دولت لایحه بودجه 96 را به مجلس برده است. بودجه‌ای که نشان از افزایش درآمدهای نفتی دارد. درآمدهایی که الان مشکلات کشور را حول خودش قرار داده است. این مشکل تا جایی پیش رفته است که حتی گاهی آرزو می‌کنیم ای‌کاش این نفت نبود. ممکلت گرفتارشده است و تا زمانی که درآمدهایی این چنینی ایجاد و اضافه می‌شود که البته به نظر می‌رسد خیلی هم قطعی نباشد- البته ما امیدواریم ایجاد شود- بقیه بخش‌های اقتصاد فراموش و همه وابسته به دولت می‌شوند.

در این فرایند بخش خصوصی و حاکمیتی که بخش خصوصی داشته است به دولت می‌رسد. البته دولت هم این قدرت را از نفت کسب می‌کند و حاکمیت مطلق می‌شود و باقی بخش‌های اقتصاد را حذف می‌کند. این در حالی است که سایر بخش‌ها باید در تصمیم‌گیری‌ها و قانون‌گذاری سهم داشته‌اند. اما زمانی که این بحث درآمدهای نفتی تقویت می‌شود آن‌ها فراموش می‌شوند.

از همین رو من از بابت پیش‌بینی افزایش درآمدهای نفتی در لایحه بودجه 96 هم خوشحالم و هم ناراحت. به‌هرحال این افزایش باعث می‌شود که بخش خصوصی فراموش شود.

از طرف دیگر خوشحالم از این بابت که بالاخره با این افزایش درآمد، گره‌های دولت باز، نقدینگی بیشتر و کسری بودجه کمتر می‌شود. به‌هرحال دولت به این افزایش درآمد نیاز دارد. اما اینکه بخش خصوصی کنار گذاشته شود و مجدد فراموش شود مساله ساز است.

بهترین گزینه این است که نگاهی به روند رشد اقتصادی دیگر کشورها انداخت. اصولاً کشورها وابسته به درآمدهای مالیاتی هستند. برای کسب درآمد مالیاتی هم باید تولید افزایش پیدا کند، رونق اقتصادی و درآمد ایجاد شود تا دولت‌ها هم مالیات به حقشان را عادلانه بگیرند. این موارد باعث می‌شود که درآمدها و هزینه‌های دولت تأمین شود و بخش خصوصی هم حاکمیت خود را در اقتصاد از دست ندهد.