1.پیروزی ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در کوتاه‌مدت مشکلاتی را در روابط ایران با کشورهای غربی ایجاد می‌کند. آنچه باعث می‌شود در دوره ترامپ روابط ایران با غرب به پرتنشی سابق نباشد این است که در سال 92، یک اجماع جهانی و چند قطع‌نامه ضد ایرانی در سازمان ملل متحد وجود داشت که در سال 95 وجود ندارد. از سوی دیگر رئیس‌جمهور آمریکا این امکان را ندارد تا برجام را یک‌طرفه لغو کند پس با توجه به این نکته و البته شرایط متفاوت ما در سال 95 نسبت به سال 92 می‌توان نتیجه گرفت که روابط خارجی ایران باوجود پیروزی ترامپ در انتخابات در این دوره کم تنش‌تر از چند سال گذشته پیش برود.  

2.به‌طور حتم شکل همکاری که در دوره ریاست جمهوری اوباما بین دولت ایران و ایالات‌متحده آمریکا برقرار شد در دوره ریاست جمهوری ترامپ دیده نمی‌شود. این عدم همکاری به‌ویژه در راستای برجام متفاوت از دولت فعلی آمریکاست و به‌طور حتم در بهره‌برداری‌های اقتصادی در برجام در این شرایط با مشکلاتی مواجه خواهیم شد اما اثرگذاری ترامپ در همین زمینه هم کوتاه‌مدت است. باید توجه داشت که تمرکز ترامپ در کارزار انتخابات بیش از هر چیز بر مسائل اساسی آمریکا بوده است. ازجمله اساسی‌ترین انتقادهای ترامپ به دموکرات‌ها این بود که در یک دهه گذشته بیش از شش هزار میلیارد دلار برای 2 جنگ آمریکا در منطقه خاورمیانه هزینه شده است و بهتر بود این سرمایه‌ها صرف زیرساخت‌های آمریکا می‌شد. شعارهای ترامپ نشان می‌دهد که اولویت اول او بازسازی اقتصاد آمریکا و به‌زعم خودش بیرون کردن مهاجران اعم از مکزیکی‌ها و ممانعت از ورود کالاهای چینی به ایالات‌متحده آمریکاست. به عبارت ساده‌تر مسئله ایران و اجرای برجام در اولویت‌های رئیس‌جمهور جدید آمریکا نیست.

3.اتکای اصلی اقتصاد ایران به منابع داخلی است و از این منظر ارتباط کمی با اقتصاد ایالات‌متحده آمریکا داریم. تنها درزمینه فروش نفت است که ممکن است از ناحیه انتخاب ترامپ ضربه بخوریم که البته کشورهای آسیای جنوب شرقی و اروپا از مهم‌ترین خریداران نفت ایران هستند. نکته مهم این است که شرایط ما در روابط خارجی اقتصادی به سال های گذشته مشابهت ندارد. اقتصاد ایران از بحران‌های سه سال گذشته عبور کرده است و اگر در داخل تدابیر بهتری را اتخاذ کنیم می‌توانیم با حل مسائل اقتصادی از این گردنه بگذریم.

4.مجلس نمایندگان ایالات‌متحده آمریکا به‌تازگی طرحی را تصویب کرده است که براساس آن  فروش هواپیمای مسافربری به ایران ممنوع است. اوباما اعلام کرده است که این طرح را وتو می‌کند اما اگر این طرح در سنای آمریکا و توسط رئیس‌جمهور هم تائید شود، ایران فرصت نوسازی ناوگان هوایی‌اش را از دست نداده است. در دنیا این تنها بوئینگ نیست که هواپیما می‌فروشد و ایران می‌تواند با دیگر شرکت‌های هواپیما ساز که محصولاتی در سطح بوئینگ تولید می‌کنند برای خرید هواپیما وارد مذاکره شود. از سوی دیگر ترامپ یک تاجر است و مسائل اقتصادی و سود و زیان را به‌خوبی می‌فهمد. ترامپ می‌داند که منافع در شرایط فعلی درفروش هواپیما به ایران است به‌ویژه که بوئینگ رقیب اروپایی به نام ایرباس دارد. به نظر نمی‌رسد که ترامپ فروش هواپیما به ایران را در تضاد با منافع اقتصادی آمریکا تشخیص دهد و البته تنها راه‌حل ایران هم خرید هواپیما از آمریکا نخواهد بود. ایران دارای منابع کافی و اعتبار جهانی برای خرید هواپیما از دیگر کشورها هم هست.