چه چيزي موفقيت اقتصادهاي آسياي شرقی را در مقايسه با ديگر اقتصادهاي در حال توسعه غيراروپايي ديگر، منحصربه‌فرد مي‌كند؟ يك توضيح قانع‌كننده اين است كه ژاپن، تايوان و كره جنوبي، همه تنوعي از يك مدل را اخذ كرده‌اند كه به آنها «دولت توسعه‌اي» گفته مي‌شود، اصطلاحي كه به وسيله رابرت وِيد اقتصاددان در سال 1988 ساخته شد. تحقيقات بعدي نشان دادند كه موفقيت مدل اقتصادِ رشد دولت‌هاي موفق توسعه‌اي آسياي شرقي سه ركن دارد: اصلاحات ارزي، توليد صادراتي و سركوب مالي.

دستاوردهاي توسعه‌اي آسياي شرقي اكنون به عنوان يك روش عمومي شناخته‌شده است اما ارزش دستاورد مهم و يگانه آن هنوز به اندازه كافي قدر دانسته نشده است. رسيدن به رشد اقتصادي پايدار در طول دهه‌هاي زياد سخت است؛ پرش از وضعيت فقر به كلوپ ثروتمندترين كشورها – رشد جبراني يا منسجم - به ندرت اتفاق مي‌افتد. يك مطالعه درباره اقتصادهاي كچاپ بين سال‌هاي 1970 تا 2010 ميلادي به اين نتيجه رسيده است كه فقط چهارده كشور توانسته‌اند درآمد سرانه خود را نسبت به درآمد سرانه در امریکا به اندازه 10 درصد يا بيشتر افزايش دهند. از اين ميان، هفت كشور جزو كشورهاي پيراموني در اروپا بودند كه از قرار معلوم از سرريز تاثير رونق محشر اقتصادي اروپاي بعد از جنگ جهاني دوم و يكپارچگي پيش‌برنده با اتحاديه اروپا بهره‌مند شده بودند. يكي از آنها فلسطين اشغالي بود كه احتمالا آن نيز از مجارت با اروپا سود برده بود. شش كشور ديگر همه در آسياي شرقی بودند و بر حسب بالاترين رتبه از نظر درآمد سه كشور اول عبارت بودند از تايوان، كره جنوبي و ژاپن ‍. طي اين دوران، تنها كشورهايي در كل دنيا كه از وضعيت يك كشور «فقير» (طبق تعريف، يعني كشوري كه داراي 10 درصد يا كمتر از 10 درصد سرانه توليد ناخالص داخلي امريكا باشد) به وضعيت يك كشور «ثروتمند» درآمدند (يعني كشوري كه داراي 50 درصد يا بيشتر از 50 درصد سرانه توليد ناخالص داخلي امريكا باشد) كشورهاي تايوان و كره جنوبي بودند.

 كشورهاي داراي رشد جبراني موفق: به اندازه سهم به درصد از سرانه توليد ناخالص داخلي امريكا