ژنرال جان نیکلسون فرمانده ارتش 15هزارنفریِ امریکا در افغانستان و همچنین نیروهای ناتو، در ماه فوریه درخواست تجدید قوا کرد. دونالد ترامپ نیز در عرض چند روز نیروهای مورد نظر او را تأمین کرد. مشاوران نظامی و مشاوران سیاستِ خارجی ترامپ به این نتیجه رسیده‌اند که 5هزار نیروی دیگر به ارتش خود در افغانستان اضافه کنند. آنها هم قصد دارند ارتش خود را تقویت کنند و هم تلاش می‌کنند به نیروهای افغان آموزش‌های لازم را بدهند تا به آنها در این مسیر کمک کنند. ناتو نیز با نیروهای تازه وارد میدان خواهد شد.

همه اینها در ظاهر نشان می‌دهد که سیاست باراک اوباما به کلی واژگون شده‌است. یعنی سیاست‌ها کاملاً برعکسِ اوست؛ اوباما سعی داشت همین تعداد نیروی نظامی را نيز که در افغانستان وجود دارند به مرور از این کشور خارج کند. او در پایان دوره خود با مسائل پیچیده امنیتی مواجه شد. در نتیجه کمی عقب‌نشینی کرد. در آن زمان، 8هزار و 400 سرباز امریکایی و 6هزار و 500سرباز از کشورهای دیگرِ عضو ناتو، در خاک افغانستان بودند. اما ژنرال نیکلسون به کنگره اعلام کرد که این تعداد برای ادامه مبارزه کافی نیست. طالبان مکرراً در خاک افغانستان دست به شورش می‌زند و پلیس و ارتشِ افغانستان هم در این زمینه از امکانات لازم برخوردار نیست تا بتواند مقابل آنها به خوبی ایستادگی کند. او حتی درخواست خود را در قالب یک بیانیه اعلام کرده‌است.

جریان پیچیده شده بود. در حالی‌که 72درصد از خاک کشور در اختیار دولت بود، در عرض 12ماه یعنی تا ماه نوامبرِ سال گذشته این رقم به 57درصد کاهش پیدا کرد. به محض اینکه دولت ترامپ این مسائل را مشاهده کرد، آغاز به اقدام کرد. وزیر دفاع به افغانستان سفر کرد؛ ادعا می‌شود که افرادِ مهم دیگری نیز به این کشور سفر کردند تا شرایط را از نزدیک بررسی کنند. کسانی که به این کشور سفر کردند تجربه‌های بسیاری در عراق و افغانستان داشته‌اند و کاملاً با افغانستان آشنایی دارند. آنها هیچ علاقه‌ای به برنامه‌های اوباما نشان نمی‌دادند و نمی‌خواستند ارتش را از خاک افغانستان خارج کنند.

این بازدیدها در کنار درخواست برای اضافه شدنِ نیرو به ارتش امریکا در افغانستان به خوبی نشان می‌دهد که ماجرا تازه شروع شده‌است. مشاوران می‌توانند به راحتی به مبارزان افغان آموزش بدهند و کار خود در سطوح بالایی پیش ببرند. البته کسانی که به عنوان آموزش‌دهنده در این منطقه حضور پیدا می‌کنند عموماً حضور مهم و تأثیرگذاری دارند. ژنرال‌ها همچنین درخواست کرده‌اند که آزادیِ عملِ بیشتری در خاک افغانستان داشته باشند. البته اوباما تا حدودی فضا را برای آنها باز کرده‌بود اما اجازه عملیات هوایی به آنها نمی‌داد. این ژنرال‌ها بیش از هرچیزی به دنبال آزادی در زمینه عملیات هوایی هستند. اما برنامه جدید احتمالاً چنینن آزادی‌هایی به آنها خواهد بخشید. به هر حال امریکایی‌ها خودشان را در بن‌بستی می‌بینند که باید برای آن اقدام کنند. در نتیجه سعی دارند نیروهای خود را بیشتر کنند و فعالیت‌های جدی‌تری در صورت نیاز داشته باشند.

مهمانانِ آشوبگر

برنامه جدید تمام هدفش «طالبان» است. آنها سعی دارند در عین‌حال طالبان را به پای میز مذاکره بکشانند اما به نظر می‌رسد نشاندن طالبان بر سر میز مذاکره قدری دشوار خواهد بود. ابتدا باید دولت افغانستان که چنددستگی در آن موج می‌زند وارد عمل بشود و علیه فساد اقدام کند. اما برخی از تحلیل‌گران می‌گویند مهم‌ترین مسئله برای افغانستان این است که همسایه ناآرامِ خود یعنی پاکستان را به آرامش دعوت کند. رفتار پاکستان تاکنون صلح‌آمیز نبود و هرروز تنش جدیدی را به ماجرا اضافه کرده‌است. پاکستان حتی از طالبان به عنوان ابزاری استراتژیک برای پیشبرد اهداف خودش استفاده کرده و در بسیاری موارد از آن حمایت نیز کرده‌است. این کشور عملاً هیچ تمایلی به مذاکره نیز نشان نمی‌دهد. اوباما با سیاست‌های خود تلاش می‌کرد به نوعی به پاکستان رشوه بدهد و این کشور را پای میز مذاکره بنشاند. اما دولت جدیدی که در امریکا روی کار آمد به شکل عجیبی استراتژی را تغییر داد و به نظر می‌رسد برنامه‌های جدیدی در مورد پاکستان در سر دارد.

پاکستان سال‌هاست که به تروریسم محکوم می‌شود اما اقدامی جدی در مورد آن صورت نمی‌گیرد. کاخ سفید چندباری تلاش کرده این کشور را گرفتار کند اما تاکنون هیچ‌یک از اقداماتش موفقیت‌آمیز نبوده‌است. به این ترتیب این کشور یکی از عناصر مهمِ تقویت‌کننده طالبان است. تا زمانی ‌که این کشور سیاست‌های خود را در مورد مسئله تروریسم تغییر ندهد، افغانستان میزبان طالبان خواهد بود. در واقع فقط سیاست امریکا نیست که وضعیت افغانستان را تحت تأثیر خودش قرار می‌دهد بلکه سیاست پاکستان نیز این کشور را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به نظر می‌رسد این مهمانانِ بدخوی همچنان در افغانستان آشوب به پا کنند و کسی نتواند کاری از پیش ببر