برای بسیاری از افراد در دنیا، شواری عالی حقوق بشر، خلوت‌گاهِ آدم‌های ریاکار و منافق است؛ جایی‌که رژیم‌های پلید و خودخواه به دنبال منافع اسرائیل و کشورهای غربی هستند. واقعیت هم این است که شوراي عالی حقوق بشر بخش زیادی از وقت خود را صرف نقاطی کرده‌است که منافع عمومی نبوده و تنها منافع عده اندکی را در نظر می‌گرفته‌است. هزینه‌های بسیاری تنها برای عده‌ای خاص و محدود صرف شده‌است. قرار است نیکی هالی نماینده دونالد ترامپ در سازمان ملل، به زودی مشخص کند که آیا امریکا در این شورا باقی خواهد ماند یا خیر؛ امریکا سال 2006 به دستور جرج دبلیو بوش وارد شورای عالی حقوق بشر سازمان ملل شد. حالا می‌خواهد میدان را ترک کند. البته آنها تا دقیقه آخری که نتیجه مشخص شود، نشان نمی‌دهند که چه برنامه‌ای در سر دارند.

هر کسی که به حقوق بشر اعتقاد دارد در دنیای غرب، امید دارد که امریکا همچنان عضوی از این شورا باقی بماند. هرچند این شورا به صورت دستچین و گزینشی، نقاط مختلف برای برقراریِ عدالت و حقوق‌بشر را انتخاب کرده‌است. اما به هر حال تا زمانی‌که امریکا به عنوان ابرقدرت در آن حضور داشته‌باشد و از تصمیمات آن پشتیبانی کند، احتمال موفقیت آن نیز بیشتر است. در واقع تأثیرگذاریِ این شورا تنها با حضور امریکا امکان‌پذیر است. اکنون دولت اسرائیل نیز بر ماندن امریکا اصرار دارد.

زمانی ‌که در سال 2006 کمیسیون شورای عالی حقوق‌بشر دوباره مشغول به کار شد، بدنه کوچک و نحیفی داشت. تنها 47عضو برای رأی دادن در آن حضور داشتند که در پنج دسته جغرافیایی مختلف بودند. دبیرکل سازمان ملل آنها را مشخص کرد. آنها به دنبال نقض صریح حقوق بشر در دنیا هستند. چیزی که به ندرت اتفاق می‌افتد! اما برخی از اعضای این سازمان، سابقه بسیار بدی دارند، نمونه‌اش ونزوئلا و عربستان سعودی. همین مسائل باعث شده این شورا همیشه در معرض انتقادهای صریح قرار بگیرد. از همه مهم‌تر نیز سابقه بسیار بد اسرائیل در زمینه فلسطین است که داستان‌ها و ماجراهایی را برای این شورا ایجاد کرده و باعث بدنامیِ بیشترِ آن شده‌است. در حالی‌که این کشورها چنین اوضاع وخیمی دارند، برخی از کشورها بی‌جهت چندین بار محکوم شده‌اند، نمونه‌اش سوریه که تاکنون 20بار محکوم شده‌است.

چشم‌های نگران حقوق‌بشری‌ها

اما نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که علی‌رغم تمامی این ضعف‌ها و بدنامی‌ها، حضور این شورا بسیار موثر بوده‌است. اعضای این شورا با بسیاری از پارتیزان‌ها دیدار داشته‌اند و تاکنون مذاکرات موفقیت‌آمیزی با بسیاری از ناقضان حقوق‌بشر داشته‌اند. تجربه نشان داده که این شورا به مرور وضعیت بهتری نیز پیدا خواهد کرد. مروری بر تاریخ جهان نشان می‌دهد حضور این شورا در بسیاری از مواقع مانع بروز رویدادهای تلخ و فاجعه‌های بزرگ شده‌است. قطعاً باید نگاه‌های بیشتری روانه اسرائیل بشود تا مسئله فلسطین نیز حل شود. به مرور کشورهای دیگر نیز به این شورا ملحق می‌شوند و کیفیت آن بالا می‌رود. اما اگر امریکا اکنون مبادرت به خروج از آن بکند، این امیدها نیز از بین می‌رود. دیگر نمی‌توان به آینده این شورا امید داشت چرا که هویت اصلیِ خودش را با نبود یکی از اعضای کلیدی، از دست می‌دهد. حالا چشم همه کسانی که دغدغه حقوق بشری دارند به تصمیم امریکا است.

رویای شنگنِ افریقایی

امریکایی‌ها راحت‌تر از افریقایی‌ها به هرجایی در قاره سیاه سفر می‌کنند

بر اساس اطلاعات دولتی، افریقا در سال 2063 به «قاره‌ای بدون مرز» تبدیل می‌شود. البته این زمان دوری خواهد بود. مردم، سرمایه‌ها، کالاها و خدمات همه به صورت آزادانه در سرتاسر افریقا تبادل خواهد شد، از تونس تا سنگال و سومالی. حالا 1میلیارد و 200هزار نفر در انتظار آن روز هستند. سال گذشته مسئولان در قاره سیاه، پاسپورت‌های مجزا برای افریقایی‌ها را معرفی کردند. رئیس‌جمهور روآندا و چاد جزو طرفداران اصلی این پاسپورت‌ها بودند. اما این روزها عبور از مرز برای افریقایی‌ها کابوسی سخت است. بر اساس آمار بانک جهانی، تجارت داخلی در افریقا هزینه بسیار بالایی دارد. یکی از فروشگاه‌های افریقا در هفته تنها 20هزار دلار هزینه صرفِ واردات از کشوری به کشور دیگر، درونِ همین قاره می‌کند. افریقایی‌ها برای سفر به 54درصد از کشورهای داخلِ قاره خود باید ویزا دریافت کنند. امریکایی‌ها خیلی راحت‌تر می‌توانند درون این قاره رفت‌وآمد کنند تا خودِ افریقایی‌ها! به همین خاطر است که حالا این کشورها به دنبال اجرای برنامه‌ای نظیرِ شنگنِ اروپا در قاره خود هستند. اما با این سرعتِ پیشرفت به نظر می‌رسد شنگن در قاره سیاه، رویایی بعید است.