نام فرانسوا پینو با برندهای بزرگی گره خورده است که شرکت لوکس او اداره­شان می­کند: گوچی، ایو سن لورن و پوما شناخته‌­شده­ترین آنها در عرصه مد و پوشاک هستند. شرکت او در سال 2016 درآمدی بالغ بر 12.4 میلیارد یورو (13.7 میلیارد دلار) را برای خود به ثبت رساند. خارج از دنیای برندها، نام او در حوزه هنر هم شناخته شده است. پینو را به عنوان یکی از بزرگ‌ترين کلکسیونرهای آثار هنری می­شناسند. او صاحب مجموعه­ای از 2 هزار قطعه هنری است که در میانشان نقاشی­های مارک روتکو (از مكتب اکسپرسیونیسم انتزاعی) و اندی وارهول (پیشروی جنبش هنر پاپ) دیده می­شود. حضورش در حوزه هنر البته تنها محدود به جمع‌آوری آثار هنری نیست، او در حال حاضر مالک حراج کریستی، بزرگ‌ترين حراج آثار هنری شناخته می­شود.

فرانسوا پینو در روستایی در شمال غربی فرانسه به دنیا آمد. به سن دبیرستان که رسید راهی مدرسه­ای در شهر رنه شد اما در 16 سالگی ترک تحصیل کرد. می­گفت که هم­کلاسی­هایش او را به خاطر لهجه روستایی مدام دست می­اندازند و او دیگر توانایی رویارویی با آزار آنها را ندارد. پس از ترک تحصیل به عنوان وردست پدرش در کارگاه چوب­بری مشغول به کار شد. یازده سال بعد کسب­وکار چوبی خودش را راه انداخت و کار اصلی­اش خرید و فروش الوار شد و کمی که پیشرفت کرد خرید و فروش شرکت­های چوب­بری. الوارها برایش درآمد خوبی به همراه آوردند به گونه­ای که در دهه 90 توانست وارد حوزه خرید و فروش کالاهای دیگر شود. در سال 1992 فروشگاه­های زنجیره­ای پرینتمپس را خرید که کالاهای آرایشی و زیورآلات و لباس­های مردانه می­فروختند، یک سال بعد کارخانه شراب­سازی شاتو لاتور را از آن خود کرد.

مالکیتش بر شرکت­ها و فروشگاه­های مختلف روی غلتک افتاده بود، سال 94 شرکت ردوت، ارائه‌دهنده خدمات پست کاتالوگ را خرید و آن را در پرینتمس ادغام کرد، حاصل این ادغام شرکت پینو پرنتمپس ردوت بود که با نام اختصاری PPR شناخته می­شد. پیش از پایان قرن بيستم او توانست لقب سومین شرکت بزرگ کالاهای لوکس جهان را از آن خود کند و این لقب را مدیون اتفاق سال 1999 بود، سالی که در آن موفق شد در نبرد بر سر مالکیت برند گوچی، رقیب میلیاردرش برنارد آرنو (در حال حاضر ثروتمندترین شهروند فرانسه و سیزدهمین میلیاردر فهرست بلومبرگ) را شکست دهد. سال 92 او شرکت خانوادگی آرتمیس را تاسیس کرده بود و از طریق این شرکت مالکیت خود را بر حوزه­های بیشتری گسترش داد. آرتمیس صاحب تیم فوتبال رن (باشگاه لیگ دسته یک فرانسه) و حراج کریستی است. پینو حراج کریستی را با مبلغ 1.2 میلیارد دلار از آن خود کرد.

سال 2005 بود که پینو تصمیمش مبنی بر ساخت موزه­ای در حومه پاریس برای نگهداری از کلکسیون شخصی­اش را تغییر داد و به جای آن سر از ایتالیا درآورد. بنیاد پینو حالا دو موزه پلازو و پونتا دلا دوگانا را در ونیز اداره می­کند. سال 2013 سالی بود که پینو تصمیم گرفت بیشتر از گذشته در کنار آثار هنری مجموعه­اش وقت بگذراند. او نام شرکت PPR را به کرینگ تغییر کرد، پس از تغییر نام میلیاردر فرانسوی کرینگ را به دست پسرش فرانسوا هنری پینو سپرد که حالا مدیر اجرایی این شرکت به شمار می­رود. خانواده پینو با سهم بزرگی که در فروش کالاهای لوکس دارند و با قرار گرفتن نامشان به عنوان مالکان حراج کریستی نیازی به شهرت بیشتر ندارند اما از سال 2009 عامل دیگری سبب شد تا شهرت آنها به هالیوود هم متصل شود. فرانسوا هنری، پسر پینو در این سال با سلما هایک هنرپیشه معروف مکزیکی- امريكایی ازدواج کرد. شهرت این هنرپیشه هالیوودی چنان پررنگ است که گاه بر شهرت خانواده پینو می­چربد. فرانسوا هنری که مدیر شرکت عظیم کرینگ است از سوی بسیاری از سایت­ها با عنوان شوهر سلما هایک مورد خطاب قرار می‌گیرد و جالب اینجا است که حتی سایت بلومبرگ هم در معرفی فرانسوا پینو خیلی زود به این نکته اشاره کرده است که: پسر او با سلما هایک هنرپیشه ازدواج کرده است.

حراج کریستی

کریستی در سال 1766 توسط جیمز کریستی، کلکسیونر اشیای عتیقه در لندن پایه­گذاری شد. کریستی بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۹ یک شرکت سهامی عام بود و در بورس لندن مبادله می‌شد و پس از خریداری سهام از سوی شرکت آرتمیس به ماکیت خصوصی پینو درآمد.

کریستی یکی از بزرگ‌ترين و قدیمی­ترین حراجی­های آثار هنری در دنیا است که سالانه 450 حراج در 80 حوزه مختلف برگزار می­کند. در این حراج­ها آثار هنری، جواهرات، اشیای قیمتی، شراب و... فروخته می­شود. نرخ کالاهایی که در این حراج­ها فروخته می­شود از 200 دلار شروع مي‌شود و به بالای 100 میلیون دلار می­رسد. حراج کریستی در 46 کشور فعالیت دارد و در 11 شهر دنیا شامل لندن، نیویورک، پاریس، ژنو، میلان، آمستردام، دوبی، زوریخ، هنگ­کنگ، شانگهای و بمبئی سالن فروش دارد.

گران­ترین نقاشی­هایی که در حراج کریستی به فروش رسیدند

(ارقام به میلیون دلار)

1990: 82.5

پرتره دکتر گاش/ ونسان ون­گوگ/ 1890

1998: 71.5

 پرتره از خود/ ونسان ون­گوگ/ 1889

2000: 55

زن دست به سینه/ پابلو پیکاسو/ 1902

2006: 87.9

پرتره ادل بلاش/ گوستاو کلیمت/ 1912

2007: 71.7

تصادف سبز/ اندی وارهول/ 1963

2008: 80.4

برکه نیلوفر آبی/ کلود مونه/ 1919

2009: 47.9

مدوسا/ رافائل/ 1510

2010: 106.5

بر­گ­های سبز و نیم­تنه/ پابلو پیکاسو/ 1932

2012: 86.9

 نارنجی، قرمز، زرد/ مارک روتکو/ 1961

منبع:آینده نگر