مراکزی که با کمک ویدئو همهچیز را رصد میکنند بهمرور جایگزین برجهای مراقبت میشوند
برجهای مراقبت ناپدید میشوند
1396/04/05
2278
این مطلب را به اشتراک بگذارید
برجهای مراقبت در فرودگاهها یکی از مهمترین بخشها هستند؛ افرادی که در این بخشها کار میکنند پرتنشترین شغل دنیا را دارند؛ اما اکنون قرار است شغل آنها چهرهای کاملاً مجازی به خود بگیرد و برجهای مراقبت به آسمانخراشهایی که کیلومترها با فرودگاه فاصله دارند، منتقل شوند.
ترجمه: نسیم بنایی/ آینده نگر/ منبع اصلی:اکونومیست
برج مراقبت 67متری که در فرودگاه بینالمللی سانفرانسیسکو در ماه اکتبر راهاندازی شد یک سازه متفاوت است که بالغ بر 120میلیون دلار هزینه به همراه داشتهاست. این سازه از ابتدا قرار بود شبیه به یک فانوس دریاییِ باستانی باشد؛ همان نوعی که کشتیها را به سمت اسکله هدایت میکرد. اما کسانی که این برج را دیدهاند حتماً میدانند که به جای فانوس دریایی بیشتر شبیه به یک فیل سفیدِ بزرگ است. اما در حالیکه در سانفرانسیسکو به دنبال ساخت چنین برج مراقبتی هستند، در دیگر فرودگاهها، افراد سعی دارند از این برجهایی که شبیه به زندان هستند رها شوند و همهچیز را از راه دور کنترل کنند. این کار هم کمهزینهتر و هم امنتر خواهد بود. این مراکز معمولاً در آسمانخراشهایی هستند که چندین کیلومتر با فرودگاه فاصله دارند و به کمک امکاناتِ جدید و امروزی، همهچیز را از راه دور رصد میکنند.
چنین برجهای مراقبتی که از راه دور همهچیز را کنترل میکنند، ویدئوهایی را از راه دور دریافت میکنند و فرودگاه را از همه زاویهها میبینند. کامپیوتر، تصاویر مختلف را به هم متصل میکند و آنها را روی یک صفحهنمایش نشان میدهد. در نتیجه یک فضای مجازی شکل میگیرد که میتوان در آن، هرچیزی را کنترل کرد. گاهی تصاویر با همدیگر یک منظره 360درجهای را شکل میدهند. میتوان از صفحهنمایشهای مختلف در فرودگاهها استفاده کرد و از این طریق همه نقاط را به طور کامل زیر نظر داشت.
نخستین فرودگاهی که تصمیم گرفت از یک برج مراقبت مجازی استفاده کند، در سوئد بود. در این فرودگاه سالانه 80هزار مسافر رفتوآمد میکنند. برج مراقبتیِ همیشگی در آوریل 2015 در این فرودگاه تعطیل شد. تمامی افرادی که در این برج مشغول به کار بودند به ساختمانی رفتند که 130کیلومتر با جای قبلی فاصله داشت. حالا افراد در این ساختمان، همه لحظهها را رصد میکنند و همه این اتفاقات به لطف تکنولوژی افتادهاست.
اما نروژ در آنسوی آبها، رویاهای بیشتری از سوئد در سر میپروراند. این کشور خیلی بلندپروازانهتر به ماجرا نگاه میکند. آنها سعی دارند به کمک چند شرکت، کنترل بیش از 15فرودگاهِ کوچک را به دست بگیرند. در واقع آنها سعی دارند کنترل این 15فرودگاه را در کشور نروژ، به یک منطقه در این کشور واگذار کنند. فرودگاههای نروژ اغلب روزانه چندین پرواز دارند و هرکدام، خودشان همه کارها را انجام میدهند. اما مرکز جدید قرار است همه این فرودگاهها را به هم متصل کند و کارها را از یک نقطه دنبال کند.
چند کشور دیگر نیز در دنیا به دنبال برجهای مراقبت مجازی هستند که کارشان را از راه دور انجام بدهند. فرودگاه ناتس در بریتانیا سعی دارد در سال 2019 این برجهای مراقبت را راهاندازی کند. البته مسئولانِ این فرودگاه، چندین بار ایده خود را در فرودگاهِ سوئد محک زدهاند.
البته برجهای مراقبتی که از راه دور مشغول به کار خواهند شد به فرودگاههای هوشمند محدود نخواهند شد. تکنولوژی قرار است آنقدر پیشرفت کند که هر فرودگاهی از این امکانات بهرهمند شود. البته قرار است ابتدا آزمایشهایی در این زمینه انجام شود. وظایف این برجهای مراقبتیِ مجازی نیز در آینده بیش از یک برج مراقبتیِ تنها خواهد بود. یعنی آنها باید هرچه را در فرودگاه اتفاق میافتد زیر نظر داشتهباشند. برخی از فرودگاههای بزرگ قرار است از این برجهای مراقبتی به عنوان مرجعی برای پرسشهای مکررِ خود استفاده کنند. برای مثال در امریکا نخستین برج مراقبتی که به این شکل راهاندازی میشود قرار است وظایفی بیش از یک برج مراقبتیِ معمولی داشته باشد. این برجهای جدید میتوانند بار بزرگی را از دوش افرادِ شاغل در این بخش نیز بردارند؛ چرا که همهچیز به کمک تکنولوژی کنترل میشود.
چرا برجهای مراقبت مجازی؟
اما چه چیزی باعث شده فرودگاهها در این مسیر قدم بردارند؟ افزایش کارایی و امنیت، دو عامل اصلی هستند که فرودگاهها را به این مسیر هدایت کردهاند. این برجهای مراقبتی جدید باعث میشوند که مسئولان دیگر هزینههای کلانی را صرف ساخت برجهای بلند نکنند و صرفاً به کمک تکنولوژی کارهای خود را پیش ببرند. همه اینها نوعی پسانداز به شمار میآید و باعث بهبود ارائه خدمات در فرودگاهها نیز میشود. برای مثال در نروژ، دنبال کردنِ این برنامهها باعث کاهش 30 تا 40درصدیِ هزینهها در فرودگاه شد.
امنیت از هزینه مهمتر است. زمانی که هوا تاریک میشود یا وقتی وضعیت هوا مناسب نیست، هر اتفاقی ممکن است رخ بدهد. اما برجهای مراقبتی که در خودِ فرودگاه نیستند و امکانِ رصد هرچیزی را از راه دور دارند، این خطرات را به حداقل میرسانند. از آنجا که اتکا بر دوربینهای مختلفی است میتوان امید داشت که خطرات به میزان زیادی کاهش پیدا کنند و در نتیجه پروازها نیز ایمنتر شوند. به هر حال صنعت هواپیمایی در حال پیشرفت است؛ مهندسها هر روز از چیزهای تازهای سخن میگویند و به مدد هوش مصنوعی راه را برای پیشرفتهای تازه باز میکنند.
نظر خود را بنویسید