دونالد ترامپ از رسانه‌ها خسته شده و رسانه‌ها از دونالد ترامپ خسته شده‌اند. این خستگی برای هر دو طرف ناسالم است. آخرین باری که در امریکا چنین اصطکاک و تنشی میان رئیس‌جمهوری و رسانه وجود داشت به دوران ریاست‌جمهوری نیکسون بازمی‌گردد. کاخ سفید باید به خاطر بیاورد که در آن جنگ، رسانه پیروز شد. حالا هم این جنگ می‌تواند تلفات جدی داشته‌باشد.

در واقع هر طرف فکر می‌کند اگر همه‌چیز به میل خودش پیش نرود، طرف مقابل او را خواهد کشت. اما این بازی تلخ چطور پیش می‌رود؟ رسانه به افرادی که ترامپ را باور ندارند نه‌تنها به چشم دروغ‌گو بلکه به چشم احمق نگاه می‌کند. اصحاب رسانه دائم با خود این‌طور فکر می‌کنند که ترامپ خارج از کنترل است و تمامی افرادی که دور او را گرفته‌اند به صورت مستمر تلاش می‌کنند تا او را حفظ کنند و مانع سقوطش بشوند. بسیاری نیز تصور می‌کنند که ترامپ از هیچ اصول و استراتژی خاصی بهره نمی‌گیرد. در مقابل ترامپ نیز تصور می‌کند که رسانه همیشه پیشگویی‌های اشتباه داشته‌است و حالا نیز باید در مورد نتایج انتخابات ریاست‌جمهوری امریکا از مردم عذرخواهی کند چرا که آنها را نادیده گرفته‌است. او حتی شیوه پوشش خبری در مورد نتایج انتخابات را یک فاجعه می‌داند و معتقد است بسیاری از افراد باید به خاطر این شیوه پوشش، اخراج می‌شدند.

استراتژی رسانه این است که ترامپ را یک موجود احمق، سطحی‌نگر و اجتماع‌ستیز نشان بدهد. استراتژی ترامپ نیز این است که اصحاب رسانه را افراد جیره‌خوار و دور از ملت و مردم کشور نشان بدهد. رسانه سی‌ان‌ان هر یکشنبه صبح، موعظه‌ای آتشین در مورد کارهای ترامپ پخش می‌کند. طبیعی است که ترامپ نیز با این رسانه مخالفت‌های جدی دارد. اما جنگی که میان ترامپ و رسانه‌ها برقرار است، هیچ‌چیز را تغییر نمی‌دهد. برای مثال این دعوا در نهایت تأثیری روی تعداد کسانی‌که می‌خواستند در مراسم آغاز به کار ترامپ حضور پیدا کنند، نداشت اما هردو وارد این موضوع شدند. در نهایت نیز کارشان به واکنش نشان دادن نسبت به یکدیگر رسید. در نهایت چه اتفاقی می‌افتد؟ رسانه چیزی را که دروغ می‌داند، دروغ نشان می‌دهد. به همین خاطر است که تعداد کسانی‌که در مراسم ترامپ شرکت کردند، آن‌طور که رسانه می‌خواست به تصور درآمد. اما در مقابل ترامپ و طرفدارانش طور دیگری به قضیه نگاه کردند؛ آنها می‌گویند رسانه از چیزی که واقعا مهم نیست، یک بحران ساخته و در نهایت نیز در این بحران، اعتبار خودش را از دست می‌دهد.

غیرمعمولی همان معمولی است

رسانه‌ها بارها در طول انتخابات اعلام کردند که اگر ترامپ به ریاست‌جمهوری برسد، پایان جهان است. اما این زخم‌های پی‌درپی به ترامپ کمک نیز کرد. رسانه‌ها دائم تصور می‌کردند که برای اکثریتی صحبت می‌کنند که طرفدار هیلاری کلینتون هستند. آنها فقط چند میلیون‌نفری را می‌دیدند که مقابل ترامپ رژه می‌رفتند. بعد هم رسانه تصور می‌کند هرآنچه خودش به آن باور دارد، باور عموم نیز خواهد بود. اما انتخاب دونالد ترامپ نشان داد که این‌طور نیست.

تنها راهی که رسانه در پیش می‌گیرد این است که اتهامی برای ترامپ پیدا کند و آن را علیه او اعلام کند. اما چند نفر در عمل نشان دادند که حرف‌های رسانه را باور می‌کنند؟ آیا کسی باور کرد که حضور او مساوی با پایان جهان است؟ یکی از تفاوت‌های کلیدی میان ترامپ و نیکسون در فقدان ترس در کاخ سفید است. اکنون تحقیر وجود دارد اما ترسی نیست هرچند ممکن است در آینده ترس‌هایی در راه باشد. استراتژی ترامپ این است که واکنش‌های افراطی نسبت به خودش ایجاد کند. او همه اینها  را برنامه‌ریزی می‌کند.

رسانه دائم تلاش می‌کند ترامپ را زمین بزند اما هر بار که موفق نمی‌شود تلاشش را بیشتر می‌کند و واکنش‌های شدیدتری نسبت به او نشان می‌دهد و این یعنی همان چیزی که ترامپ به دنبالش است. ترامپ و تیمش بر این باور هستند که هرچه رسانه بیشتر به مسائل مربوط به او بپردازد، بیشتر برایش تبلیغ کرده‌است. این جنگ در نهایت به یک بحران می‌انجامد: رسانه‌ها متحد با هم به دنبال جرمی می‌گردند که آن را به گردن رئیس‌جمهور بیندازند. کاخ سفید بر این باور است که تنها هدف رسانه، تخریب ترامپ است و به همین‌ خاطر تلاش می‌کند آن را حفظ کند. تمام اینها  روی‌هم‌رفته موقعیت دراماتیکی را خلق می‌کند که هر دو طرف در آن گرفتار می‌شوند. به هر حال این یک جنگ تمام‌عیار است و حتماً در پایان تلفاتی خواهد داشت. باید دید این بار پیروز میدان کدام طرف خواهد بود.