اکثر فامیل‌های تیان شانگ، بزها و گله خود را در بخشی به نام نینگشیا به چرا می‌برند، این بخش یکی از فقیرترین و محروم‌ترین مناطقِ غرب چین به شمار می‌آید. اما سال گذشته، آقای تیان برای معدن‌کاری به شهری کوچک در پایین دره آمد. در آن زمان، یکی از افراد در دولت محلی در قالب یک طرح مبارزه با فقر، شغلی را به او پیشنهاد کرده‌بود. تیان باید در این شغل، قارچ‌ها و گیاهان تزئینی را برای یک باغچه پرورش بدهد. نام  آدرس او در کنار درآمدش (20هزار یوآن در سال، یا 2هزار و 900 دلار که از حداقل دستمزد شش مرتبه بیشتر است) روی یک تخته نوشته شده و آن تخته روی دری در کنار گلخانه آویخته شده‌است.

نام آقای تیان روی دیوار شهر نیز آمده‌است، در کنار نام او، نام 409 نفر دیگر نیز آمده که همگی در صورت عدم دریافت کمک از دیگران، زیر خط فقر محلی که 3200 يوآن در سال است، زندگی خواهند کرد (این رقم 40 درصد بیشتر از حداقلِ ملی است اما همچنان اعضای خانواده نمی‌توانند بیش از یک بار در هفته گوشت بخرند یا هزینه‌ای صرف لباس جدید کنند). در این شهر، فهرستی از نیازها و مشکلات افراد فقیر تهیه شده‌است. 37درصد از مردم این منطقه به خاطر مشکلات مربوط به سلامتی، فقیر هستند. 77 درصد از جمله برخی از بستگان آقای تیان در مناطق محروم و دورافتاده زندگی می‌کنند. 95 درصد از افراد این منطقه نیز دچار نقص‌های فیزیکی شده‌اند. و این رشته سر دراز دارد. در این فهرست، کمک‌های دولتی به هریک از افراد نیز آمده‌است، مثلاً به یکی شغل، یکی گاو و یکی هم ژنراتور خورشیدی می‌دهند.

شهری رودرروی فقر

اما این شهر، یک شهر نمونه است. برنامه‌های آن برای مبارزه با فقر از سوی شی جین‌پینگ رئیس‌جمهوری چین طراحی شده‌است. این برنامه بین سال‌های 1999 تا 2002 طراحی شد؛ در آن زمان آقای شی، فرماندار فوجیان بود، یکی از ایالت‌های جنوبی که مردم آن اغلب در رفاه هستند. این شهر به نوعی همسایه نینگشیا نیز به شمار می‌آید. نظامی که در آن شهرِ نمونه انجام شد اکنون در سرتاسر چین در حال اجرایی شدن است. تمرکز آن نیز روی افراد فقیر است، قرار است برای تک‌تک این افراد، برنامه‌هایی در نظر گرفته‌شود تا بتوانند به رفاه و امید دست پیدا کنند و آینده‌ای برای خود بسازند. دیگر کشورها نیز سعی دارند همین کار را انجام بدهند. اما چین یکی از معدود کشورهای در حال توسعه است که با وجود نظام بوروکراتیک، همچنان می‌تواند این برنامه را اجرایی کند و توان کافی برای آن دارد.

چین در زمینه تلاش برای مبارزه با فقر و همچنین ریشه‌کنیِ آن، قهرمان جهان به شمار می‌آید. این کشور موفق شد فقر را در بسیاری از کشورها ریشه‌کن کند (حداقل در معنای واژه، این اتفاق افتاده‌است)‌. در این کشور تعداد افراد روستایی که زیر خطر فقر رسمی زندگی می‌کنند یعنی سالانه کمتر از 3200یوآن درآمد دارند از 775میلیون نفر در سال 1980 به کمتر از 43میلیون نفر در سال 2016 رسیده‌است. اکنون هدف چین این است که کسی تا سال 2020 زیر خط فقر نباشد.

دو سال پیش بود که آقای شی این طرح را به عنوان یکی از اصلی‌ترین فعالیت‌های دوران ریاست‌جمهوری‌اش در دستور کار قرار داد. او سعی دارد جامعه‌ای میانه‌رو ایجاد کند، جامعه‌ای که افراد در آن از حداقل امکانات بهره‌مند باشند. کاهش فقر به لحاظ سیاسی از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است. اگر چین بتواند مشکل نابرابری درآمدها را به کلی از میان بردارد، بی‌شک به مشروعیت کامل دست می‌یابد. آقای شی نمی‌خواهد به عدم اجرایی کردنِ تعهداتش متهم شود، به همین خاطر تمام همت خود را به کار بسته که فقر را ریشه‌کن کند. اما همیشه آخرین قدم‌ها بسیار دشوار است. موفقیت چین تاکنون زمینه رشد اقتصادی در جهان بوده‌است. قدم‌های آخر این کشور می‌تواند هزینه‌های گزافی را هم برای چین و هم برای اقتصاد جهان به همراه داشته‌باشد. مشکل آخر این کشور نیز سلامتی است. طبق آمار رسمی، 46 درصد از مردم چین به خاطر مشکلات سلامتی، دچار فقر شده‌اند و ریشه‌کنی این مسئله قدری دشوار است. به هر حال چین مصمم است نرخ فقر را به حداقل برساند و تا سال 2020 به تمامی اهداف آقای شی دست پیدا کند.