امروزه خیلی از کارهایی که پیشینیان ما انجام می‌دادند به نظرمان غیرقابل تحمل و وحشیانه می‌آید. می‌دانیم که از روش‌های خشونت‌آمیزی مثل برداشتن بخشی از مغز برای درمان بیماری‌های ذهنی استفاده می‌شده. می‌دانیم که بخش زیادی از دنیا - از مصر باستان گرفته تا امريكا- با برده‌داری و سوءاستفاده از نیروی کار بشر ساخته شده. می‌دانیم که شهرها در آغاز انقلاب صنعتی در فاضلاب و زباله خودشان غرق بودند. می‌دانیم که بدترین مناقشات مسلحانه و نسل‌کشی در نقاط مختلف دنیا رخ داده‌اند.

این فهرست طولانی و ترسناک است. ما تصور می‌کنیم که دنیای امروزی بسیار بهتر از دنیای قدیم است اما واقعیت این است که آینده هم بسیار بسیار بهتر از امروز ما خواهد بود. شکی نیست که آیندگان، ما را نسل‌هایی خشن، عقب‌مانده و حتی دور از تمدن قلمداد خواهند کرد. اصولا خصوصیت پیشرفت به سمت آینده همین است. اینجا با نکاتی از زندگی روزمره ما که به نظر آیندگان وحشتناک خواهند آمد آشنا شوید.

پلاستیک

پلاستیک یکی از کابوس‌های بشری است و بدون شک، آیندگان از اینکه ما این‌همه پلاستیک تولید کردیم و زمین را با آن پر کردیم بسیار وحشت‌زده خواهند بود. اکثر پلاستیک‌ها سمی هستند و بازیافت نمی‌شوند و صدها سال روی زمین باقی می‌مانند. پلاستیک قاتل حیوانات به‌خصوص در دریاها و اقیانوس‌هاست. میکروپلاستیک‌ها در دریا به شدت منابع غذای دریایی ما را آلوده می‌کنند و محیط زیست موجودات دریایی را از بین می‌برند. و البته بی‌توجهی ما به این خطر بزرگ در حدی است که هر روز باز از پلاستیک برای جابه‌جا کردن خریدها و پیچیدن ساندویچ‌هایمان استفاده می‌کنیم.

کشتن حیوانات برای مصرف گوشت آنها

در آینده، بشر به صورت گسترده از روش‌های مهندسی ژنتیک برای تولید گوشت استفاده خواهد کرد. درواقع حیوانات کشته نخواهند شد و از گوشت آنها برای سیر کردن انسان‌ها استفاده نخواهد شد، بلکه آیندگان بخشی کوچک از گوشت حیوانات را مورد استفاده قرار خواهند داد و قادر خواهند بود که در آزمایشگاه‌های صنعتی، این بخش‌ها را به قطعات بزرگ‌تر و عینا مشابه گوشت برای مصرف غذایی انسان تبدیل کنند.

استفاده از این روش، برای محیط زیست خیلی بهتر است و جلوی کشتار دائمی حیوانات را نیز می‌گیرد. واقعیت این است که دامداری و مدیریت زباله‌های حیوانی هزینه‌های سنگین زیست‌محیطی در بر دارد و در گرم‌شدن زمین هم نقش دارد.

این تکنولوژی امروز خیلی بیشتر از آنچه فکرش را بکنید به ما نزدیک است. همین چند سال پیش، یک کیلوگرم گوشت تولیدشده به صورت آزمایشگاهی صدها هزار دلار هزینه داشت اما هزینه این کار دائم رو به کاهش است و حالا حتی به حدود کیلویی شصت دلار رسیده و ارزان‌تر هم خواهد شد.

سوزاندن سوخت‌های فسیلی برای تامین انرژی

آلودگی هوا مشکل بسیار بزرگی در دنیای امروز است. تنها در امريكا سالانه دویست هزار نفر بر اثر اختلالات ناشی از آن از دنیا می‌روند. یعنی سالانه بیش از شصت برابر تلفات ۱۱ سپتامبر بر اثر آلودگی هوا جان خود را از دست می‌دهند (و هنوز هم کسی اولویت را به مسئله آلودگی هوا نمی‌دهد). تازه وضعیت کشورهایی مثل چین در این زمینه بدتر هم هست. به صورت کلی، سالانه پنج میلیون نفر بر اثر آلودگی هوا از دنیا می‌روند. دود و آلودگی ناشی از سوزاندن زغال‌سنگ در هند، چین و برخی کشورهای دیگرِ وابسته به این سوخت، وارد اقیانوس‌ها شده و اکوسیستم را آلوده به جیوه کرده و روی غذاهای دریایی که ما مصرف مي‌كنيم تاثیر خطرناکی گذاشته است.

