مشکلی که هزینه حمل و نقل برای محصولات ایرانی می گذارد، خنثی کردن قابلیت رقابتی بودن آنها است. به هرحال هزینه حمل و نقل قیمت تمام شده این محصولات را بالا می برد و زمانی که کشورهای دیگر هزینه های حمل و نقلشان پایین تر از ایران باشد می توانند بازارها را بدست بگیرند.

این مساله نکته مهمی است. صادرکنندگان به خصوصا آنهایی که در بخش معدن فعالیت می کنند مشکل بزرگی به نام حمل و نقل و مشکل بزرگ تری به نام نرخ این حمل و نقل دارند که البته خیلی هم بالاست.

در گذشته زمانی که می خواستیم به بعضی از کشورها سیمان صادر کنیم راه آهن از نقطه مبدا تا مقصد تعرفه را تا یک پنجم تقلیل می داد و در نتیجه با نرخ خیلی کمی این صادرات رخ می داد و به مقصد می رسید. همین مساله محصولات ما را بین کشورهای دیگر رقابت پذیر می کرد.

به علاوه اینکه بعضی مواقع وسایل حمل و نقل را خود دولت وارد می کرد و با تسهیلات بلند مدت به دست تولیدکنندگان یا صادرکنندگان می رساند. اما الان حتی کامیون برای این حمل و نقل کم داریم. بنابراین در حالی که تعداد کامیون ها محدود است و نرخ کرایه آنها هم خیلی زیاد است.

اما اگر وسایل نقلیه با نرخ ارزان تری در اختیار خود تولیدکنندگان یا صادرکنندگان باشد، آنها می توانند محصولاتشان را ارزان تر به دست مصرف کننده برسانند. دولت هم اگر می خواهد تسهیلاتی قائل شود می تواند در همین رشته ها قائل شود.

دولت می تواند به وسیله امکانات حمل و نقلی که در اختیار خودش است از جمله راه آهن، نرخ ها را کاهش دهد و به علاوه دولت می تواند تعدادی از کامیون ها را در اختیار تولیدکنندگان یا استخراج کنندگان منابع معدنی قرار بدهد تا آنها مشکل حمل نداشته باشند.

این در حالی است که بعضی از معادن ما الان انبوه کالاهای معدنی استخراج شده دارند اما وسیله حمل برای صادرات یا حتی برای مصرف داخلی و مقصد وجود ندارد.