ایرانیان در هر موقعیتی خودشان را نسبت به مسائل اجتماعی مسئول می دانند. یک روستایی یا مدیر یک کمپانی بزرگ، هر کس در مقیاس و توان خودش نسبت به اجتماع مسئول است. این حس مسئولیت در ذات ایرانی است و به طور خودجوش در قالب انواع و اقسام فعالیت های اجتماعی و خیریه در جریان است. نکته مهم اما مدیریت روند فعالیت های خیرخواهانه واجتماعی در کشور ماست تا باهم جهت شدن به اثرگذاری بیشتر بینجامد که همان از بین بردن ریشه های فقر است. هیچ کنش اجتماعی با پراکندگی به نتیجه نمی رسد و نکته اصلی ساماندهی و سازمان یافتگی است. نهادهای خصوصی مثل خیریه ها و نهادهای حاکیمتی مثل کمیته امداد برای ساماندهی فعالیت های خیریه و اجتماعی پراکنده تلاش می کنند و مردم هم باید دست به دست آن ها بدهند تا به نتیجه بهتربرسند.

مسئولیت اجتماعی شرکت ها امروز در دنیا یک امر پذیرفته شده و شناخته شده است. براساس قانون شرکت ها بخشی از سود حاصل شده را به مسئولیت های اجتماعی شرکت اختصاص می دهند. سازمان های مالیاتی، شاخص های حسابرسی و حسابداری بند مسئولیت اجتماعی در بودجه شرکت ها را پذیرفتند و هیئت عامل شرکت ها در شرایطی که مدیر عامل به بند مسئولیت اجتماعی عمل نکند، او را باز خواست می کنند. این مسئله در شکل متفاوتی از دیگر کشورها در ایران در جریان است و مسئله ای که در آخرین جلسه هیئت نمایندگان اتاق تهران با حضور رییس کمیته امداد مطرح شد، انسجام بیشتر کارهای اجتماعی در شرکت ها بود.

و اما بخش دیگر مسئولیت اجتماعی شرکت ها، مسائل زیست محیطی است. آب، انرژی، خاک و آلودگی محیط زیست تا چه اندازه در شرکت ها به طور رسمی دنبال می شود؟ گذشته از چارچوب های قانونی در این زمینه به شکل گیری کنش های مردمی هم نیازمندیم. البته ریشه مشکلات ایران در زمینه های زیست محیطی را باید در مسائل فرهنگی جست. در فرهنگ دینی مفهوم اسراف به هزینه ای اشاره دارد که بازگشتی ندارد و یک کنش مذموم است. از نظر عقلی با توجه به شاخص های بهره وری هر نوع هدر رفت انرژی و منابع زیست محیطی غیرعقلانی تلقی شده و قابل قبول نیست. در الگوی زندگی شخصی هیچ عقل سلیمی به از دست دادن بدون بدست آوردن حکم نمی کند واین ضرورت به شیوه بنگاه  داری هم تسری یافته است. بی توجهی به مسائل زیست محیطی یک امر مذموم است که در قالب اسراف می توان آن را تعریف کرد و البته بی توجهی به آن بیش ازاینکه ریشه اقتصادی داشته باشد، یک مسئله فرهنگی است. هم دولت و هم مراجع فرهنگی در این زمینه مسئول اند و امیدواریم عمل به این مسئولیت را تا زمان رسیدن به آستانه بحران به تعویق نیندازند.