سال 1868 بود که نخستین چراغ راهنمایی‌ورانندگی مقابل پارلمان بریتانیا نصب شد. این چراغ قرار بود عبور و مرور کالسکه‌ها را از مقابل پارلمان کنترل کند. البته این چراغ به صورت نفتی کار می‌کرد و تا چند هفته دوام آورد اما یک روز ناگهان منفجر شد و به پلیسی که در نزدیکیِ آن بود، آسیب رساند.

جریان کنترل‌های ترافیکی این روزها نیز همچنان ادامه دارد. برای مثال موتورسواران وقتی وارد محدوده‌های خاصی از شهر می‌شوند، باید مبلغی را به صورت روزانه پرداخت کنند. وضعیت خودروها و عبور و مرور آنها نیز این روزها به کلی تغییر کرده‌است. به هر حال زمان بیشتری در تأخیرها و ترافیک هدر می‌رود.

حالا لندن به دنبال راه‌حل‌های جدید است. یکی از این راهکارها، کنترل ترافیک از طریق قیمت‌گذاریِ خیابان‌هاست. در واقع رانندگان دیگر نمی‌توانند به صورت آزادانه در خیابان‌ها رانندگی کنند، زمان عبور و مرور آنها در خیابان‌ها زیر نظر قرار می‌گیرد. در امریکا نیز وضعیت به همین شکل است و قرار است در برخی از ایالت‌ها، خیابان‌ها قیمت‌گذاری داشته‌باشند.

اما همه این موارد برای اقتصاددان‌ها جالب توجه است. برای آنها قیمت‌گذاریِ خیابان‌ها حتی در زمان‌های مشخص کاملاً معنی‌دار است. به هر حال کسانی که کالایی را مصرف می‌کنند باید پول آن را پرداخت کنند. قیمت‌گذاریِ جاده‌ها نیز نشان‌دهنده همین امر است. جالب اینجاست که قیمت‌گذاریِ جاده‌ای از بسیاری از مواردی که معمول است نظیر مالیات سوخت یا مالیات خودرو اثرگذارتر است و کاراییِ بیشتری نیز دارد. در این کار، راننده جریمه نمی‌شود؛ میزان آلودگیِ هوا کاهش پیدا می‌کند و علاوه بر آن کیفیت زندگی نیز بهبود پیدا می‌کند. در حقیقت قیمت‌گذاریِ جاده‌ها و خیابان‌ها می‌تواند راه‌حلی برای معضل ترافیک باشد.

اما به هر حال، اقتصاددان‌ها چندان معمولی فکر نمی‌کنند؛ آنها اغلب از مالیات برای رانندگان بیزار هستند. برخی از آنها مالیات را قبول دارند اما معتقدند نباید افزایش پیدا کند. مارگارت تاچر در بریتانیا مدتی برای کسانی که دارنده خودرو بودند، مالیات را فریز کرد تا فشار بر این افراد کاهش پیدا کند. در امریکا نیز 19 ایالت وجود دارند که مالیات بنزین را در یک دهه گذشته افزایش نداده‌اند. در اکلاهما این مالیات 30 سال است که فریز شده‌است.

بسیاری از کشورها سعی دارند قیمت‌گذاریِ جاده‌ها و خیابان‌ها را در دستور کار خود قرار دهند. هلند تلاش می‌کند 60هزار خودرو و وسیله نقلیه را از طریق همین قیمت‌گذاری‌ها، کنترل کند تا به هر نقطه شهر سفر نکنند و در نتیجه ترافیک زیادی را ایجاد نکنند. اما به هر حال این طرح‌ها نیز مخالفانی دارد. حتی برخی از سیاستمداران نیز با این جریان مخالف هستند. برخی از آنها تصور می‌کنند رانندگان چنین پول‌هایی را پرداخت نخواهند کرد.

واقعیت این است که دیر یا زود، دولت‌ها و سیاستمداران مجبورند راهی پیدا کنند و افراد را وادار به پرداخت کنند. یکی از نکات جالب در این بین به شرکت‌های تاکسی‌رانی و مسافرکشی مربوط می‌شود. اوبر یکی از این شرکت‌هاست که با چنین قوانینی در ماجرا درگیر می‌شود. اگر این شرکت‌ها نتوانند با دولت‌ها و سیاستمداران کنار بیایند، خواه ناخواه کرایه‌های خود را افزایش می‌دهند. برای مثال کرایه آن دسته‌ای که در این مسیرها رفت‌وآمد می‌کنند ناگهان به شکل سرسام‌آوری افزایش پیدا می‌کند چرا که خودرو باید مبلغی را پرداخت کند.

کمربندها را ببندید

به صورت کلی نگرانی‌های بسیاری در زمینه حمل‌ونقل وجود دارد. خودروها هر روز بیشتر می‌شوند و ترافیک هر روز سنگین‌تر. حل این معضل برخلاف تصور بسیاری از افراد، امری کاملاً ممکن و شدنی است. سیاست‌گذاران باید نگرانی‌های خود را کنار بگذارند و برای خیابان‌ها قیمت بگذارند. رانندگان نیز به مرور به وضعیت عادت می‌کنند و یاد می‌گیرند به شکل درستی رانندگی کنند یا از فضا استفاده کنند. قیمت‌ها نیز می‌تواند بر اساس حجمی که از فضا اشغال می‌شود، میزان آلودگی صوتی یا آلودگی هوا و سایر موارد تعیین شود. این تغییری است که همه باید خودشان را برای آن آماده کنند.