کار و راهی که در آن قدم برداشته همچون نامش « عظیم» است؛ فتح تمام 14 قله بالای 8 هزارمتری جهان و ورود به باشگاه 8 هزار متری ها، البته بدون استفاده از امکانات ویژه همچون ماسک اکسیژن و کمک باربران در حمل کوله ها، کاری که تاکنون تنها 14 نفر در جهان موفق به آن شده اند و حالا عظیم قیچی ساز تنها یک قله تا رسیدن به آن فاصله دارد، او تاکنون به 13 قله بالای 8 هزار متری صعود کرده است و کارزار آخرش با قله لطفه با 8516 متر است، صعودی که خودش می گوید سال آینده برایش برنامه ریزی کرده است. او با 35 سال سن هنوز ازدواج نکرده و می گوید خطرات کوه و کوه نوردی و ریسک این کار باعث شده تا به این موضوع فکر نکند و روی هدفش متمرکز شود، او می گوید هربار که به کوه می رود با خانواده اش « حسابی» خداحافظی می کند زیرا ممکن است این آخرین دیدارشان باشد. خانواده ای که می گوید همیشه وقتی بالای قله می ایستد با تلفن ماهواره ای با آن ها تماس می گیرد تا موفقیت و سلامتی اش را به آن ها خبر دهد.

عظیم قیچی ساز متولد 1360 در شهر تبریز است. او در خانواده ای کاملا مذهبی و سنتی با 6 فرزند ( 5 پسر و یک خواهر) بزرگ شده و شغل پدر و اجدادش قیچی سازی و آهنگری بود  و به همین دلیل فایلمی اش هم قیچی ساز است. او اولین بار سال 75 یعنی زمانی که  15 ساله بود با کوه و کوه نوردی آشنا شد. « برادرم من و دو تا از پسرخاله هایمان را به سبلان برد؛ او دوستان کوه نوردی داشت و همین شد که ما هم رفتیم سبلان برای صعود و کوهپیمایی.همه چیز خیلی خوب یادم هست، اولین بار بود که ارتفاع را لمس می کردم، همه چیز از جمله روابط کوهنوردها و برخوردشون برای من خیلی عجیب بود، اتفاقا به خاطر ارتفاع دچار کمبود اکسیژن شده بودم و حالت تهوع و سردرد شدیدی هم گرفته بودم ولی خوب در نهایت صعود کردیم و به قله رسیدیم و خیلی هیجان زده شده بودم و همین تجربه هم بود که من را به کوه نوردی علاقه مند کرد. دراولین تجربه روحیه دوستانه آدم های کوه نورد برای من خیلی جالب بود، کوه نوردهایی را در مسیر دیدم که بسیار پخته و با تجربه ای بودند، به ما که با سختی داشتیم مسیر را طی می کردیم دائم کمک می کردند، ما بچه سال بودیم و این ها رو همیشه کنار خودمان حس می کردیم، دوست داشتم مثل آن ها باشم.»

پس از آن صعود موفق عظیم که در کنار درس در آهنگری برادرش هم کار می کرد از طریق دوستان برادرش بیشتر با کوه و کوه نوردی آشنا شد و به اکیپ های صعود آن ها پیوست و همین موضوع باعث شد به گفته خودش کم، کم « پاهایش به کوه بازتر» شود. او می گوید:« نه تنها به صعود کوه ها و قله های استان می رفتم که خارج از استان هم برای کوه نوردی سفر می کردیم. علاوه براین در این سال ها اتفاق مهم دیگری که در زندگی ام افتاد این بود که تحت تاثیر همین افراد دوچرخه سواری را هم به صورت حرفه ای شروع کردم که خیلی تاثیر در آمادگی جسمانیم برای تبدیل شدن به یک کوه نورد حرفه ای و زیادی خواهی برای فتح قله های مرتفع داشت؛ دوچرخه سواری علاوه براین که عضلات را قوی می کند، ورزشی هوازی است که روی تقویت شش ها و قلب هم اثرات بسیاری دارد و همین رمز موفقیتم در فتح قله هاست.»

