توریست‌ها در یکی از زمین‌های حاشیه هاوانا دور هم جمع شده‌اند، زمین در کنار یک بولوار است و توریست‌ها گویی مانند زنبوز وزوز می‌کنند. اکثر آنها داخل ماشین‌های قرمزی که سقف ندارد و متعلق به دهه 50 میلادی است نشسته‌اند. مونوپادی که به کمک آن سلفی می‌گیرند از دور به خوبی دیده می‌شود. برخی تلاش می‌کنند از خودشان فیلم بگیرند. ماشین‌ها با سرعتی بسیار بالا حرکت می‌کنند چرا که اصلاً ترافیکی وجود ندارد تا مانعی ایجاد کند. قیمت خودرو در کوبا بسیار زیاد است (50هزار دلار برای یک خودروی فکسنی که از چین وارد شده‌است)؛ اکثر مردم هم فقیر هستند (در یک شهر معمولی، مردم 25 دلار در ماه درآمد دارند). کمتر کسی می‌تواند حتی یک چرخ برای خودش تهیه کند اما توریست‌هایی که قدم به این کشور می‌گذارند به راحتی می‌توانند خودرویی را برای خود کرایه کنند. البته تعداد توریست‌ها از آنچه تصور می‌شود بسیار کمتر است.

کشورهای کمی به زیبایی کوبا وجود دارند که طبیعتی بکر و دست‌نخورده داشته‌باشند. جزیره‌ای که گویی دائم حمام آفتاب می‌گیرد و بعد تن خود را به آب گرم می‌سپارد. مردم خیلی صمیمی هستند؛ موسیقی مردم محلی نیز اغلب از افریقا وام گرفته شده و ریتم امریکای لاتینی به خود گرفته‌است.

امروز کوبا یک مشکل بزرگ دارد: کوبا یک کشور کمونیستیِ دیکتاتوری است. برای بسیاری از مردم، این سرزمین، رویایی است. برخی هم روزگار گذشته هاوانا را به خاطر می‌آورند که زمانی دیده‌اند و حالا همه‌چیز در این سرزمین تغییر کرده‌است. بکر بودنِ این سرزمین با نشانه‌های بسیاری از بین رفته‌است. برخی هم اقتصاد انقلابی کوبا را در مرکز توجه خود قرار می‌دهند. هتل‌های اصلی و بزرگ در این کشور اغلب در اختیار دولت است و ارتش آن را کنترل می‌کند. آنها قیمت پنج‌ستاره را می‌گیرند اما خدمات معمولی ارائه می‌دهند. نه خبری از دوشِ درست‌وحسابی است و نه می‌توان از اینترنت خوبی برخوردار بود. در این هتل‌ها اغلب آسانسورها مشکل دارند و اتاق‌ها کیفیتی ندارند.

با وجود همه این ضعف‌ها، از زمانی ‌که باراک اوباما رئیس‌جمهوری پیشین امریکا روابط سیاسی و دیپلماتیک را با این کشور احیا کرد، یعنی از سال 2015 تاکنون، امریکایی‌های زیادی برای دیدن کوبا به این کشور سفر کرده‌اند. پروازها به هاوانا کم‌کم شروع و به خاطر افزایش تقاضا، بیشتر شد. با وجود همه این اتفاقات خوبی که افتاده، کوبا هنوز میزبان توریست‌های بسیار کمی است. تعداد توریست‌هایی که به کوبا می‌آیند از تعداد توریست‌های جمهوری دومینیکن هم کمتر است. این در حالی است که جمهوری دومینیکن در برابر کوبا، یک منطقه استوایی معمولی به شمار می‌آید.

اگر سیاست‌های بهتری در کوبا در پیش گرفته‌شود، تعداد توریست‌هایی که جذب این کشور می‌شوند نیز افزایش خواهد یافت. برخی از برآوردها نشان می‌دهد با ادامه سیاست‌های فعلی، وضعیت کوبا در زمینه توریسم تا سال 2030 بهبود پیدا خواهد کرد. کوبا به کمک توریست‌ها می‌تواند 10میلیارد دلار در سال درآمد داشته‌باشد. این تقریباً دو برابر رقمی خواهد بود که امروز در این کشور از طریق معاوضه کالا به دست می‌آید. اما اینکه چنین تغییری در کوبا رخ بدهد به دو عامل بستگی دارد: نخست اینکه امریکا در مقابل کوبا و رژیم کاسترو چگونه رفتار کند (اکنون قدرت در اختیار رائول کاسترو، برادر فیدل است)؛ و دوم اینکه دولت کوبا خودش چگونه با مردمش رفتار کند.

امریکا باعث آزار کوبا می‌شود. کوبایی‌ها هم امریکایی‌ها را آزار می‌دهند؛ آنها نمی‌توانند به عنوان توریست به این سرزمین بیایند، باید وانمود کنند که می‌خواهند به دیدار یکی از اعضای خانواده خود بیایند. اوباما در زمان ریاست‌جمهوری خودش از امریکایی‌ها خواسته‌بود که در کوبا فعال‌تر شوند.

مرواریدی گم‌شده

سرمایه‌گذاری برای هتل‌سازی در کوبا به ندرت انجام می‌شود. کسی نمی‌داند دونالد ترامپ رئیس‌جمهوری جدید امریکا چه فکری در سرش دارد و چه بر سر روابط دیپلماتیک امریکا با کوبا می‌آورد. به همین خاطر است که سرمایه‌گذاران در این زمینه، دست نگه داشته‌اند یا کارشان را به کندی انجام می‌دهند. ترامپ از یک ‌سو بسیار پیشگیرانه عمل می‌کند و از سوی دیگر بسیار تهاجمی است، به همین خاطر برخی به او خوش‌بین و برخی دیگر نیز بدبین هستند.

البته تمام مشکل از امریکا و دولت جدید ترامپ نیست؛ خودِ کوبا نیز در قبال کارآفرین‌ها سیاست درستی نداشته‌است. یکی از کارآفرین‌ها که موفق شده هتلی در کوبا بسازد اکنون برای تجهیزات درون هتل با مشکل مواجه شده‌است، او نمی‌تواند مبلمان و لوازم مورد نیاز خود را از داخل کوبا تأمین کند و در عین‌حال به او اجازه نمی‌دهند که لوازم مورد نیازش را وارد کند. این قوانین دست‌وپاگیر از طرف دیگر، مانعی برای پیشرفت توریسم در کوبا شده‌است. کوبا برای پیشرفت نیاز دارد نگاهی نو به صنعت توریسم داشته‌باشد.