در لایحه بودجه‌ای که دولت یازدهم برای سال 96 به مجلس برده است، رقم درآمد پیش‌بینی‌شده برای فروش نفت و فرآورده‌های نفتی نسبت به لایحه بودجه سال گذشته 62 درصد بیشتر شده و از رقم 68 هزار و 500 میلیارد تومان در لایحه بودجه سال گذشته به 111 هزار میلیارد تومان در لایحه بودجه سال آینده رسیده است. البته که بعد از لغو تحریم‌ها میزان صادرات و فروش نفت ایران بیشتر شده است اما در سنوات گذشته هرزمانی که دولت‌ها با درآمد بالای نفتی مواجه شده‌اند، از آن‌طرف به سایر فاکتورهای توسعه‌ای اقتصاد بی‌توجه شده‌اند. به همین دلیل هم در حال حاضر بیم آن می‌رود که سال آینده با افزایش درآمد نفتی دیگر بخش‌های صادرات غیرنفتی و توسعه‌ای کشور فراموش شود.

سید بهادر احرامیان، عضو هیات نمایندگان اتاق تهران دراین‌باره به سایت خبری اتاق تهران گفت: این مساله در کوتاه‌مدت نمی‌تواند مشکلی ایجاد کند. اما واقعیت این است که درگذشته هرزمانی که درآمد نفت بیشتر شد، سوای اینکه دولت این درآمد را به بودجه تزریق کرد، از آن برای ثابت نگه‌داشتن قیمت ارز استفاده کرد. این در حالی بود که تورم داخلی وجود داشت. از این منظر این درآمد بالای نفتی می‌تواند مشکل ایجاد کند. به‌هرحال این مساله طبیعتاً می‌تواند در درازمدت و میان‌مدت برای صادرات تبعاتی به همراه داشته باشد.

در مورد افزایش درآمدهای نفتی این بیم هم وجود دارد که دولت تمام آن را صرف هزینه‌های جاری کند و چیزی به توسعه زیرساخت‌ها نرسد. البته احرامیان دراین‌باره معتقد است: دولت باید ابتدا هزینه‌های جاری را بپوشاند و بعد مازاد آن را سرمایه‌گذاری کند. اما در این میان مساله این است که هزینه‌های جاری دولت بیش‌ازحد زیاد است. این ماجرا نه‌تنها در ایران، بلکه در تمام کشورها وجود دارد که اول هزینه‌های جاری پر شود و بعد توسعه زیرساخت‌ها صورت بگیرد.

به گفته این عضو هیات نمایندگان اتاق تهران، دولت‌ها کاری برای تعدیل و کاهش هزینه‌های جاری نکرده‌اند. او ادامه داد: به‌هرحال هزینه‌های جاری هم باید معقول باشد. اما وجود بیش از 3 میلیون کارمند و بودجه عریض و طویل دولت باعث می‌شود که عملاً هزینه‌های جاری تمام درآمد را ببلعند.

بر اساس صحبت‌های احرامیان، دولت یازدهم در این سه سال، اقدامات خوب و مطلوبی انجام داده است اما در زمینه کوچک‌سازی خودش موفق عمل‌نکرده است. به همین دلیل هم یکی از تلاش‌های دولت باید کوچک‌سازی باشد. به‌این‌ترتیب هزینه‌های جاری کاهش پیدا می‌کند. زمانی هم که هزینه‌های جاری کاهش پیدا کرد، درآمد بیشتری برای توسعه زیرساخت‌ها باقی می‌ماند.