پناهگاهی که ایجاد شده نه اسم مشخصی دارد، نه برق، نه آب و نه هیچ حق‌وحقوقی؛ با وجود این، مهاجران بسیاری در آن زندگی می‌کنند. این پناهگاه اصلاً قرار نبوده اینجا باشد اما حالا در منطقه‌ای دورافتاده در ایتالیا قرار دارد و افریقایی‌های بسیاری در آن زندگی می‌کنند. هیچ‌یک از این افریقایی‌ها حق ندارند اینجا باشند اما هستند. بسیاری از آنها به صورت غیرقانونی از راه دریا و به کمک قایق‌های کوچک بادی، خودشان را به داخل مرزهای این کشور رسانده‌اند. آنها سفری خطرناک را آغاز کرده‌اند و این پناهگاه بخشی از سفر طولانی‌مدت آنهاست.

از ابتدای سال 2017 تاکنون تعداد مهاجرانی که از راه دریا به ایتالیا آمده‌اند نسبت به زمان مشابه در سال 2016 حدود 17درصد افزایش داشته‌است. سوری‌هایی که در سال 2015 از این مسیر عبور می‌کردند یا از جنگ فراری بودند یا سعی داشتند از چنگال محاکمه بگریزند. اما این افراد به دلایل اقتصادی اقدام به مهاجرت کرده‌اند. آنها نیازمند حمایت‌های بشردوستانه نیستند و اکثرشان سعی دارند در ایتالیا بمانند. در واقع آنها به دنبال بازار کار این کشورها هستند نه پناهگاه!

بر اساس قوانین اتحادیه اروپا، کشوری که میزبان پناهندگان می‌شود، مسئولیت آنها را به عهده دارد. آنها می‌توانند فرد را به وطنش بازگردانند. اما افرادی وجود دارند که بیش از چهار یا پنج بار به کشورشان بازگردانده شده‌اند ولی باز هم خطر کرده‌اند و به ایتالیا آمده‌اند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد حدود 170هزار مهاجر در مراکز پذیرش در ایتالیا به دنبال پذیرش خود هستند. هر روز تعداد این افراد بیشتر می‌شود و همین مسئله جرقه یک سلسله اعتراضات را در ایتالیا زده‌است. به‌علاوه ایتالیا انتخاباتی در پیش رو دارد و به همین خاطر پائولو جنتیلونی، نخست‌وزیر این کشور نمی‌تواند نسبت به این مسئله بی‌تفاوت باشد. او و دولتش از کشورهای همسایه انتظار دارند وقتی تعداد مهاجران به اوج می‌رسد و مدیریت آن دشوار می‌شود بخشی از این افراد را بپذیرند. نخست‌وزیر که شاهد نارضایتی‌های مردمی در این زمینه است سعی دارد دیگر کشورها در اتحادیه اروپا را با خود همراه کند تا تنها ایتالیا میزبان این مهاجران نباشد. او همچنین به دنبال برخی اقدامات بین‌المللی است تا این مشکل به صورت ریشه‌ای در لیبی برطرف شود.

*خوش‌قلبی دردسرساز

اما مشکل اصلی ایتالیا این است که نسبت به مهاجران با خوش‌قلبی رفتار کرده و باعث شده به هدف مهاجران اقتصادی تبدیل بشود. حالا اقدامات در این زمینه کاملاً حیاتی به نظر می‌رسد. ایتالیا سعی دارد دیگر خوش‌قلب نباشد و مهاجران را قانع کند به کشور خود بازگردند. از میان تمامی کسانی که فرم تقاضای پناهندگی را در ایتالیا پر می‌کنند، 25درصد از نیجریه پذیرفته می‌شوند. اما موج جدیدی از کشورهای دیگر نیز به راه افتاده که مهم‌ترین آنها بنگلادش است. در حال حاضر 24درصد از بنگلادشی‌هایی که فرم تقاضای پناهندگی در ایتالیا را پر می‌کنند موفق می‌شوند در این کشور ماندگار شوند. واقعیت این است که تعداد نیجریه‌ای‌ها و بنگلادشی‌ها نسبت به سایر مردمی که به ایتالیا پناهنده می‌شوند، بیشتر است. تعداد آنها حتی از اوکراینی‌ها و سوری‌هایی که درگیر جنگ هستند نیز بیشتر است.

ایتالیا یکی از پایین‌ترین نرخ‌های تولد را در دنیا داراست و در زمینه نیاز به مهاجران نیز وضعیت پیچیده‌ای دارد. شاید این کشور به خاطر نرخ پایین تولد و همچنین نیاز به نیروهای کار بتواند پذیرای مهاجران باشد اما واقعیت این است که تعداد مهاجران نیز به شکلی غیرمعقول بالاست. بسیاری از مهاجرانی که به ایتالیا می‌آیند موفق نمی‌شوند به صورت قانونی نام خود را به ثبت برسانند. حضور این افراد می‌تواند زمینه گسترش بازارهای غیرقانونی بشود و این بزرگ‌ترین مسئله‌ای است که در حال حاضر ایتالیا با آن درگیر است. البته در نظر مردم ایتالیا، مهاجران اقتصادی‌ای که از راه دریای مدیترانه به کشورشان پناه می‌آورند، نمونه‌ای از بار بشردوستانة بر دوش آنها هستند. در واقع جغرافیا برای آنها دردسر درست کرده و دولت نمی‌تواند آن‌طور که باید این مسئله را مدیریت کند. اما این فقط مردم ایتالیا نیستند که تنها مانده‌اند، در واقع دولت آنها نیز تنها مانده‌است. هیچ‌یک از یاران دولت ایتالیا در اتحادیه اروپا، حاضر نیستند به آنها کمک کنند. در واقع هیچ‌کس در اروپا تمایلی ندارد در زمینه پدیده پناهندگی و مهاجرت در کشور دیگر دخالت کند مبادا خودش به دردسر بیفتد.