با شروع مذاکرات برگزیت، دولت بریتانیا شکننده ترین اوضاع را دارد. در میان عدم قطعیت فلج کننده، بازیگران اصلی–ترزا می، نخست وریز، جرمی کوربین، رهبر مخالفان و رهبران دولت ها در سرتاسر اتحادیه اروپا - چگونه می توانند راه خود را به جلو پیش ببرند؟

مهمترین مساله این است که همه آنها برای رسیدن به معامله قبل از اینکه انگلیس رسما از اتحادیه اروپا خارج شود (29 مارس 2019)، به توافق برسند. اما اگر این توافق صورت نگیرد، نتیجه تنها یک خروج پر هرج و مرج خواهد بود که هم به انلگستان آسیب می زند و هم برای اتحادیه اروپا بد است.

این یک ریسک غیرضروری است. راه برای جلوگیری از این وضعیت وجود دارد تا برای انتقال توافقی صورت گیرد که اجازه دهد زمان لازم برای طراحی یک رابطه بلندمدت ایجاد شود.  

با این حال تضمین شده است که دستیابی حتی به یک قرارداد کوتاه مدت هم آسان نخواهد بود. اما ممکن است اتفاقات اخیر به ماجرا کمک کند.

مشکل بدیهی ترزا می این است که او در پارلمان اکثریت را در اختیار ندارد. برای به دست آوردن آرای لازم، می نیاز دارد که با حزب های دیگر متحد شود یا حمایت حزب مقابل برای برگزیت را جمع کند.

در حال حاضر، راه دوم بیشتر امکان پذیر است. به همین منظور، او باید پیشنهادی برای در نظر گرفتن کارگران ارائه دهد که براساس عضویت در منطقه اقتصادی اروپا باشد. این عضویت در بازار مشترک اتحادیه اروپا اجازه خدمات گذرنامه و سایر تنظیمات تجاری با ارزش را می دهد. اما این ماجرا مستلزم مهاجرت رایگان به و از کشورهای اتحادیه اروپا و ترک موضوع بریتانیا از قوانین اتحادیه اروپا است.

این قانون غیرجذاب و در واقع غیرقابل تصور برای زمانی طولانی است، ولی برای کوتاه مدت، ابزار بهتری خواهد بود. اما با این حال می هیچ وقت نمی تواند حزبش را در اطراف این ایده متحد کند. اینجا زمانی است که کوربین وارد می شود.

اپوزوسیون کارگری می تواند و باید به یک پیشنهاد در این راستا برگردد. بعد از این همه، نوع دیگری از اعضای نرمتر برگزیت از این ماجرا حمایت کرده اند –رویکری که ثبات اقتصادی را اولویت بندی می کند. کوربین می تواند این را به عنوان یک پیروزی به طرفدارانش بفروشد. می هم باید اجازه دهد تا بر وحدت ملی تاکید بیشتری صورت بگیرد.

اما اروپا از این رویکرد چه می خواهد؟ تا همین اواخر، اتحادیه اروپا ممکن بود بیش از حد بخشنده به نظر آید. با این حال، تمایل به مجازات بریتانیا برای قیام آنها ممکن است کاهش پیدا کند. چرا که تحقیر انتخاباتی می ممکن است بعد از خرد شدن دیوید کامرون مجازات به اندازه ای باشد.

اقتصاد بریتانیا با افزایش تورم و کاهش رشد، می لنگد: برگزیت هم ممکن است رکود تورمی ایجاد کند. در ضمن اعتماد به نفس اروپا در حال افزایش است. اکثر اقتصادهای آنها در نهایت بهتر عمل کرده اند. شورش های پوپولیستی در فرانسه و هلند دفع شده و در ایتالیا در حال شکست خوردن هستند.

موفقیت شگفت انگیز امانوئل مکرون و حزب جدیدش در انتخابات فرانسه نشان داد که عصر جدیدی از پیشرفت و اصلاحات در اروپا پیش می رود. به این ترتیب دیگر هم نیازی به سیاست های اتحادیه اروپا برای ماندن در یک لاک دفاعی نیست.

اشتباه نکنید، انگلیس در معرض مشکل است، اما یک پوشش رویین تنی دارد. در بریتانیا، تحقیر می، باعث سازش با کوربین می شود و در اتحادیه اروپا، پیروزی مکرون، باعث می شود تا سخاوت بیشتری نسبت به انگلستان امکان پذیر شود. در اینجا یک مسیر برای خروج از این آشفتگی وجود دارد.