تولید روزانه نفت ایران در ماه مارس نزدیک به 140 هزار بشکه افزایش یافته است. البته که در این میان عده ای مطرح می کنند که شاید دیگر زمان سرمایه گذاری در صنعت نفت گذشته باشد، اما درمورد این بحث باید به موارد مهمی اشاره کرد.

اولین مساله این است که در اینکه باید تولید و فروش را به حداکثر برسانیم، هیچ تردیدی وجود ندارد. بنابراین باید حتما حجم تولید نفت کشور با همه سازکارها افزایش پیدا کند. البته مشروط بر اینکه در میان این تلاش ها جای بخش خصوصی تنگ نشود.

دومین مساله هم در اینکه باید سهم بیشتری در بازارهای جهانی داشته باشیم شکی وجود ندارد، چرا که هرچه سهم بیشتری داشته باشیم، قدرت چانه زنی بیشتری در بازار انرژی پیدا می کنیم. بازاری که کاملا متناظر است و همراه با سیاست های جهانی و سیاست هایی که طبیعتا در جهان و منطقه می تواند باعث تغییرات جدی و اساسی شود، تاثیر می گذارد.

با توجه به این موارد، باید گفت که بازیگران بزرگ عرصه انرژی می توانند، تعیین کنندگان بهتری در عرصه سیاسی باشند. همچنین خود بحث انرژی هم می تواند عرصه ای برای جلوگیری از لطمات و صدماتی که می تواند دلیل پاره ای از رقابت های منطقه ای و جهانی به کشور باشد، محسوب شود. بنابراین در این مورد هم شکی وجود ندارد.

اما نباید فراموش کنیم که ما انتظار داریم این توسعه و افزایش تولید و سرمایه گذاری در حوزه نفتی در یک سازکاری که بخش خصوصی هم در آن فعال تر و اثرگذارتر از گذشته است، صورت بگیرد. بخش خصوصی باید امکان حضور در سرمایه گذاری، مدیریت و در مالکیت را داشته باشد. به هرحال روزی باید تمام اقتصاد و من جمله نفت را به بخش خصوصی واگذار کنیم بنابراین بهتر است از الان رویکردمان همین مساله باشد.

البته باید مراقب بود که به نام بخش خصوصی و به کام انحصارگران یا عده ای خاص نیوفتد. کمااینکه در سال های گذشته همین اتفاق افتاد و الان در دادگاه ها مسایل دنبال می شود.