تصمیم ترامپ در برابر هشت گزارش از آژانس بین المللی انرژی اتمی قرار کرده است که تایید می کند ایران پیرو برنامه جامع اقدام مشترک است که از ژانویه 2016 به اجرا درآمد. ایالات متحده همچنین با شرکای مذاکره کننده اروپایی، روسیه و چین مخالف است. همه آنها اهمیت این توافقنامه را تایید کرده اند.

البته اقدام ترامپ به خودی خود نتوانست پیمان هسته ای را تکه تکه کند. کنگره اکنون 60 روز برای رای دادن برروی آن زمان دارد و کاخ سفید می خواهند مجددا تحریم هایی را ایجاد کند.

ایالات متحده و اروپا پس از ده سال تحریم های هماهنگ، ایران را به میز مذاکره آوردند که تمام جنبه های اقتصاد ایران از جمله بانک داری، انرژی و تجارت را هدف قرار داده بود. دو دولت قبلی جرج دبلیو بوش و باراک اوباما، در همکاری نزدیک با اتحادیه اروپا، تهران را از اقتصاد جهانی محروم کرده بودند.

این اقدام برای اروپا تاثیراتی به همراه داشت. ایران بعد از انقلاب 1979 هم روابط تجاری خوبی با اروپا داشت. ایرانیان می توانستند به راحتی به اروپا سفر کنند و  کالاها و خدمات ضروری مانند پزشکی و فناوری را اتحادیه اروپا دریافت کنند.

حالا دو سال بعد از توافق هسته ای، اروپا به آرامی دسترسی خود به بازار ایران را بازگردانده است. اقتصاد ایران نیز به حالت قبل برگشته است. فدریکا موگرینی، رییس سیاست خارجی اتحادیه اروپا، توافق هسته ای را برای صلح و امنیت بین المللی ضروری نامیده است. امانوئل مکرون، رییس جمهور فرانسه و ترزا می، نخست وزیر انگلیس هم توافق هسته ای را مهم عنوان کرده اند. به این ترتیب تا زمانی که آژانس بین المللی انرژی اتمی می گوید ایران به تعهدات خود پایبند است، اتحادیه اروپا نمی خواهد برجام لغو شود.

اقدامات ترامپ و هر تحریم جدید کنگره باعث شکاف بین واشنگتن و اروپا می شود. چرا که تقریبا غیرممکن است که تحریم هایی که قبل از این وجود داشت، انجام شود.

تصمیم ترامپ به نوعی بی توجهی به مذاکرات چند جانبه را مورد توجه قرار خواهد گرفت. این ماجرا همان تصویری را تقویت می کند که ایران اغلب درباره ایالات متحده به عنوان قاتل در صحنه جهانی مطرح کرده است.

پیامدهای مربوط به اروپا فراتر از معامله ایران است. با سابقه ترامپ در خرد کردن امنیت جهانی، این سوال برای اروپایی ها مطرح می شود که ایالات متحده واقعا به تعهدات امنتی خود عمل می کند؟

در مورد کره شمالی هم اگر امیدی به محدود کردن برنامه تسلیحات هسته این کشور وجود داشته باشد، باید نشان داده شود که ورود به مذاکرات چند جانبه و تعهد به آن وجود دارد.

حالا چه امتیازی وجود دارد که «کیم جونگ اون» برنامه هسته ای خود را رها کند. چرا که تهران هرگز سلاح هسته ای تولید نکرده بود، اما کره شمالی این سلاح را در اختیار دارد و با این دیدگاه کره شمالی گمان می کند هرگز نباید درباره توانایی هسته ای خود با واشنگتن مذاکره کند.