واقعیت این است که مدیر رویال لنکستر نباید چیزی برای نگرانی داشته‌باشد. این هتل از سال 1967 که افتتاح شده تاکنون هیچ‌گاه خالی نبوده‌است و تاریخ درخشانی از میزبانی افراد بزرگ دارد. اما این روزها سالی بک مشکل بزرگی دارد: برگزیت. این یعنی او دیگر نمی‌تواند از کارگران اتحادیه اروپا کمک بگیرد و به این ترتیب او واقعا به دردسر بزرگی افتاده‌است.

هتل رویال لنکستر مانند بسیاری از هتل‌ها و رستوران‌های دیگر به مهاجران کاملاً وابسته است. تقریباً نیمی از کارکنان این هتل از جمله یک‌سوم مدیرهای آن در سایر کشورهای عضو اتحادیه اروپا به دنیا آمده‌اند. پایتخت نیز در این سهم بزرگ، وضعیت مشابهی دارد. برخی می‌گویند 40 درصد از افراد را مهاجرانی از اتحادیه اروپا تشکیل می‌دهند که بریتانیایی‌ها میزبان آنها شده‌اند. صنعت در این کشور به عنوان چهارمین بخش تولید درآمد کشور حدود 4میلیون و 500هزار کارگر دارد که دست‌کم 700هزار نفر آنها از اتحادیه اروپا آمده‌اند.

تقریباً تمامی صنایع در بریتانیا به کارگرانی که از اتحادیه اروپا آمده‌اند وابستگی کامل دارند. در بخش کشاورزی سهم این کارگران بیشتر است و در تابستان‌ها نیز چندبرابر می‌شود چرا که فصل چیدن میوه و بسته‌بندیِ آنهاست. تعداد زیادی از افراد نیز در مراکز بهداشتی، سلامتی و اجتماعی مشغول به کار هستند.

برای بسیاری از صنایع، جنبش آزاد کارگری بزرگ‌ترین مزیتِ بودن در اتحادیه اروپا است. برای آنها این مسئله حتی از عضویت در یک بازار مستقل نیز اهمیت بیشتری دارد. با وجود این، ترزا می نخست‌وزیر بریتانیا تأکید کرده که در مسئله برگزیت، کنترل مهاجران را در کانون توجه خود قرار داده‌است. جرمی کوربین نیز بابت اینکه کارگران اتحادیه اروپا دیگر به بریتانیا نمی‌روند ابراز خوشحالی کرده‌است. حتی اگر مهاجرانی که اکنون در بریتانیا مشغول به کار هستند اجازه پیدا کنند در دوران پس از برگزیت نیز در این کشور به کار خود ادامه بدهند باز هم بریتانیا برای سال‌های آتی با مشکل روبه‌رو خواهد شد. به این ترتیب روسا باید به فکر راه‌های جدیدی برای استخدام نیرو باشند. اما آنها گزینه‌های خوبی پیش روی خود ندارند. آنها باید شیوه انجام کسب‌وکارها را در بریتانیا به کلی تغییر بدهند.

مشکل اصلی این است که بازار به کلی بسته می‌شود و کارگران در این فضا تحت فشار قرار می‌گیرند. استخدام به اوج خود رسیده‌است. هنوز مسئله‌ای برای استخدام‌ها یا دستمزدها به وجود نیامده‌است. اقتصاد بریتانیا که با سرعت در حال رشد است، شغل‌های بسیار زیادی را برای نیروی کار ایجاد کرده‌است. حتی حضور مهاجران فضایی ایجاد کرده تا کسب‌وکارهای جدید شکل بگیرد؛ یعنی حضور آنها فرصت‌های شغلی را فراهم کرده‌است. البته مشکلات رفته‌رفته ایجاد می‌شود. از زمان برگزیت تاکنون ارزش پوند بیش از 13درصد سقوط کرده و این مسئله باعث شده بسیاری از رانندگان لهستانی دیگر به بریتانیا بازنگردند.

حالا فعالان حوزه کسب‌وکار تلاش می‌کنند مشارکت کارگران بریتانیایی را در بازار کار بیشتر کنند. یکی از موسسه‌ها برآورد کرده که تا سال 2020 حدود 2میلیون و 600هزار نیروی کار جدید وارد بازار شوند. اما سؤالی که وجود دارد این است که چطور این افراد را ترغیب به کار کنند. شاید افزایش حقوق بتواند کمک کند. قرار است حداقل دستمزدها افزایش پیدا کند. این اقدام شاید بتواند تا حدودی موثر واقع شود.

وقتی بریتانیا شغل صادر می‌کند

یکی دیگر از راه‌حل‌هایی که برای این مسئله جدید بریتانیا وجود دارد این است که روی تکنولوژی‌های جدید سرمایه‌گذاری کنند تا بتوانند به کمک آنها از نیروی کار کمتر استفاده کنند. برخی این تهدیدها را به عنوان فرصتی برای بریتانیا می‌بینند. یعنی معتقدند این کشور می‌تواند از این طریق از فرصت استفاده کند و نیروی کار بهینه را وارد بازار کند و به این ترتیب کیفیت کار خود را افزایش بدهد. مثلاً خانم بک به عنوان مدیر هتل رویال لنکستر اظهار کرده که برگزیت او را وادار کرد به سمت اتوماسیون حرکت کند. او برنامه‌های جدیدی را برای ماشینی کردن بسیاری از کارها در نظر گرفته تا از این طریق به جای نیروی کار انسانی از ماشین‌ها استفاده کند و کیفیت کار را نیز با دقت آنها، بالا ببرد. کارهای معمولی برای نیروی انسانی گاهی زمان بسیار زیادی می‌برد اما می‌توان با استفاده از نیروی کار ماشینی این مشکل را برطرف کرد و کار را در زمان کوتاهی انجام داد. اما به هر حال همه این روش‌ها و راه‌حل‌ها برای خود محدودیت‌ها و هزینه‌هایی به دنبال دارند. اگر هزینه استفاده از ربات‌ها یا افزایش دستمزد کارگران بریتانیایی زیاد باشد شاید شرکت‌ها تنها یک راه داشته‌باشند: به کشور دیگری بروند. به این ترتیب در این میانه تنها بریتانیاست که آسیب اصلی به آن وارد می‌شود. در واقع بریتانیا بدون اینکه متوجه باشد دست به صادرات شغل می‌زند.