عظیم قیچی ساز در این سال ها ( بین 75 تا 79) از یک کوه نورد آماتور تبدیل به کسی شد که کوه نوردی را دوست داشت به صورت حرفه ای دنبال کند. او که تازه دیپلم گرفته بود و سربازی اش را با پول کارگری در آهنگری خریده بود، تصمیم گرفت کوه نوردی را به صورت جدی دنبال کند و همین شد که به هیات کوه نوردی استان آذربایجان شرقی پیوست و در سال 1379 برای صعود قله گاشر بروم یک با  ارتفاع، ثبت نام کرد. « پوستر فراخوان را روی دیوار ساختمان هیات کوه نوردی استان زده بودند که روی آن هم تصویر بسیار زیبای گاشر بروم یک بود و من با حسرت به آن نگاه کردم و باخودم گفتم یعنی می شود که من هم این قله را صعود کنم؛ خلاصه امیدچندانی نداشتم ولی برای فراخوان ثبت نام کردم و دوره های آمادگی و انتخابی شروع شد، ما 120 نفر بودیم و 10 تا اردوی سنگین برای ما گذاشتند و در نهایت از بین ما 10 نفر را انتخاب کردند که من عضو تیم امید شدم ولی خب ما را آن دوره اعزام نکردند و تیم بزرگسالان را فرستادند و اعزام ما در سال 1382 صورت گرفت ولی این تمرینات و آمادگی ها برای من خیلی مفید بود و باعث شد که در اولین صعود برون مرزیم که به قله ماربل وال ( ) در سال 1381 و قبل از گاشربروم یک بود، آمادگی بالای داشته باشم؛ یک سال بعد از این صعود هم به گاشربروم یک رفتیم اما خب آن صعود ناموفق بود و اتفاق تلخ آن برای من این بود که همنورد و دوستم جانش را از دست داد.»

عدم موفقیت در صعود به این قله و مرگ همنورد درس های بسیاری برای عظیم قیچی ساز داشت؛ او متوجه شد که باید تمرین هایش را افزایش دهد تا آمادگی جسمانی اش را بالاتر ببرد و برای صعود همه چیز خوب مدیریت و برنامه ریزی شود. او تمرکزش را روی کوه نوردی بیشتر کرد و برای صعود قله های دیران پیک و استپانتیک که هر دو در کشور پاکستان هستند و بالای 7 هزار متر ارتفاع دارند، اعزام شد و بعد از این صعودها فراخوان اعزام تیمی به قله ای را دید صعودش برای هر کوه نوردی و شاید بتوان گفت بسیاری از مردم جهان یک رویاست؛ اورست. او انتخاب خود در تیم اعزامی و فتح اورست را این گونه تعریف می کند:« ثبت نام کردم و برای فتح اورست چندین اردو گذراندیم و در نهایت هم برای تیم اعزامی انتخاب شدم. به آرزوم نزدیک شده بودم و درصورت صعود اولین کسی بودم که از استان آذربایجان شرقی قله را فتح می کردم و این افتخار بسیار بزرگی بود. بهار سال 1384 بود، یادم هست که نام هیات اعزامی را گذاشته بودند« اولین صعود بانوان ایرانی به بام جهان قله اورست»، تا آن زمان هیچ بانوی ایران اورست را فتح نکرده بود و هدف اصلی فدراسیون این بود که تعدادی از خانم ها را اعزام کند تا برای اولین بار این اتفاق رخ دهد، در این تیم 7 خانم و 7 آقا بودیم. فصل صعود اورست بهار است و ما هم حدود دو ماه طول کشید تا موفق به صعود شدیم. برای صعود قله اورست به صورت معمول حدود دوماه حالا 10 روز کمتر یا بیشتر زمان لازم است زیرا ارتفاع بسیار بالاست و نیاز به هم هوایی ( عادت کردن به شرایط هوا از نظر تنفس و فشار) وجود دارد. یادم هست تیم ما 10 خرداد یعنی حدود 11، 12 سال پیش موفق به این اتفاق شدیم؛ ما مرحله نهایی صعود را از کمپ شماره 4 که 8 هزار متر ارتفاع دارد شروع کردیم؛ 10 شب حرکت کردیم و تقریبا ساعت 10 صبح بود که توانستیم بربالای بام جهان با ارتفاع 8 هزار و 848 متر به ایستیم. تمام وجودم را شادی و هیجان گرفته بود و حس و حال آن روزم قابل توصیف نیست. از آن بالا تا چشم کار می کند کوه ها و صخره های نوک تیز وجود دارد که همه جا را گرفته است و یک حس بی انتهایی دارد، شما روی جایی ایستاده اید که بلندتر از آن جایی نیست، از روی قله شما می توانید حدود 5،6 قله بالای 8 هزار متر دیگر را هم ببنید و همین موضوع هم حس بسیار خوبی به شما می دهد، حس پیروزی و این که چقدر توانایی داشته اید.» 

