او کیست: ویتنی مک‌میلان مدیر اجرایی سابق کارگیل است، بزرگ‌ترین شرکت خصوصی امریکا که در خرید و فروش مواد غذایی، غلات، دانه‌های خوراکی و دیگر کالاهای کشاورزی فعالیت می‌کند. مک‌میلان در حال حاضر با 4.32 میلیارد دلار ثروت در رتبه 402 فهرست میلیاردرهای بلومبرگ قرار دارد.

152 سال قبل بود که بذر کارگیل کاشته شد. سال 1865 ویلیام والاس کارگیل شرکت کوچک خود را در آیووا تاسیس کرد، شرکتی که کارش ذخیره دانه‌های خوراکی بود. یک سال بعد برادرش، سم هم به او پیوست و کار را توسعه دادند. 10 سال بعد که شرکت به ویسکانسین منتقل شد جیمز، برادر دیگرشان هم به آنها پیوست و شرکت سه برادران شروع به تاخت و تاز در حوزه عرضه غلات کرد: گندم، ذرت، سویا و حتی شکر و پنبه. شهری که آنها برای توسعه کار انتخاب کرده بودند لاکراس نام داشت، شهری استراتژیک در نزدیکی خط‌آهنی که شیکاگو، میلواکی و سنت پاول را به هم متصل می‌کرد. سال 1898 خانواده دیگری از راه رسید تا به کسب وکار کارگیل‌ها بپیوندد، خانواده‌ای که بعدها قرار بود تبدیل به اصلی‌ترین شریک این خانواده شوند. در آن سال جان مک‌میلان و برادرش دانیل، کارشان را برای شرکت کارگیل آغاز کردند. جان کمی بعد با ادنا، دختر ارشد ویلیام کارگیل ازدواج کرد و تبدیل شد به داماد خانواده و از آنجا بود که رفته‌رفته نام مک‌میلان هم خودش را در تجارت بالا کشید و در گذر زمان همسنگ نام کارگیل قرار گرفت. کسب‌وکاری که ویلیام کارگیل آغاز کرد و بعد با پیوستن خانواده مک‌میلان گسترش پیدا کرد با ذخیره غلات و خرید و فروش محصولات کشاورزی آغاز شد و حالا سر از حمل و نقل و انرژی و فولاد درآورده است. آن بذر ابتدایی که در زمین آیووا در امریکا کاشته شد، هرچند مانند لوبیای سحرآمیز یک‌شبه به ابرها نرسید اما حالا با گذر 150 سال تبدیل به درخت تنومندی شده است. 

قرن بیستم، توسعه کارگیل

سال 1903 بود که سم کارگیل از دنیا رفت و ویلیام تبدیل به تنها مالک شعبه شرکت در لاکراس شد. در آن زمان جان مک‌میلان به عنوان مدیر شعبه دیگر شرکت همراه خانواده‌اش به شهر مینیاپولیس رفته بود. 6 سال بعد ویلیام هم از دنیا رفت و با مرگ او شرکت دچار بحران مالی جدی شد. اینجا بود که داماد خانواده کارگیل کار را به دست گرفت تا تجارت فامیلی را نجات دهد. با تلاش‌های جان مک‌میلان مشکلات مالی یک به یک برطرف و اعتبار کارگیل حفظ شد. جان تا زمان بازنشستگی در سال 1936 کار مدیریت شرکت را بر عهده داشت. در طول دوره مدیریتش شرکت توسعه بسیاری پیدا کرد: کارگیل پایش را از سمت غربی امریکا فراتر گذاشت و دفتر منطقه شرقی خود را در سال 1923 در نیویورک افتتاح کرد و ظرف هفت سال کار را به آن سوی مرزهای امریکا کشاند. این شرکت تا دهه 30 میلادی موفق شد شعبه‌های خود را در کانادا، امریکای لاتین و اروپا تاسیس کند. در تمام این مدت شرکت هم به رکورد سود رسید و هم دچار بحران‌های مالی شد اما کار خود را ادامه داد. کارگیل که حالا بزرگ‌ترین شرکت خصوصی امریکایی شناخته می‌شود تا سال 2016 سالانه درآمدی معادل 107 میلیارد دلار را برای خود به ثبت رسانده است.

