رفت و آمدهای هیات های خارجی این روزها زیادی دیده می شود. بعد از اجرای برجام، کشورهای مختلف به ایران آمدند و قراردادها و تفاهمنامه های همکاری زیادی هم امضا شد، اما در بین همه این ها، جای خالی قراردادهای دارویی حس می شود. البته شایعه هایی از انعقاد قرارداد با یک شرکت آلمانی مطرح می شد که دو روز پیش، روابط عمومی وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی اعلام کرد: عقد هرگونه قرارداد یا تفاهم‌نامه دارویی با شرکت کارل کولب آلمان کذب است.

ناصر ریاحی، عضو هیات نمایندگان اتاق تهران و رییس اتحادیه واردکنندگان دارو درباره دلیل نبود قراردادهای دارویی ایران با کشورهای خارجی به سایت اتاق تهران گفت: در میان قراردادهایی که بین کشورهای مختلف به امضا رسید، مورد موفقی وجود نداشته است. دلیل این هم، قوانین دارویی در ایران است. این قوانین دست و پا گیر هستند. بازار دارو، بازار کوچکی است و بودجه وزارت بهداشت هم محدود است. بنابراین به این شکل نمی توان چشم امید به بستن قراردادهای دارویی ایران داشت. البته که با ما سازمان غذا و دارو صحبت کرده ایم، اما نتیجه نداده است.»

ریاحی ادامه داد: «وزارت خانه می گوید، شرکت های خارجی به نیت صادارت بیایند، اما در واقع کشورهای همسایه مثل ترکیه و امارات امتیاز بیشتری نسبت به ایران دارند.

او همچنین درباره صادرات داروی ایران به کشورهای خارجی و بدست آوردن بازار منطقه گفت: مساله سرمایه گذاری خارجی و صادرات داروی تولید ایران به خارج دو مساله جدا از هم است. درباره مشارکت با خارجی ها باید گفت که اگر آنها قصد مشارکت داشته باشند به دلیل پیچیدگی و تعدد قوانین و دولتی بودن سیستم سلامت ترجیح می دهند به کشوری مثل امارات بروند که اصلا مالیات ندارد، قوانین ساده تر است و نیروی کار هم راحت تر جذب می شود. یا حتی ترجیح می دهد که به کشور ترکیه بروند که زیرساخت های بهتر و قوی تر نسبت به ایران دارد.

البته علاوه بر این مسایل هیچ زمانی داروهای ایرانی به کشورهای خارجی صادر نشده است. ریاحی معتقد است که دلیل صادر نشدن داروهای تولید ایران به کشورهای خارجی مساله تکنولوژی نیست. او ادامه داد: در ده سالی که به نوعی با دنیا قطع ارتباط داشتیم، روابط در دنیا تغییر کرده است. مقررات بانکی، مقررات ضد پولشویی، قوانین مالیاتی به نوعی عوض شده که ما اصلا این آداب را نمی دانیم.»

به گفته ریاحی، به طور مثال در حال حاضر در دنیا کنترل کیفیت معنی ندارد، الان تنها تضمین کیفیت گفته می شود. یعنی تولیدکننده از کیفیت تولید خود مطمئن است، نه اینکه اول تولید صورت بگیرد و بعد کیفیت آن کنترل شود.

ریاحی همچنین گفت: در دنیا معادلات تغییر کرده و ما نتوانسیته ایم خودمان را با آن تطبیق دهیم. ما باید به این تغییرات برسیم. به این ترتیب مساله، بحث تکنولوژیک نیست، به عبارتی اصلا حرف یکدیگر را نمی فهمیم.

این عضو هیات نمایندگان اتاق تهران همچنین درباره مشکلات تولید در ایران گفت: در قوانین ایران گفته می شود که اگر کالایی در کشور بیش از 4 تولید کننده داشته باشد، دیگر تولیدکننده جدیدی نباید اضافه شود. این قانون عجیب و غریب است. چرا که رقابتی ایجاد نخواهد شد. این در حالی است که در تمام دنیا تکنولوژی های جدید، ابزار قدیمی را از بین می برند. اما ما هنوز به شکل سنتی تولید می کنیم و شانس رقابت به افراد جدید نمی دهیم. به هرحال، باید قوانین بازار حاکم باشد. شاید 100 تولیدکننده وجود داشته باشد، اما 101 امین نفر می تواند صد نفر قبلی را کنار بزند.»

به گفته ریاحی، شاید یک شرکت بزرگ خارجی بخواهد به ایران بیاید، اما در واقع او به دنبال حفظ بازارش است نه شرایط خوب ایران. به این ترتیب آن شرکت اهداف غیر تولیدی را دنبال می کند.