هرچند ایران در زمینه سیاسی آمادگی برداشتن تحریم ها را داشت و افراد خبره در وزارت خارجه در این زمینه خوب عمل کردند اما از لحاظ اقتصادی کشور آماده برجام نبود. به خصوص در زمینه بانک ها، ایران اصلا آمادگی ارتباط بین المللی را نداشت.

بیشتر بانک های ایران حتی بازل 2 را پیاده نکرده اند در حالی که حداقل ارتباط بانکی بین المللی بازل3 است. حتی در جهان، الان صحبت از بازل 4 می شود که این نشان دهنده عدم آمادگی بخش مالی ایران برای ارتباط خارجی است.

از طرفی شرکت های ما آنقدر عادت کرده اند با کشورهای جهان سوم مانند چین و هند کار کنند که اصول مراودات با کشورهای پیشرفته و اروپایی یادشان رفته است. اگر هم الان تاخیر هایی در اجرای بعضی قراردادها دیده می شود، به دلیل همین عدم آمادگی بخش های مختلف اقتصاد کشور است.

البته در یکسال گذشته بعد از برجام، هیات های مختلفی به ایران آمدند و در طرف مقابل هم هیات های مختلفی از ایران رهسپار کشورهای خارجی شدند، اما در واقع، هیات آوردن و بردن اقدامی سمبلیک است و در آن از اجرای کار صحبت نمی شود. حتی در جهان صنعتی، کشورهای پیشرفته، هیات به کشور دیگر نمی فرستند. این موضوع فقط در ایران مرسوم است. به این ترتیب هیات ها بیشتر سمبلیک است و درواقع پشت درهای بسته قراردادها و پروژه ها بسته می شود. البته اگر هم در قالب این هیات ها قراردادی بسته شود، قراردادهای کلان است که بیشتر هم دولتی هستند و شرکت های زیرمجموعه دولت از این فرصت ها استفاده می کنند.

به این ترتیب قراردادهایی که به بخش خصوصی که ستون اقتصادی کشورها به حساب می آید، مربوط می شود، پشت درهای بسته صورت می گیرد. البته ناگفته نماند که برای شروع برگشتن ایران به ارتباط های بین المللی، رفت و آمد هیات ها خوب بوده است اما نیاز بیشتری به به روز شدن اقتصاد و دیپلماسی اقتصادی وجود دارد.

در چند وقت گذشته، سوییس 4 هیات در قالب های متفاوت و مهم به ایران فرستاده است، ما هم در جواب در این فکر هستیم که در اتاق ایران هیاتی به این کشور بفرستیم. این هیات در زوریخ و ژنو در جلسات B2B با همتایان خود دیدار و گفتگو خواهند کرد.

به هرحال بانک های سوییسی، به خصوص بانک های ایالتی این کشور رغبت زیادی به همکاری با ایران دارد. چون فعالیت آنها با دلار کمتر است و زیر پوشش دولت نیستند، راحت تر می توانند با ایران ارتباط برقرار کنند.

به هرحال، این هیات ایرانی، آخرین هیات خواهد بود که در این قالب به کشوری می رود. از این به بعد هیات ها تخصصی تر می شوند و شرکت های شریک تجاری خودشان را پیدا کنند. اما آن طور پیش بینی می کنیم، این هیات ها برای باز شدن راه قراردادها و آشنا شدن شرکت ها با یکدیگر مفید خواهند بود.