خودروسازی، صنعت صنعت‌هاست. شصت فعالیت صنعتی دیگر به صنعت خودرو وابسته است و هر نوع تحرک در این صنعت در بقیه صنایع وابسته هم اثر می‌گذارد. صنعت خودروی ایران در دهه هفتاد خیلی خوب پیشرفت کرد و به رشد قابل قبولی ازنظر کیفی و کمی رسید اما در یک دهه گذشته به دلیل اجرای سیاست‌هایی در کلان جامعه که به بحران‌هایی در اقتصاد منجر شد، تحریم‌های بین‌المللی و مدیریت غلط این صنعت که بزرگ‌ترین معضل و آسیب‌زننده‌ترین متغیر به صنعت خودروست، نتوانست مسیر پیشرفت را ادامه دهد. علاوه بر این‌ها ناهماهنگی در تولید و مصرف و خدمات پس از فروش، ناهماهنگی در تعیین قیمت و امثال این مشکلات که ناشی از مدیریت ضعیف این صنعت بزرگ است به مشکلات خودروی ایران دامن زده است.

در سال گذشته دولت برای خروج صنعت خودرو از رکود تسهیلاتی را برای تحریک تقاضا اختصاص داد و امسال خبر رشد 139 درصدی تولید خودرو در مهرماه سال جاری منتشرشده است. هرچند تعداد تولید خودرو افزایش‌یافته است اما نمی‌توان این افزایش را دلیل بر خروج این صنعت از رکود دانست. رکود را با در نظر گرفتن افزایش ظرفیت‌های تولید می‌سنجند نه افزایش تعداد خودرو. در حال حاضر صنعت خودرو با ظرفیتی کمتر از 50 درصد ظرفیت اسمی تولید می‌کند و به نظر نمی‌رسد این صنعت از رکود خارج‌شده باشد. صنعت خودرو تا چند سال آینده در رکود است مگر اینکه تولید را به بالای یک‌میلیون برسانیم و از ظرفیت اسمی این صنعت به‌طور کامل استفاده کنیم. تنها در این صورت است که می‌توان از این صنعت انتظار خروج از رکود را داشت.

علاوه بر این باید در نظر داشت که صنعت خودرو صنعتی نیست که در خلا کار کند. این صنعت به‌مثابه دیگر بخش‌های اقتصاد تحت تأثیر سیاست‌های پولی و مالی و ارزی  است و بحران‌های هرکدام از این بخش‌ها بر صنعت اثرگذار است. در حال حاضر نمی‌توان الزامات و متغیرهایی را برای خروج صنعت خودرو از رکود برشمرد. متغیرهای اثرگذار بر این مسئله بسیار است به‌قدری که نمی‌توان یکی دو متغیر را اصلی اعلام کرد و بر مبنای آن خروج صنعت خودرو از رکود را پیش‌بینی نمود.