در هر مسابقه‌ای یک رنکینگ‌های خاص خودش وجود دارد؛ مثلا در وزنه برداری شرکت کنندگانی که پروزن هستند با هم و سنگین وزن ها هم با هم مسابقه می دهند. در ارتباط با ارزیابی عملکرد صادرکنندگان نمونه هم باید یک مبنای رنکینگ و طبقه بندی بر این اساس وجود داشته باشد. به طور مثال یک شرکت کوچکی که با همه بضاعت کمش موفق می شود یک موفقیتی را در بازارهای جهانی کسب کند، ارزشش می‌تواند به مراتب بیشتر از یک شرکت بزرگی باشد که با زحمت کمتری موفق به کسب آن امتیاز می‌شود. این یک اصل است.

اصل دوم این است که به نظر من شرکت‌های دولتی باید از این دور مسابقه کاملا حذف بشوند؛ چراکه آنها اساسا از امتیازاتی برخوردار هستند که این امتیازات خودش یک جور دوپینگ برای برنده شدن و کسب امتیاز محسوب می شود.

نکته سوم اینکه ما با انتخاب صادرکننده نمونه، در واقع یک تسهیلات ویژه‌ای را برای او قائل بشویم که عملا این امتیاز باعث بشود خودش یک رقابت مثبتی را برای شرکت‌های دیگری که در این دوره انتخاب نمی‌شوند فراهم کند.

این امتیازات هم قاعدتا همه اش امتیازات مادی نیست،‌ امتیازات معنوی‌ای هم می تواند در این زمینه خیلی موثر باشد. به طور مثال ما بارها پیشنهاد کردیم برای صادرکننده نمونه یکسری کارت‌های 5 ساله و بدون دریافت هزینه صادر بشود. یا در زمینه دسترسی به مسئولان مرتبط، یک فضایی برای صادرکننده نمونه فراهم شود که حداقل هر فصلی یک بار بتواند به راحتی به حضور مسوولان دولتی مرتبط برسد.

همچنین صادرکننده نمونه باید بتواند از معافیت‌های دیگر قانونی هم استفاده بکند؛ یعنی کالایش بدون ارزیابی صادر و با سرعت با تعهد بتواند ترخیص بشود. ‌صورت های مالی‌اش و گزارشاتی که به سازمان مالیاتی ارائه می‌شود بدون رسیدگی مورد اعتماد قرار بگیرد؛ اینها از جمله تسهیلات مثبتی است که منهای آن بحث جوایز صادراتی می تواند به مراتب اثرگذارتر از مشوق‌های صادراتی باشد که طبیعتا باید به صادرکننده نمونه با اولویت پرداخت بشود. الان متاسفانه یکی از مشکلات ما تاخیر در پرداخت مشوق‌های صادراتی است.