طی سه سال اخیر، وزارت صنعت تلاش کرده تا با پرداخت تسهیلات به‌ویژه به بنگاه‌های کوچک و متوسط شرایط خروج بخش تولید از رکود را فراهم کند درحالی‌که بسیاری از فعالان اقتصادی معتقدند سرمایه در گردش تنها یکی از مشکلات صنعت است و بزرگ‌ترین و مهم‌ترین نیاز امروز تولید، تعیین استراتژی است. سؤال جدی فعالان این بخش یا به عبارت بهتر مطالبه جدی آنان از وزارت صنعت تدوین برنامه‌ای روشن است. حال سؤال اینجاست که چرا تاکنون به این نیاز پاسخ داده نشده است؟ آیا در اعطای تسهیلات به بنگاه‌ها برای خروج از رکود، برنامه‌ای مشخص دنبال شده است؟

به نظر می‌رسد وزارت صنعت، معدن و تجارت تا امروز بیشتر بر موضوعات کلان صنعت تمرکز کرده است. برای مثال صنعت خودروسازی، صنایع پتروشیمی، فولاد، آلومینیوم و صنایع کاشی از مهم‌ترین صنایع موردتوجه وزارت خانه بوده که سهم بیشتری نسبت به دیگران در تولید ناخالص ملی هم ایفا می‌کرده است. عمده توجهات دولت یازدهم متمرکز بر این صنایع بوده است.

در دو سال گذشته به‌طور تقریبی عمده فعالیت وزارت صنعت دولت یازدهم متوجه اعطای تسهیلات 16 هزار میلیارد تومانی به 18 هزار بنگاه کوچک و متوسط بوده است. علاوه بر این، وزارت خانه قصد دارد به چند هزار بنگاه مستقر در شهرک‌های صنعتی تسهیلات بانکی تزریق کند تا مشکل این بنگاه‌ها در کوتاه‌مدت رفع شود اما واقعیت مطلب این است که وزارت صنعت، معدن و تجارت باید پیش از اختصاص هر نوع تسهیلاتی به شهرک‌های صنعتی، به ارزیابی دقیقی در مورد این بخش از تولید برسد. زمانی که بخش مسکن در رکود به سر می‌برد، تولید کاشی، سیمان، فولاد و لوازم آشپزخانه جز تلنبار شدن محصولات در انبارها چه نتیجه‌ای دارد؟ اقتصاد یک مجموعه به‌هم‌پیوسته است و نمی‌توان مشکلات یک بخش را بدون در نظر گرفتن شرایط بخش دیگر حل کرد. در تعیین استراتژی برای زنجیره تولید و اعمال هر سیاستی باید به تمام اجزای این زنجیره نگاه کرد.

به نظر می‌رسد اعطای تسهیلات پرداختی به بنگاه‌های کوچک و متوسط بدون توجه به کارآمدی، بهره‌وری و میزان مشتری محصول آن بنگاه انجام‌شده است. این روند با توجه به منابع محدود باید با تعیین یک استراتژی مناسب ساماندهی شود.

تعیین یک برنامه مؤثر برای کمک به اقتصاد بنگاه‌ها باید با در نظر گرفتن چند شرط اساسی انجام شود. شرط اول این است که محصول بنگاه موردنیاز بازار ایران هست یا نه؟ دوم اگر پاسخ سؤال اول منفی است باید پرسید آیا تولید کالا منجر به صادرات می‌شود و سوم، قیمت تمام‌شده کالاست. محصول بنگاهی که تسهیلات دریافت می‌کند یا باید به نیاز داخلی پاسخ دهد و یا براساس استانداردهای جهانی تولید شود و قابلیت صادر شدن داشته باشد. با در نظر گرفتن این دو شرط است که می‌توان در صنعت موفق عمل کرد.