تا سال ۲۰۵۰ شهرنشینی در کشورهای افریقایی و آسیایی به‌خصوص هند و چین افزایش پیدا می‌کند. در فاصله سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۵۰ شماری از شهرهای بزرگ هند و چین ازنظر جمعیت شهری از توکیو پیشی می‌گیرند. هم‌اکنون توکیو با داشتن ۳۵ میلیون نفر جمعیت پرجمعیت‌ترین شهر در دنیا است و انتظار می‌رود تا سال ۲۰۵۰ میلادی شهرهایی از کشور چین و هند جایگاه بزرگ‌ترین شهرهای دنیا را به خود اختصاص دهند.

شهرهای بزرگ آینده تفاوت زیادی با شهرهای کنونی خواهند داشت. این تفاوت در شهرهایی که در کشورهای درحال‌توسعه واقع‌شده‌اند بیش از شهرهای صنعتی مشاهده می‌شود. شهرهای آینده باید نسبت به شهرهای کنونی ایمن‌تر باشند، این شهرها باید از سیستم مدیریتی بهتری برخوردار باشند و مردم را از سراسر دنیا به خود جذب کنند. شهرهای آینده فضاهای اجتماعی هستند. فضاهایی که خلاقیت و توسعه انسانی به‌طور هم‌زمان رشد می‌کند و بزرگ‌ترین چالش این شهرها در دهه‌های آینده ایجاد فضای توسعه اقتصادی- اجتماعی و توسعه پایدار است؛ بنابراین در فضاهای شهری آینده، ارائه فرصت‌های یکسان به افراد ساکن در شهر یک واقعیت مهم و تکرارنشدنی است. استفاده از آخرین تکنولوژی‌های صنعتی و تولیدی و استفاده از سیستم‌های تأمین انرژی نوین از مهم‌ترین و بارزترین ویژگی‌های شهرهای آینده است. شهرها فضایی پویا خواهند داشت که امکان تغییرات سریع و تأثیرگذار در این شهرها وجود دارد.

اما این تغییرات بزرگ در کوتاه‌مدت می‌تواند چالش‌های زیادی برای شهرها و شهرنشینان ایجاد کند. در کوتاه‌مدت یعنی قبل از اینکه مردم به ساختار تازه شهری عادت کنند، مشکلاتی نظیر افزایش فقر در میان شهرنشینان ایجاد می‌شود زیرا در شهرهای تازه نیازهای تازه‌ای وجود خواهد داشت که ممکن است مهارت‌های مردم متناسب با نیازهای تازه نباشد. از طرف دیگر ممکن است در این شهرها ساختارهای سیاسی قدیمی کارایی نداشته باشد و عدم امنیت به یک معضل در سال‌های اول تبدیل شود.

از نظر من اصلی‌ترین و مهم‌ترین مانع برای توسعه موفقیت‌آمیز شهرنشینی ـ یعنی ایجاد شهرهای بزرگی که عملکرد مناسب و موفقیت‌آمیزی داشته باشند ـ آگاهی و شناخت اندک ما در مورد شهرهای آینده است. درواقع با وجود مطالعات زیادی که در سال‌های اخیر در مورد ساختار شهرهای آینده انجام‌شده است، اطلاعات اندکی در این زمینه وجود دارد و سیاست‌های شهری کنونی هنوز برای این تغییر مناسب نیست. از طرف دیگر این سیاست‌های کنونی درصورتی‌که برای شهرهای آینده استفاده شود نمی‌تواند زمینه‌ساز ایجاد یک شهر پایدار و در حال رشد باشد و این مسئله یک معضل بسیار بزرگ محسوب می‌شود.

با استفاده از روش‌های نوین جمع‌آوری اطلاعات و روش‌های تازه مخابراتی مردم می‌توانند اطلاعات بیشتری در مورد ساختار و زیرساخت‌های شهری در اختیار دیگر افراد قرار دهند. درنتیجه داده‌های بیشتری در اختیار فعالان این صنعت و پژوهشگران قرار می‌گیرد که این داده‌ها باعث بهبود سیاست‌گذاری و طراحی بهتر زیرساخت‌های شهری آینده می‌شود.