کارگیل در حال حاضر حدود 143 هزار کارمند در 67 کشور جهان دارد. کار شرکت در حوزه مواد اولیه غذایی، محصولات غذایی برای حیوانات، فعالیت در زنجیره ابزار و وسایل کشاورزی و همچنین انرژی و حمل و نقل است. این شرکت حالا حضور پررنگی در منطقه خاورمیانه هم دارد و در وب‌سایت خود به معرفی انواع خدمات خود در ارتباط با تجارت در این منطقه پرداخته است. با دایر کردن نمایندگی­هایی در عربستان سعودی، مراکش، مصر، الجزایر و نمایندگی منطقه‌ای برای تجارت با ترکیه و ایران (دفتر مستقر در ترکیه) این شرکت نقش مشاوره‌ای هم برای ورود تجارت‌های غربی به خاورمیانه ایفا می‌کند.

کارگیل هم البته مانند بسیاری از شرکت‌های بزرگ خصوصی، همواره هدف انتقادات بسیاری در حوزه‌های مختلف قرار داشته است. هرچند این شرکت خصوصی مانند شرکت‌های سهامی عام ملزم به ارائه اطلاعات فراوانی در مورد کسب‌وکار خود نیست و همیشه تلاش داشته تا چندان در دید رسانه‌ها نباشد اما خبرهای شرکت راه خود را به دنیای بیرون پیدا می‌کنند. از سال 2005 برخی نگرانی‌ها در خصوص احتمال به کار گرفتن کودکان برای تولید محطولاتی که این شرکت خریدار آنها است بیان شده است. در آن سال گروه بین‌المللی حقوق کارگران از کارگیل و نستله به جرم به کار گماردن کودکان در ساحل عاج و مالی با حقوق و غذای کم شکایت کرد. از همان سال نگرانی‌هایی هم در خصوص استفاده طرف قراردادهای این شرکت در ازبکستان از کودکان مطرح شد، کشوری که کارگیل بزرگ‌ترین مشتری محصول پنبه آن به شمار می‌رود. به این نگرانی‌ها تاکنون پاسخ داده نشده است. این شرکت همچنین متهم به تخریب محیط زیست بوده است. در سال 2003 کارگیل در منطقه آمازون در برزیل آغاز به فرآوری سویا کرد و هم‌زمان با توسعه تولید و فروش این محصول، گزارش‌هایی از رشد روند تخریب جنگل به گوش می‌رسید تا جایی که با رایزنی‌ها و فشارهای گروه‌های فعال در حوزه محیط زیست برخی از مشتریان عمده محصولات این شرکت از جمله مک‌دونالد تهدید به قطع همکاری با کارگیل کردند و دولت برزیل اعلام کرد که در صورت مشخص نشدن برنامه محیط‌زیستی شرکت، اقدام به تعطیلی کارخانه فروری سویای کارگیل می‌کند. این شرکت همچنین در سال‌های مختلف برای آلودگی هوا در مناطق مختلف امریکا به دادگاه احضار شده است.

از نسل مک‌میلان

ویتنی مک‌میلان چهارمین نسل از مدیران این شرکت خانوادگی به شمار می‌رود و به لطف میراث پدرانش حالا در جمع میلیاردرهای فهرست بلومبرگ قرار دارد. ویتنی در سال 1929 در شهر مینیاپولیس در ایالت مینه‌سوتا به دنیا آمد. او دومین فرزند از میان چهار فرزند کارگیل مک‌میلان و همسرش بود و نواده ویلیام کارگیل، بنیان‌گذار شرکت. ویتنی در سال 1951 با لیسانس تاریخ از دانشگاه ییل فارغ‌التحصیل شد و به عنوان کارآموز به تشکیلات خانوادگی پیوست و مشغول فروش کنجاله سویا شد. اما برای کسی که از آن خانواده آمده بود این دسته از مشاغل تنها جهت گرم شدن برای ورود به عرصه مدیریتی تعریف شده بود. ویتنی در سال 68 به عنوان معاون شرکت انتخاب شد و مسئولیت بخش غلات و انبارها را هم بر عهده گرفت. سال 1977 بود که به عنوان مدیر اجرایی کارگیل بر صندلی ریاست نشست. در جایگاه تازه، او تصمیم گرفت تا بخش‌های تازه‌ای را هم بر قلمروی تجارت خانوادگی بیفزاید و از آن زمان بود که با مدیریت او، کارگیل که همیشه شرکتی در حوزه محصولات کشاورزی بود کم‌کم رو به عرصه‌های جدیدی از جمله تجارت فولاد، پتروشیمی و کود آورد. او تا سال 1995 در کارهای اجرایی مشارکت داشت و پس از آن بازنشسته شد.