دونالد ترامپ دوران ریاست جمهوری خود را در حالی شروع می‌کند که وعده‌های رنگارنگی در خصوص اقتصاد امریکا داده است. او مدعی است که می‌تواند رشد اقتصادی امریکا را به سالانه چهار درصد برساند و در یک دهه آینده، ۲۵ میلیون فرصت شغلی جدید ایجاد کند. او همچنین وعده داده که بخش تولید را احیا کند و دستمزدها را بالا ببرد.

اما او این وعده‌ها را با تمرکز بر برخی مناطق خاص در امریکا مطرح کرد و البته در جریان انتخابات، بیشترین آرا را نیز از ساکنان همین مناطق به دست آورد. این مناطق به «کمربند زنگار» شهرت دارند و شامل بخش بالایی شمال شرق امریکا، منطقه دریاچه‌های بزرگ و ایالت‌های غرب میانه (مید وست) می‌شوند. منطقه کمربند زنگار قبلا از لحاظ صنعتی و فرصت‌های شغلی بسیار فعال بود اما زوال صنایع زغال سنگ و فولاد و نیز جهانی‌شدن باعث کاهش فرصت‌های شغلی در این مناطق شد.

ترامپ در دوران کمپین انتخاباتی خود بارها اوباما و دموکرات‌ها را متهم کرد که به این مناطق بی‌توجه بوده‌اند. او به طبقه متوسط سفیدپوست در این ایالت‌ها وعده داد که وضع اقتصادی‌شان را دگرگون خواهد کرد. برخی وعده‌هایی که ترامپ در این راستا داد از همین حالا به نظر اقتصاددان‌ها بعید می‌آیند. وعده‌های او از این قرار بودند:

رشد مشاغل تولیدی در کمربند زنگار

یکی از بزرگ‌ترین وعده‌های ترامپ این بود که «بخش تولیدی امریکا را به شکوه سابقش بازگرداند.» در عین حال، یکی از علل پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری امریکا، نفوذ او در ایالت‌های سابقا صنعتی امریکا در کمربند زنگار بود و او در ایالت‌های پنسیلوانیا، اوهایو، میشیگان و ویسکانسین آرای زیادی به خود اختصاص داد. اما بسیاری از اقتصاددان‌ها می‌گویند افزایش مشاغل در بخش تولیدی امریکا کار آسانی نیست و ترامپ هم نمی‌تواند در این خصوص معجزه کند. مشاغل کارخانه‌ای فقط به خاطر جهانی‌شدن و تجارت آزاد از بین نرفته‌اند، بلکه استفاده بیشتر از ماشین‌آلات باعث شده نیروی کار کمتری لازم باشد. واقعیت این است که کارخانه‌های امریکایی حالا بیش از هر زمان دیگری مشغول تولید هستند.

کاهش نرخ بیکاری در کمربند زنگار

ترامپ در دوران کمپین تبلیغاتی خود اصرار داشت دولت اوباما را به بی‌توجهی به مسئله بیکاری در ایالت‌های کمربند زنگار متهم کند و از همین راه، نظر رأی‌دهندگان این مناطق را جلب کرد. نرخ بیکاری در ایالت‌های اوهایو، پنسیلوانیا، میشیگان، ویسکانسین و ایندیانا از نرخ بیکاری متوسط کشور بالاتر و حدود پنج درصد است. اما بسیاری از اقتصاددان‌ها می‌گویند بسیار بعید است که ترامپ بتواند این نرخ را به راحتی بهبود ببخشد. تغییر ماهیت کار و تولید در این مناطق و کنار گذاشته‌شدن صنایع قبلی، چنین اجازه‌ای را به او نخواهد داد.

دستمزد بیشتر برای مردان سفیدپوست

ترامپ در دوران کمپین ریاست جمهوری‌اش ابایی نداشت از اینکه رأی‌دهندگان مشخصی از جمعیت امریکا - مردان سفیدپوست- را نشانه بگیرد و بیشترین امتیازات را روانه آنها کند. او وعده داده که دستمزد بیشتری برای طبقه متوسط مردان سفیدپوست (غیرتحصیل‌کرده) در نظر بگیرد و این مسئله را خطاب به ساکنان ایالت‌های کمربند زنگار نیز مطرح می‌کرد؛ مناطقی که کمتر از شهرهای بزرگ امریکا شاهد حضور مهاجران رنگارنگ از نقاط مختلف دنیا بوده‌اند. اقتصاددان‌ها این وعده ترامپ را نیز زیر سؤال می‌برند و می‌گویند دستمزد این گروه جمعیتی خاص، از پیش هم در امریکا بالاتر از بقیه نیروی کار بوده و تنها مردان سفیدپوست تحصیل‌کرده هستند که از آنها دستمزد بیشتری می‌گیرند.

کاهش فقر

وعده‌های دونالد ترامپ در زمینه کاهش فقر یکی از تناقض‌آمیزترین رویکردهای او را به نمایش گذاشته است. بخش زیادی از فقر در جامعه امریکا متوجه طبقه افریقایی- امریکایی‌ها (سیاه‌پوستان) و نیز هیسپانیک‌ها (از کشورهای امریکای لاتین) می‌شود؛ یعنی دقیقا همان گروه‌هایی که ترامپ به وضوح به دلایل نژادی و قومیتی، آنها را امریکایی نمی‌داند. اقتصاددان‌ها می‌گویند بعید است او هم‌زمان با به‌حاشیه‌راندن تعمدی این گروه‌های نژادی، قادر به کاهش فقر در میان آنها باشد.

افزایش بیمه‌شده‌ها

بیمه یک مسئله اقتصادی است و آنها که در امریکا بیمه ندارند، با این خطر مواجه‌اند که هزینه‌های درمانی، کل پس‌اندازشان را از بین ببرد یا آنها را به ورشکستگی بکشاند. باراک اوباما در دوران ریاست جمهوری‌اش برنامه اوباماکر را اجرایی کرد که بر مبنای آن، مردم باید هزینه بیمه خود را می‌پرداختند وگرنه با مجازات مواجه می‌شدند.

ترامپ در دوران کمپین انتخاباتی خود به شدت به این برنامه حمله کرد و پس از رسیدن به قدرت نیز به سرعت یک فرمان اجرایی را امضا کرد تا جلوی بخش‌هایی از آن را بگیرد. نظر اقتصاددان‌ها درباره وعده ترامپ در خصوص «رساندن بیمه به همه» ‌این است که رسیدن به ارقامیبهتر از دوران ریاست جمهوری اوباما در این عرصه بسیار بعید خواهد بود. در ایالت‌هایی که به ترامپ رأی دادند، میزان بیمه‌نشده‌ها از13.5درصد در سال ۲۰۱۳ به 9.8 درصد در سال ۲۰۱۵ کاهش یافت (که هنوز هم بالاتر از متوسط این درصد در کل امریکا بود). در مقابل، در ایالت‌هایی که اوباما پیش‌تر رأی آورده بود میزان بیمه‌نشده‌ها از 10.4 درصد در سال ۲۰۱۳ به6.8 درصد در سال ۲۰۱۵ کاهش یافت. اقتصاددان‌ها می‌گویند بعد از لغو بخش‌هایی از اوباماکر، احتمال اینکه درصد بیمه‌نشده‌ها در دوران ریاست جمهوری ترامپ بالا برود زیاد است و بنابراین او قادر نخواهد بود وعده خود را در رساندن بیمه به همه عملی کند.