آیندگان حتما از اینکه ما صدها میلیارد دلار را صرف تلاش برای مقابله با تروریسم کردیم اما یکی از بزرگ‌ترین تهدیدها علیه جان بشریت - یعنی آلودگی‌های زیست‌محیطی- را جدی نگرفتیم بسیار تعجب خواهند کرد. آنها همچنین درک نخواهند کرد که چرا ما به جای انرژی‌های پاک و تجدیدپذیر، همچنان برای تامین انرژی به سوخت‌های فسیلی چسبیدیم.

تغییرات اقلیمی

بحث در مورد گرم‌شدن زمین سال‌هاست که جریان دارد اما حالا برخی رهبران جهان از جمله دونالد ترامپ رئيس‌جمهور امريكا منکر آن هم شده‌اند. آیندگان ما حتما از انتخاب‌های ما که به بروز تغییرات اقلیمی شدید انجامیده به شدت وحشت خواهند کرد. به نوشته گاردین، میزان جمع‌شدن دی‌اکسید کربن (مهم‌ترین گاز گلخانه‌ای) در اتمسفر حالا چنان بالاست که در ۶۵۰ هزار سال گذشته بی‌سابقه بوده است. تاثير انقلاب زغال‌سنگ و صنعتی در ۲۵۰ سالِ گذشته و نیز گسترش شدید شهرها و از بین رفتن جنگل‌ها در کنار هم باعث آزاد شدن ۱۸۰۰ میلیارد تن دی‌اکسید کربن در هر ثانیه در جو زمین شده‌اند و همه اینها هم ناشی از تصمیماتی بوده‌اند که ما گرفته‌ایم. در هر حال حاضر، در هر ثانیه ۱۰۰۰ تن دی‌اکسید کربن آزاد می‌شود و سپس گازهای گلخانه‌ای مجتمع در جو زمین، اشعه‌ خورشید را به دام می‌اندازند و باعث گرم‌شدن دائمی اتمسفر زمین می‌شوند. وقتی میزان تجمع گازهای گلخانه‌ای در جو زمین از یک سطح خاص بالاتر برود، تغییرات اقلیمی و گرم‌شدن زمین از کنترل خارج خواهد شد و به شدت سرعت خواهد گرفت. واکنش ما به این وضع خطرناک، تنها تلاش برای شانه‌ خالی‌کردن از تعهدات زیست‌محیطی‌مان بوده و درواقع هر کشوری فقط در تلاش بوده که منافع صنعتی خودش را به قیمت نابودی جو زمین پیش ببرد. آیندگان هرگز این ریسک خطرناک ما را درک نخواهند کرد.

اشعه‌درمانی، شیمی‌درمانی و برخی شاخه‌های طب مدرن

یکی از نکات زندگی امروز ما که به نظر آیندگان ترسناک خواهد رسید، درمان معضلات مربوط به سرطان با استفاده از اشعه و مواد شیمیایی و همچنین برخی جراحی‌های دشوار مثل جراحی‌های مغزی است. پیش‌بینی می‌شود که آیندگان ما جراحی سلول‌های سرطانی و تومورها را به روش‌های غیرتهاجمی و با استفاده از روبوت‌های میکروسکوپی انجام بدهند: روبوت‌های بسیار ریزی که می‌توانند از دهان یا با تزریق وارد بدن شوند، خود را به یک منطقه خاص برسانند و ماموریت خود - مثل کنترل و نابودی سلول‌های سرطانی- را انجام دهند و برگردند.

البته وضعیت فعلی طب مدرن چیزی نیست که نسل امروز از بابت آن شرمنده باشد. به صورت اصولی، همواره روش‌های پزشکی نسل‌های قبل به نظر نسل‌های جدید بسیار تهاجمی و بد می‌آید. اما هرکدام از این روش‌ها در زمان خود برای درمان جواب‌ می‌داده‌اند. بنابراین نباید این نکته را با نکته قبلی - بی‌توجهی به آلودگی زیست‌محیطی- در یک سطح قرار داد.

