الگویی در تظاهرات وجود دارد که ونزوئلا را در دو ماه گذشته به لرزه درآورده است. تظاهرکنندگان ضددولتی راهپیمایی هایی را در ساختمان های دولتی مرکز شهر کاراکاس تنظیم کرده اند، در اعتراض به دولتی که از نظر آنها نامشروع است.

در نیمه راه تظاهرکنندگان، گارد ملی و پلیس ضدشورش از ورود آنها جلوگیری کرد و با بمب های گازی و آب مقابل آنها ایستاد. درگیری که سبب شد ده ها نفر زخمی شوند و برخی هم بمیرند.

برای پزشکان در پلازا آلفردو سدل قابل پیش بینی بود که راهپیمایی ساعت 5، به معنی هجوم معترضان زخمی خواهد بود. تا آن زمان تنها تعداد انگشت شماری از معترضان که با گاز اشک آور و یا گلوله های پلاستیکی زخمی شده بودند، درمان می شدند. اما به هنگام غروب، قربانیانی با زخم های عمیق تر و گاها بی هوش از راه رسیدند. این جراحات دیگر گلوله های پلاستیکی نبودند و حتی در چند مورد دیگر خیلی دیر شده بود.

دکتر هنریک مونتبرن، سرپرست پشت تریاژ باروتا می گوید که خشونت در ونزوئلا به سطحی بی سابقه رسیده است و این دیوانگی است. ما به طور متوسط از میانگین 30 نفر در هفته به 65 نفر در دوهفته اخیر رسیده ایم. این مانند یک حالت اضطراری دائمی است.

با سومین ماه درگیری بین تظاهرکنندگان و نیروهای امنیتی، پزشکان می گویند که دیگر نمی توانند خودشان را برای خشونت آماده کنند. دکتر مونتبرن می گویند، قبلا صدمات اصولا سطحی و مربوط به اسلحه های ساچمه ای بود. اما اخیر معترضان با سوراخ های 5 سانتی عمیق که نشان از گلوله های فلزی است آورده می شوند.

گزارش ها حاکی از این است که 67 نفر که اغلب آنها جوانان زیر سن قانونی و دانشجو و حتی گارد ملی بودند در این جریان ها کشته شده اند.

سال 2014، موجی مشابه همین جریان آغاز شد اما توسط نیروهای امنیتی سرکوب شده بود. آن زمان 42 نفر از تظاهرکنندگان کشته و هزاران نفر از دانشجویان هم دستگیر شدند.

اما این بار تظاهرات متفاوت است.

تظاهرات از یک آوریل شروع شد. درست زمانی که دادگاه عالی که به طور گسترده طرفدار دولت است، حکم کرد که مجلس ملی و نیروهای مخالف دولت دیگر نمی توانند قانون وضع کنند.

همچنین در حالی که در سال 2014، تظاهرات تنها برای طبقه متوسط و مربوط به چند شهرستان و شهرهای کوچک می شد، اما از آوریل، مردم از تمام طبقات اجتماعی هرروز تظاهرات می کنند.

نظرسنجی ها نشان می دهد که محبوبیت مادورو تنها 21.9 درصد است. آخرین تلاش او برای سرکوب ناآرامی های اجتماعی، بازنویسی قانونی اساسی بود که حتی با انتقاد هم حزبی هایش مواجه شد. حتی دادستان کل کشور که متحد طولانی مدت چاوز بوده اعلام کرد، حرکت خلاف قانون تهدیدی برای میراث چاوز است.

در همین حال اقتصاد این کشور مانند یک ژنده پوشی با تورم 800 درصدی در سال 2016 و اقتصادی که 18.6 درصد نسبت به مدت مشابه سال گذشته کوچک شده، است.

آمار جرم در این کشور به 28479 مورد قتل در سال 2016 افزایش یافته است. پیدا کردن غذا و دارو تقریبا غیرممکن است، البته به جز تعداد محدودی که می تواند به قیمت بازار سیاه خرید کنند.

تعداد مرگ و میر زنان در زایمان در سال 2016 به 65 درصد افزایش یافته است. همچنین هم مرگ و میر نوزادان 30 درصد بیشتر از مدت مشابه سال قبل شده است. علاوه بر این مالاریا که ریشه کن شده بود، دوباره در حال افزایش است.

البته در این میان دولت از جنگ اقتصادی دفاع می کند و این ماجرا را بخشی از تلاش امریکا برای حذف مادورو و بهره برداری از منابع ونزوئلا اعلام می کند. اما در مقابل اقتصاددانان می گویند، ونزوئلا بدترین اقتصاد جهان را دارد، به این دلیل که نزدیک به دو دهه، سوءمدیریت و کنترل قیمت بخش مولد را نابود کرده است.

حالا هم براساس گزارش ها و تصاویر منتشر شده از بدرفتاری نیروهای ضدشورش با معترضان و سرقت های پلیس، ژنرال ولادیمیر پادرینو لوپز اعلام کرد که بدرفتاری نیروهای نظامی با مردم و تظاهر کنندگان را متوقف می کند.

اما دو روز بعد، هیچ کدام از سربازان به ماجرا توجه نکردند. دکتر مونتبرن می گوید: حداقل سه نفر زخمی را دیده است که گلوله به سر آنها اصابت کرده است. او همچنین می گوید: زمانی که نیروهای امنیتی از رییس خود سرپیچی می کنند، به این معناست که شما در یک قدمی کشوری شکست خورده هستید.