اگر تلما ریچاردز همچنان ماهانه 317دلار بابت وام دانشجویی خود بپردازد تا سال 2038 می‌تواند این وام را به پایان برساند. اما مشکل این است که او در آن زمان 87ساله خواهد بود. خودش با خنده می‌گوید: «بعید می‌دانم آن‌قدر زنده بمانم. باور کنید شوخی نمی‌کنم!» ریچاردز اکنون 65سال دارد و در نیویورک زندگی می‌کند. او یکی از هزاران نفری است که در امریکا به سن بالا رسیده‌اند و بازنشسته شده‌اند اما هنوز درگیر وام دانشجویی هستند. بر اساس گزارش مالی امریکا، تعداد امریکایی‌هایی که 60سال به بالا دارند و بدهی دانشجویی خود را پرداخت می‌کنند نسبت به یک دهه گذشته چهار برابر شده‌است. آنها بیش از سایر دانشجویان وام می‌گیرند و بدهی دارند، متوسط بدهی آنها از 12هزار دلار در سال 2005 به 23هزار و 500دلار در سال 2016 رسیده‌است. مجموع بدهی افراد بالای 60سال در امریکا اکنون به حدود 66.7میلیارد دلار می‌رسد.

این مشکلی است که سیاست‌گذاران را با خود درگیر کرده‌است. روهیت چاپرا یکی از اعضای فدراسیون مصرف‌کنندگان در امریکا می‌گوید: «واشنگتن باید از خواب برخیزد و مشکل را برطرف کند. بحران وام دانشجویی چیزی نیست که بتواند به همین شکل ادامه پیدا کند.» به گفته او، افرادی که با این وام زندگی خود را ادامه می‌دهند احساس می‌کنند کرامت انسانی‌شان زیر سؤال می‌رود و تصور می‌کنند که بازنشستگیِ رقت‌انگیزی دارند.

افزایش ناگهانی سالمندانی که وام دانشجویی دارند به دو دلیل رخ داده‌است. نخستین دلیل این است که والدین و پدربزرگ یا مادربزرگ‌ها برای فرزندان یا نوه‌های خود وام می‌گیرند و پای برگه‌ها را امضا می‌کنند تا به آنها کمک کنند به تحصیلات خود ادامه بدهند. در واقع آنها برای حمایت از نسل جدید این کار را می‌کنند اما برای خودشان دردسر می‌شود. دلیل دوم این است که افراد بزرگ‌سال نیز به تحصیل مایل شده‌اند و برای اینکه بتوانند تحصیلات عالیه داشته‌باشند مجبور می‌شوند از وام‌های دانشجویی استفاده کنند. بسیاری از افراد به شغل‌های کارمندی روی آورده‌اند و ناگهان در کنار شغل خود در دهه 40 یا 50 زندگی خود به تحصیل روی می‌آورند تا مهارت‌های بیشتری کسب کنند. ریچاردز سه فرزند دارد و به عنوان پیشخدمت کار می‌کرده که ناگهان تصمیم گرفته به دانشگاه برود. او این تصمیم را در دهه 40 زندگی خود گرفته‌است. البته شغل جدید او درآمد بیشتری نیز برایش به ارمغان خواهد آورد اما یک بدهی عمری نیز روی دستش می‌گذارد.

جنگ کاغذی

حالا وام‌گیرندگان به دردسر افتاده‌اند. برخی از آنها مجبورند هم درس بخوانند و هم سر کار بروند و گاهی چون یک شغل نمی‌تواند درآمد خوبی داشته‌باشد مجبورند شغل دیگری نیز بپذیرند. وقتی زیاد کار می‌کنند بیمار و دچار ضعف می‌شوند؛ همین ضعف و بیماری نیز به عاملی برای دیر پرداخت کردنِ وام‌ها تبدیل می‌شود. کسانی که وام می‌گیرند اغلب درآمد ثابتی ندارند که بتوانند روی آن حساب کنند و به کمک آن وام خود را به سرعت پرداخت کنند. بسیاری از آنها برگه‌ها و نسخه‌های پزشکی می‌آورند تا ثابت کنند که بیمار هستند یا باید پول داروی خود را بپردازند و به همین خاطر نمی‌توانند وام خود را به موقع پرداخت کنند. در سال 2015 حدود 40درصد از کسانی که وام گرفته بودند بالای 65سال داشتند. دولت نیز برای اینکه بتواند پول وام را از آنها بگیرد، مالیات امنیت اجتماعی‌شان را بالا می‌برد. واقعیت این است که راهی به جز این سخت‌گیری‌ها نیست. اگر هم کسی که وام دانشجویی دارد از دنیا برود، باید وام او به وسیله دارایی‌هایش که باقی مانده پرداخت شود.

البته دولت‌ها گاهی فکرهایی برای افراد ناتوان می‌کنند. مثلا افرادی که ثابت شود واقعا به لحاظ مالی یا به لحاظ فیزیکی توان بازپرداخت وام خود را ندارند، از ماجرا معاف می‌شوند. اما این معافیت هم به یک جنگ کاغذی نیاز دارد. برخی از تحلیل‌گران بر این باورند که شیوه اعطای وام‌های دانشجویی باید اصلاح شود. این نوع از خدمات‌رسانی به ضرر همه است پس راهی جز اصلاح آن نیست. برای مثال می‌توان وضعیت افراد را پیش از آنکه وامی به آنها اعطا شود مورد بررسی قرار دارد و به جای اینکه بعد از اعطای وام با هزینه‌ها و کاغذبازی‌ها، او را معاف کنند، از قبل در مورد آن تصمیم بگیرند. کسی که در حال حاضر زیر خط فقر است قطعاً نمی‌تواند وام‌های دانشجویی را پرداخت کند. یکی از مشاوران می‌گوید: «از دریافت وامی که نمی‌توانید تا ده سال دیگر آن را بپردازید خودداری کنید. به یاد داشته‌باشید که اگر وامی را پرداخت نکنید به دنبال شما می‌آیند. پس خودتان از ابتدا به فکر پرداخت آن باشید.»