براساس جدیدترین گزارش مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی، رشد اقتصادی و صنعتی در ایران در کاهش نرخ بیکاری اثر واقعی نداشته است. برداشت من این است که رشد اقتصادی در کشور ما، ناشی از افزایش تولید و بهره وری نبوده و بیش از هرچیز، ناشی از افزایش قیمت جهانی نفت بوده. ما در سال های گذشته، به درصدهایی از رشد اقتصادی رسیدیم اما این رشد نتوانسته به فروکش کردن معضل بیکاری در ایران کمک کند. حال سوال این است که چه زمانی رشد اقتصادی بالا، باعث کاهش بیکاری در کشور خواهد شد؟ در پاسخ به این سوال باید گفت که رشد اقتصادی، زمانی به اشتغال زایی منجر می شود که پیش ازآن، زمینه سرمایه گذاری  و ارتقای تولید ملی در کشور، افزایش یافته باشد. لازمه اشتغال زایی، بهبود فضای کسب و کار و رفع ابهامات کنونی در مقررات و قوانینی است که برای حمایت از تولید وضع شده است. متاسفانه باید بگویم که در ایران، هرگز رشد اقتصادی از این طریق به سطوح بالا نرسیده است. در حال حاضر، بنگاه های فعال اقتصادی، در شرایط رکودی در آستانه تعطیلی اند و بسیاری از تولیدکنندگان، از گردونه کار خارج شدند. در این شرایط، هر رقمی از رشد اقتصادی هم که محقق شود، به دلیل عدم تطابق با واقعیت های موجود در سطح جامعه، نمی تواند گویای کاهش بیکاری و افزایش نرخ اشتغال باشد.

نکته مهم در این بین، توجه لازم به سرمایه گذاری در تولید است. این توجه، هم باید سرمایه داخلی را در بر بگیرد و هم سرمایه خارجی. امروز به دلیل حضور پررنگ بازارهای موازی در کشور، پول بیشتر از تولید، به سمت بانک ها میل می کند. وقتی مردم می توانند با نرخ بالای 20 درصد سود بگیرند و به درآمدی برسند که برای کسب آن نیازی به درگیری با کارگر و بیمه و سازمان مالیات ندارند، ترجیح می دهند سرمایه شان را به جای تولید به حساب های بانکی بسپارند. در این شرایط، بطور مشخص تولید زمین می خورد و اشتغالی ایجاد نخواهد شد. دولت یازدهم اگر به فکر تک نرخی کردن بیکاری است باید، درابتدا بازارهای موازی که باعث شده پول به  تولید نرسد را مدیریت کند تا سرمایه داخلی به سمت اشتغال زایی میل کند.

گذشته از سرمایه داخلی، سرمایه خارجی هم باید مد نظر دولتمردان قرار بگیرد. به تازگی سخنگوی دولت به جذب 3 میلیارد و 418 میلیون دلار سرمایه خارجی طی 3 ماهه پس از برجام اشاره کردند و این رقم خوبی به نظر می رسد. فعالان بخش خصوصی هم امیدوارند که چنین رقمی از سرمایه گذاری مستقیم خارجی جذب شده باشد. من فکرمی کنم در این مورد نباید با دولت تقابل کرد و بطور قطع باید تشویق کرد و خوشحال بود اما دولت باید، کاهش بیکاری و افزایش فرصت های شغلی را به عنوان یک فرض اولیه در جذب سرمایه خارجی در نظر داشته باشد.  

امسال سال اقدام و عمل به اقتصاد مقاومتی است. به اندازه کافی حرف زده ایم وامسال باید عمل کرد. دولت و بخش خصوصی باید به فکر طی فرایندهای عملیاتی کردن برنامه ها در حوزه تولید باشند اما در همین سال می بینیم که مجلس شورای اسلامی، که باید با کار کارشناسی و تخصصی  اقدام و عمل را ترویج دهد،  در مصوبه ای اقدام به افزایش تعطیلات در کشور می کند. این اقدامات در راستای اقدام و عمل به اقتصاد مقاومتی تعریف نمی شود و همه ارکان موثر در اقتصاد کشور، باید نسبت به این مسئله توجه ویژه داشته باشند.