تعطیلی بخش های مختلف صنعت به تعطیلی صنایع بازیافت هم رسیده است. به طوری که فعالان این بخش از تعطیلی بیشتر کارخانه هایشان می گویند. ولی الله غلامی نجف آبادی، رئیس اتحادیه صنایع بازیافت ایران در گفتگو با سایت خبری اتاق تهران درباره مشکلات صنایع بازیافت اعلام کرد: مسایل زیادی به این مشکلات این صنعت دامن زده است. به گفته او، صنعت بازیافت، صنعتی چندبعدی است؛ هم از لحاظ تولید و دامنه انرژی که مصرف می کند و هم از دامنه سوددهی و هم از بعد زیست محیطی.

او ادامه داد: صنعت بازیافت در تمام کشورهای دنیا از باب زیست محیطی با اهمیت هستند و همین مسایل ضرورت به وجود آمدنش شده است. صنایع بازیافت باید ایجاد شود تا محیط زیست آسیب نبیند. به این ترتیب این صنایع به صرف سوددهی نیستند. به طور مثال کارخانه خودروسازی سود دارد، اما صنایع بازیافت، ضرورت زیست محیطی دارد.

براساس صحبت های غلامی نجف آبادی، در ایران، متاسفانه آمار دقیق وجود ندارد. سازمان آمار در این حیطه ضعیف عمل کرده است. به طور مثال، صنایع بازیافت طیف وسیعی را دربر می گیرد. مثلا پلاستیک و پلیمرهای کشور وسیع است، از یک شیشه آب تا لاستیک و بدنه تلویزیون و قطعات صنعتی را شامل می شود. حالا اگر این قطعات به حال خود رها شود، آثار مخرب شدیدی ایجاد خواهد کرد. به طور مثال لاستیک خودروها اگر در طبیعت رها شود، بین 300 تا 400 سال زمان می برد تا به صورت طبیعی تجزیه شود. این لاستیک در فاصله تجزیه شدنش، کربن بلک یا همان دوده از خود ساطع می کند. این دوده ها در جو بالا می روند و به لایه ازن می رسد. قطر نرمال این لایه 100 کیلومتر است. زمانی که این دوده های به آن برمی خورد، لایه ازن را نازک می کند. مثل همان مشکلی که الان در کانادا و استرالیا اتفاق افتاده است. لایه ازن، زمین را از تشعشلات کیهانی در امان نگه می دارد، اگر این لایه آسیب ببیند، می تواند آثار زیانباری برای زمین و محیط زیست دربر داشته باشد. به همین دلیل هم نجف آبادی متعقد است اینا قطعات باید بازیافت شود، حتی اگر سوددهی نداشته باشد.

با توجه به این موارد، رئیس اتحادیه صنایع بازیافت ایران گفت: به دلیل اهمیتی که صنایع بازیافت در حفظ محیط زیست و جلوگیری از آسیب آن دارند، اصولا از طرف دولت ها حمایت می شوند. حمایت به مفهوم، معافیت از مالیات و اعطای وام های بی بهره به آنها. این حمایت ها اصولا در کشورهای پیشرفته اروپایی و امریکایی رخ می دهد. ولی متاسفانه قانون در ایران برای این صنعت چنین پیش بینی نکرده است. به همین دلیل هم صنایع بازیافتی که سودآوری ندارند، تعطیل می شوند و البته در آینده این میزان تعطیلی بیشتر هم خواهد شد.

به گفته نجفی آبادی، صنایع بازیافت، انرژی بر است. اما برق با همان قیمتی که به باقی صنایع فروخته می شود به این صنعت هم فروخته می شود. بنابراین صنعت بازیافت نمی تواند رقابت پذیر باشد و تعطیل می شود و این تنها یکی از مشکلات این صنایع است.

او همچنین تاکید کرد: قوانینی که در ایران تا به حال برای این صنعت وضع شده است، قوانین حمایتی نبوده است. صنعت بازیافت، صنعت حساسی است. پیش بینی می شود که تا 60 سال آینده، بالای 65 درصد محصولات بازیافتی خواهد شد. یعنی باید از محصولات ساخته شده، دوباره تولید کرد. در یک خانه، تمام وسایل، یک عمر مفید دارند که بعد از آن دیگر قابل استفاده نخواهد بود. زمانی که عمر آنها تمام شود، رودخانه ای از این وسایل جریان پیدا خواهد کرد که مشکل زا خواهد بود. در نهایت اینکه فاز دوم صنعتی شدن را انجام نداده ایم تا بازیافت را انجام دهیم. این در حالی است که در نشست پاریس درباره تغییرات اقلیمی یکی از مسایل مطرح شده، همین بازیافت بوده است. این به این معنی است که در دنیا، عمل بازیافت مهم و حیاتی است. چرا که به هرحال، هر محصولی که الان تولید می شود، اگر بازیافت نشود، وارد طبیعت خواهد شد و به آن آسیب می زند.

او همچنین درباره مشکلات این صنعت گفت: مشکلاتی که ما داریم این است که دولت و سازمان محیط زیست عقب افتاده است. سازمان محیط زیست، سازمان ضعیفی است. در زمینه بازیافت، ضعف مدیریت وجود دارد. صنعت بازیافت حمایت نمی شود و اگر حمایت نشود، متاسفانه این روند ادامه خواهد داشت و آینده بدی برای این صنعت و محیط زیست رقم خواهد خورد.

نجف آبادی اضافه کرد: به طور مثال، در سال 1200 هزار تن در خودروها روغن مصرف می شود. این روغن بعد از سیکل مصرف باید تعویض شود. اما زمانی که تعویض می شود چه بلایی برسر آن می آید. واحدهای بازیافتی که در واحد بازیافت روغن های مصرفی فعالند و این مقدار را بازیافت می کنند. این واحدها این پسماندها را در مناقطی دور از محیط زیست از جمله گرمسار قرار می دهند. حالا در این میان، یک شرکت خارجی حاضر به خرید این پسماندها و تبدیل آن به سوخت شده است، اما برای خروج این پسماندها باید هفت خان رستم را طی کرد. گمرک و ستاد سوخت، نمی گذارند این عمل رخ دهد. حتی به سازمان محیط زیست سمنان هم نامه نوشتیم تا اجازه دهند این پسماندها خارج شود، اما آنها هم نامه را بی جواب گذاشتند.  به این ترتیب، حتی اجاره نمی دهد، پسماند 3 میلیون تنی از کشور خارج شود. این در حالی است که 6 ماه سال، بادها از سمت سمنان به سمت تهران می آید و با خودش این آلودگی را به همراه دارد. اما متاسفانه این عدم مدیریت در پسماندها هم وجود دارد.