آن چه مسلم است نیمی از اقتصاد کشور در اختیار و وابسته به صنعت ساختمان و صنایع وابسته به آن است و وقتی از رکود در این صنعت صحبت به میان می آید که دولت مردان و شخص رئیس جمهور هم به آن اعتقاد دارند یعنی در واقع نیمی از اقتصاد کشور همچنان در رکود است؛ از جهت دیگر بخش قابل توجهی از اشتغال در کشورما هم در بخش های مختلف این صنعت و صنایع وابسته به آن خلاصه شده است که اعدادی بین 50 تا 60 درصد اشتغال را کارشناسان مطرح می کنند؛ حالا باتوجه به این نکات باید در نظر داشته باشیم که خروج از مسکن از رکود باید در اولویت اول اقتصادی دولت قرار گیرد و به آن تنها به عنوان اینکه یک بخش کوچکی از اقتصاد کشور در رکود است و بخش های دیگر از رکود خارج شده اند ( اگرچه که از خروج آن بخش ها از رکود بسیار مهم بوده است)، نگاه نشود. صنعت ساختمان صنعتی پیشران است و اگر دولت موفق شود که در این جهت گام بردارد ما حتما شاهد رشد اقتصادی قابل توجهی در کشور خواهیم بود اما نکته مهم این است که باید دیدی جامع به این صنعت داشت و در نظر گرفت که اگر مسکن از رکود خارج نشود، اقتصاد ایران با چالش های بسیاری رو به رو خواهد شد.

اما سوال این است که چرا صنعت ساختمان و مسکن از رکود خارج نمی شود و نشده است؟ پاسخ روشن من به این سوال نبود برنامه روشن است یعنی دولت یازدهم و حالا دوازدهم هنوز در مسکن برنامه ای روشن ندارد و دلیل عمده آن هم این است که صورت مسئله و مشکل به خوبی تشریح نشده و مسئولان امر توجیح نشده اند. شما در نظر داشته باشید که با تشکیل وزارتخانه راه و شهرسازی بخش مسکن که خود پیش از آن یک وزارتخانه بود به یک معاونت کوچک در یک وزارتخانه تبدیل شد و از همین جا بود که عملا بخشی که نیمی از اقتصاد کشورمان به آن وابسته است به حاشیه رفت و پتانسیل های آن نادیده گرفته شد. به اعتقاد من برای خروج از شرایط کنونی و رکود مسکن و صنعت ساختمان ما نیاز به جزئی نگری داریم و برنامه ای جامع برای سامان و پایان دادن به این شرایطی که می تواند بسیار نگران کننده و خطر آفرین برای اقتصاد کشورمان باشد. باید دولت دوازدهم برای مسکن و خروج آن از رکود برنامه ای کامل بدهد که تنها به راه اندازی یک صندوق و افزایش تهسیلات ختم نشود، ما در بخش مسکن نیاز به برنامه ای داریم که 4 نکته اساسی در آن دیده شود:

1 بخش مالی مسکن: در برنامه جامع خروج از رکود صنعت ساختمان و مسکن دولت باید به تمام ابزارهای مالی این بخش توجه ویژه کند، تسهیلات، فاینانس، رهن ها، سکوک، راه اندازی صندوق ها و... همگی در کنار هم می توانند راهگشا باشند. نباید شرایط به گونه ای باشد که ما فقط قانون داشته باشیم ولی در اجرا به گونه ای دیگر عمل شود.

2 بخش سخت افزاری: این بخش شامل صنایع پایین دستی است که در سال های گذشته به شدت آسیب دیده و حتی می توان گفت فلج شده است؛ بسیاری از کارخانه های تولید مصالح ساختمانی ما، معادن شن و ماسه و... با چالش های جدی رو به رو هستند و ما در این بخش ها نسبت به چندسال قبل بسیار به عقب رفته ایم؛ باید این واحدها احیا شوند تا بتوانیم دوباره حرکت کنیم.

3 بخش نرم افزاری: این بخش در اصل به قوانین این حوزه مرتبط است، باید در قوانین حوزه مسکن تجدید نظر صورت گیرد و قانون های دست و پاگیر و پروسه های طولانی کار تسهیل شود، شهرک سازی ها، باغ شهرها و... نیاز امروز کشور است.

4 تشویق بخش خصوصی: در کنار همه این ها دولت باید با حمایت از بخش خصوصی این بخش را تشویق به سرمایه گذاری در این حوزه و جذب سرمایه گذاران خارجی کند؛ دولت باید این اجازه را به بخش خصوصی بدهد که به صورت مستقیم با شرکت های خارجی برای حضور و سرمایه گذاری در حوزه مسکن وارد مذاکره شوند.

به اعتقاد من اگر برنامه ای جامع و کامل باتوجه به این مواردی که اعلام کردم تهیه و تدوین شود مسکن از رکود فعلی خارج خواهد شد و ما با جهش اقتصادی و ایجاد فرصت های اشتغال بالایی رو به رو خواهیم بود.