امتیازهای گوناگون و خرید سهام شرکت‌هایی که در حوزه بنادر و ترمینال‌های باربری در بنادر فعال هستند، سلطه خود را بر ورودی و خروجی بنادر کشورهای مختلف گسترش داده است.

• پاکستان

در اکتبر سال 2012، شرکت ICTSI پس از توافقی با شرکت PICT پاکستان، 35 درصد از سهام این شرکت را خرید و تا سال بعد سهامش را تا 64.53 درصد افزایش داد. به این ترتیب در حال حاضر کنترل اصلی این شرکت پاکستانی و بندر کراچی در دست ICTSI است.

• استرالیا

ICTSI در سال 2014 از طریق شرکت استرالیایی زیرمجموعه خود یعنی ویکتوریا، قراردادی برای طراحی، ساخت و اجرای عملیات در بندر وب داک ایست در شهر ملبورن این کشور امضا کرد. این شرکت همچنین قراردادی 26ساله با شرکت POMC در ملبورن دارد.

• اکوادور

در سال 2007، ICTSI  برنده مزایده‌ای در کشور اکوادور شد. طبق این قرارداد 20ساله، این شرکت مجوز ارائه خدمات عمومی برای ترمینال‌های کانتینر و ترمینال‌های چندمنظوره را در بندر گوایاکیل اکوادور به دست آورده است.

• لهستان

ICTSI در سال 2003 توانست مجوز ساخت، توسعه و مدیریت ترمینال کانتینرها را در بندر گیدنیا در لهستان به مدت 20 سال به دست آورد. ICTSI تمامی سهام شرکت BCT این کشور را خرید، شرکتی که امتیاز اجاره دادن کانتینرهای این بندر را در اختیار دارد.

• ماداگاسکار

سال 2005 این شرکت یک قرارداد 20ساله برای مجوز عملیات، تامین مالی، بازسازی و توسعه ترمینال کانتینر بین‌المللی ماداگاسکار در بندر تاسمانیا امضا کرد. ICTSI شرکت خصوصی خدمات کانتینری بین‌المللی ماداگاسکار را هم در این کشور تاسیس کرد تا امور مربوط به ترمینال‌ها را بر عهده بگیرد.

• عراق

در سال 2014 ICTSI قراردادی با دولت عراق به امضا رساند و اجازه اجرای عملیات بارگیری، توسعه و گسترش عملیات بندری و تجهیز کانتینرهای بندر ام‌قصر در بصره را گرفت.