شهرنشینی در چین به دلیل جمعیت بالا و سرعت ‌بالای رشد اقتصادی و رشد درآمدی مردم در مقیاس گسترده‌ای رشد می‌کند و این مقیاس بزرگ خود چالش‌برانگیز است. چین کشوری است که بالغ‌بر ۱.۴ میلیارد نفر جمعیت دارد و شمار شهرنشینان آن تا سال ۲۰۵۰ به بیشتر از یک میلیارد نفر می‌رسد. در این شرایط ایجاد یک ساختار شهری توسعه‌یافته که بتواند نیازهای تمامی ساکنان را تأمین کند یک ضرورت است.

تا انتهای سال ۲۰۱۲، جمعیت شهرنشین چین بالغ‌بر ۷۱۲ میلیون نفر بود که ۵۲.۶ درصد از کل جمعیت این کشور محسوب می‌شود. این در حالی است که در سال ۱۹۹۰ نسبت شهرنشینان به‌کل ساکنان این کشور برابر با ۲۶ درصد بوده است. انتظار می‌رود تا سال ۲۰۳۵ سهم شهرنشینان به‌کل ساکنان کشور چین به ۷۰ درصد برسد و در سال ۲۰۵۰ بالغ‌بر ۷۷ درصد از مردم چین در شهرها زندگی کنند. درنتیجه این تحول چین باید بین ۲۰ هزار تا ۵۰ هزار آسمان‌خراش تازه تا سال ۲۰۳۵ احداث کند. تا آن سال چین بالغ‌بر ۲۲۰ شهر خواهد داشت که هریک جمعیتی بیش از یک‌میلیون نفر خواهند داشت.

اما ساختار شهرهای آینده یک جنبه بسیار زیبا هم دارد. این شهرها هوشمند هستند و خودروهای سبز و غیرآلاینده در تمامی شهر دیده می‌شوند. در این شهرها اصلی‌ترین منبع تأمین انرژی، منابع احیاشدنی هستند و فرصت‌های اقتصادی زیادی در اختیار افرادی قرار دارد که خود را برای شرایط تازه زندگی شهری آماده کرده‌اند یا اینکه قابلیت سازگار شدن با موقعیت تازه را دارند.

به‌هرحال تصویر آینده شهرهای چین را می‌توان از دو جنبه بررسی کرد. از یک ‌طرف شهرهایی هستند که با انرژی‌های پاک کار می‌کنند و قطارهای سریع‌السیر زمینه‌ساز کنترل ترافیک در این شهرها شده است و از طرف دیگر شهرهای پرجمعیتی که به دلیل نیاز بالای حمل‌ونقل و استفاده از انرژی فسیلی برای حمل‌ونقل بسیار آلوده هستند؛ بنابراین تصویر شهرهای آینده سیاه یا سفید خواهد بود و اینکه سیاه باشد یا سفید بستگی به پاسخ ما به این سؤالات دارد: منبع تأمین انرژی چین در دنیای آینده چیست؟ تأمین انرژی برق با استفاده چه سوختی انجام می‌شود؟ آیا از انرژی فسیلی برای تأمین برق استفاده می‌شود یا اینکه سوخت‌های گیاهی و هسته‌ای یا انرژی باد و خورشید مورداستفاده قرار می‌گیرد؟ آیا ساختمان‌ها و زیرساخت‌های چین متناسب با شرایط تازه زمین و تغییرات جوی طراحی‌شده‌اند؟ غذای موردنیاز مردم از کجا تأمین می‌شود؟ آیا فرصت‌های کافی در اختیار تمامی مردم چین قرار می‌گیرد و دسترسی به اطلاعات و روش‌های اطلاع‌رسانی به‌سادگی میسر خواهد بود؟ آیا می‌توان استفاده از منابع اولیه را در شهرهای بزرگ چین به‌درستی کنترل و ظرفیت بازسازی دوباره اکوسیستم را ایجاد کرد؟

به نظر من نحوه طراحی شهرها، نحوه سیاست‌گذاری، نحوه تأمین مالی، نحوه مدیریت چالش‌های شهرها و شهرنشین‌های آینده می‌تواند بسیار تعیین‌کننده باشد و نشان دهد که تصویر شهرهایی که در سال‌های آتی میزبان مردم دنیا هستند سفید است یا سیاه.

من به آینده شهرسازی در چین بسیار خوش‌بینم زیرا شاهد این هستم که طراحان بزرگی برای طراحی شهرهای چین فعالیت می‌کنند و سیاست‌گذاران شهری به آینده و نیازهای شهرهای آینده توجه خاصی دارند. البته باید در نظر داشت هنوز مسائل زیادی وجود دارد که ما اطلاعی در موردشان نداریم و درس‌های زیادی وجود دارد که از گذشته نگرفته‌ایم. برای اینکه بهترین آینده ممکن را داشته باشیم باید اطمینان داشته باشیم که هریک از شهرنشینان آینده دیدگاه‌های خود را بیان و نیازهای خود را به‌خوبی تشریح می‌کنند.