نبود تعامل جدی با کامپیوترها

پدران و مادران زیادی در دهه‌های گذشته برای فرزندانشان تعریف کرده‌اند که بدون تلویزیون و سرگرمی‌های مدرن بزرگ شده‌اند. بسیاری از پدران و مادران سپس دنیای بدون اینترنت را برای فرزندان خود توصیف کرده‌اند و در هردو حالت هم فرزندان نمی‌توانسته‌اند تصور کنند که چطور می‌توان بدون تلویزیون یا اینترنت زندگی کرد. به نظر می‌رسد که آیندگان ما نیز از نبود برخی امکانات در زندگی امروزی ما تعجب کنند. حتی اگر پیشرفت‌های همین بیست سال اخیر را نیز در نظر بگیریم می‌بینیم یک تلفن هوشمند به تنهایی جای دوربین، دوربین ضبط و پخش، آلبوم عکس، دستگاه فکس، اسکنر، دستگاه پخش موسیقی و وسایل دیگر را گرفته است. اما در دنیای امروز ما، تعامل ذهنی با کامپیوترها هنوز جایی ندارد و فناوری‌های مربوط به آن پیشرفت نکرده‌اند. آیندگان از اینکه ما در زندگی خود احساس تنهایی می‌کردیم یا قادر به حرف‌زدن و تعامل اجتماعی نبودیم بسیار متعجب خواهند شد، چون خودشان همه این ارتباطات را با کامپیوترها برقرار خواهند کرد و نیاز به تعامل انسانی و تبعات ناشی از آن برایشان وجود نخواهد داشت. شاید تکنولوژی‌های تعامل با کامپیوترها در بدن یا مغز انسان کار گذاشته شوند و عملا به بخش جدایی‌ناپذیری از انسان بدل شوند.

پول

آیندگان ما از اینکه پول به شکل فیزیکی مورد استفاده ما بوده است به شدت متعجب خواهند شد. آنها تمام نیازهای خود را به شکل مجازی و از راه‌های نانوتکنولوژیک و ماشینی برطرف خواهند کرد و پول فیزیکی به نظرشان نشانه‌ای از فقر ذهنی و اجتماعی نسل‌های قبل خواهد بود. از نظر آنها، منابعی که باید صرف تولید پول می‌شد و نیز نقش مهم پول در فساد مالی گسترده در جهان اصلا قابل قبول نخواهد بود.

اقدامات تنبیهی و زندان

در آینده، زندان دیگر یک نهاد تنبیهی نخواهد بود و فقط جنبه درمانی و آموزشی خواهد داشت تا افراد خاطی دوباره به اعضای مفیدی برای جامعه تبدیل شوند. آیندگان ما دیگر به مجازات شدید مجرمان اعتقادی نخواهند داشت و از راه‌های پیشرفته پیشگیرانه - مثل دنبال‌کردن مجرمان قبلی توسط هواپیمای بی‌سرنشین و تحت نظر داشتن دائمی آنها- برای مقابله با وقوع جرم استفاده خواهند کرد.

گرسنگی، قحطی و فقر شدید

آیندگان ما از تاریخ فقر و گرسنگی که از دوران ما به جا خواهد ماند بسیار وحشت‌زده خواهند شد. آنها از شکاف شدید طبقاتی در داخل کشورها و نیز تفاوت شدید درآمدی بین کشورهای مناطق مختلف دنیا - مثل تفاوت کشورهای افریقا با امريكای شمالی- متعجب خواهند شد. واقعیت هم این است که صدها میلیون نفر در جهان امروز در فقر مطلق زندگی می‌کنند و خشکسالی و قحطی در نقاطی از افریقا و آسیا در زمان‌های مختلف رخ داده و جان میلیون‌ها نفر را گرفته است. نگاه آیندگان به ما درست شبیه نگاهی خواهد بود که ما به دوران فرعون‌های مصر داریم: بردگانی که جان خود را گذاشتند تا برای فرعون‌ها اهرام و کاخ‌های شکوهمند را بسازند و مردمانی که در همان میانه از گرسنگی و قحطی مردند.

نابود کردن اقیانوس‌ها

کشتی‌های اقیانوس‌پیما یکی از بزرگ‌ترین منابع آلودگی آب هستند و مقادیر عظیمی از مواد شیمیایی و سمی را وارد آب می‌کنند. نشت نفت و سوخت‌های دیگر و نیز ریخته‌شدن فاضلاب‌های صنعتی به آب نیز به شدت این نوع آلودگی‌ها را افزایش داده است. احتمالش هست که بشر امروزی ترکیب مواد شیمیایی اقیانوس‌ها و دریاها را برای همیشه به هم زده باشد. این چیزی است که آیندگان هرگز ما را به خاطرش نخواهند بخشید، چون حتی پیشرفت‌های علمی و تکنولوژیک نیز قادر به ترمیم سریع آسیب شدیدی که ما به آب‌ها زده‌ایم نخواهد بود.

سیاست

در آینده خبری از سیاستمداران و بازی‌های خطرناک آنها نخواهد بود. آیندگان ما با مدیریت هوش‌های مصنوعی جوامع خود را اداره خواهند کرد و منابع موجود را مورد استفاده قرار خواهند داد. اتلاف شدید منابع که در نظام‌های سیاسی امروزی ما رخ می‌دهد، از نظر آیندگان غیرقابل قبول و وحشتناک خواهد بود.