پس از فتح اورست و بازگشت به کشور عظیم قیچی ساز تصمیم گرفت در کنار تمرکز بیشتر بر فعالیت های کوه نوردی درس خود را هم در رشته تربیت بدنی در دانشگاه ادامه دهد. او همچنین حدود دو سال درگیر ساخت و ساز خانه پدری شد، البته در این مدت چند صعود هم به قله های نوشاخ با 7492 متر و آرارات با بیش از 5 هزار متر داشت تا اینکه از سوی فدراسیون و هیات کوه نوردی تهران به عنوان مربی برای اعزام یک گروه و صعود به قله برودپیک با 8 هزار و 51 متر انتخاب شد؛ این اولین تجربه مدیریت او در گروه به عنوان مربی و مسئول بود که با موفقیت انجام شد. او با برگشت از قله به این فکر افتاد که برای استان خود و کوه نوردهای همشهری اش هم یک صعود ویژه برنامه ریزی کند بنابراین پیشنهادش را به هیات استان داد و مورد موافقت قرار گرفت. او تصمیم گرفت گروهی را آماده کند تا به قله پوبدا در تیان شان قزاقستان بروند که بیش از 7 هزار و 400 متر ارتفاع دارد. « دراین صعود من سرپرستی گروه را برعهده داشتم و این تجربه خیلی مهمی در زندگی ام بود، این صعود و موفقیت در سرپرستی گروه باعث شد خودم را آماده برای صعودهای انفرادی ببینم و متوجه شدم که می توانم به تنهایی برنامه ریزی کنم و حتی در مسیرهایی قدم بردارم که پیش از آن هیچ ایرانی در آن ها گام برنداشته بود و به چیزی که سال ها به آن فکر می کردم برسم یعنی صعود تمامی قله های بالای 8 هزار متر جهان که 4 تا از آن ها را هیچ ایرانی پیش از این فتح نکرده بود و آن هم بدون اکسیژن و کمک گرفتن از باربران محلی.»

در جهان 14 قله بالای 8 هزار متر وجود دارد و عظیم قیچی ساز تصمیم گرفته بود برای فتح آن ها برنامه ریزی کند، او دراین سال ها به استخدام شهرداری تبریز نیز درآمده بود و کارمند این سازمان شد. نهادی که او می گوید در این سال ها بزرگ ترین حامی مالی اش برای برنامه ریزی و فتح قله های مرتفع جهان بوده است؛ او می گوید:« هزینه های صعودهایی مانند اورست هر بار حدود 30 تا 40 هزار دلار است و برای این کار در سال های گذشته شهرداری تبریز و شورای شهر حامی های اصلی من بوده اند و در کنار آن چند حامی دیگر شخصی نیز داشته ام زیرا فدراسیون کوهنوردی توان چندانی برای کمک ندارد و معمولا برای صعودهای انفرادی برنامه ریزی و هزینه ای نمی کند و تنها بعد از هر صعود موفق نسبت به اشل درنظر گرفته شده بین 20 تا 30 سکه به عنوان هدیه پرداخت می شود.»

نکته مهم و ویژه در صعودهای عظیم قیچی ساز تصمیمش برای صعود های پاک بود. دربین کوه نوردان جهان هرچقدر صعود پاک تر باشد ارزشمند تر است و معنی پاک بودن استفاده نکردن از ماسک اکسیژن و کمک باربران است؛ این یعنی کوهنوردی مانند عظیم خود کوله 12 تا 15 کیلوگرمی اش را در طول مسیر حمل می کند و در ارتفاع بالا که معمولا کوهنوردها از ماسک اکسیژن استفاده می کنند، از امکانات بهره ای نمی برد. اتفاقی که شاید روی کاغذ ساده به نظر برسد ولی برای توصیف سختی آن همین بس که بگوییم تنها 14 نفر در جهان هستند که تاکنون توانسته اند تمام 14 قله بالای 8 هزار متر جهان را اینگونه فتح کنند. اتفاقی مهم که عظیم قیچی ساز نیز در یک قدمی آن قرار گرفته است. « از بین 14 قله من تاکنون 13 قله را فتح کرده ام و رکورد و موفقیت ویژه من این بوده که هر قله را در همان صعود اول توانسته ام فتح کنم و حالا در آستانه ورود به باشگاه 8 هزارتایی ها قرار گرفته ام آن هم به صورت پاک که افتخار بزرگی برای من و کشور است؛ شما در نظر بگیرید هر چهار سال در مسابقات المپیک مدال های زیادی داده می شود و حتی بسیاری از رکودها جابه جا می شود ولی در نظر بگیرید که در جهان تنها 14 نفر هستند که تاکنون موفق به این مهم یعنی فتح این قله ها بدون امکانات شده اند و توجه کنید که با ماسک اکسیژن و امکانات باربران هم تنها 33 نفر هستند که همه این قله های بالای 8 هزار متر را با موفقیت صعود کرده اند.»

عظیم قیچی ساز تصمیم دارد سال آینده در آخرین گام برای ورود به باشگاه 8 هزار متری ها به قله لطفه (8516 متر/ چهارمین قله مرتفع جهان) قدم بگذارد و این روزها برای این موفقیت بزرگ برنامه ریزی می کند، البته این برای او به معنی پایان صعود نخواهد بود؛ خودش می گوید:« آخرین صعود وجود ندارد و درست است که دیگر قله بالای 8 هزار متری برای صعود وجود ندارد ولی قله های بسیاری در جهان هست که هنوز علاقه به صعود آن ها دارم؛ شما وقتی در راه قله قدم می گذارید خودتان از هرکسی بیشتر می دانید که انتهایی در این راه و مسیر نیست حتی باوجود فتح قله ها.»