همایشی به مناسبت اجرای برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) و برداشته شدن تحریم‌ها امروز با حضور رئیس‌جمهور، وزیر امور خارجه، وزیر صنعت و معدن، وزیر امور اقتصادی و دارایی، وزیر کار و تعاون، رئیس کل بانک مرکزی، رؤسای اتاق‌های بازرگانی، تعاون و اصناف کشور و فعالان اقتصادی در محل سالن اجلاس سران در تهران آغاز شد.

برجام با اقدامات مشترک ایران و کشورهای موسوم به ۵+۱ و اژانس انرژی اتمی از روز شنبه آغاز و تحریمها ۲۶ دیماه ۹۴ برداشته شد.

این همایش با نام «اجرای برجام فصلی نو در اقتصاد ایران» برگزار می شود و پیش از این رئیس اتاق ایران از آن به عنوان دیدار بخش خصوصی با رئیس جمهور یاد کرده بود.

رئیس جمهور در این همایش به سخنرانی پرداخت و سخنان او در چند نوبت اهالی بخش خصوصی را به تشویق واداشت. گزیده ای از اظهارات حسن روحانی را در 24بند می خوانید:

• تاکنون دست و پای اقتصاد در زنجیر بود. اقتصاد پس از سال ها از زندان آغاز شده است و باید با کسانی رقابت کند که نه تنها در زندان نبوده اند که از مکمل ها و مقوی کننده های زیادی برخوردار بوده اند.
• مشکلات ساختاری از جمله بیکاری و رکود در کشور داریم. همچنین باید بانک ها را زنده کنیم.
• با تراژدی طلبکارها و بدهکارها مواجهیم. دولت در سرلیست بدهکاران است. دولت باید بتواند از بدهکاری خاج شود. دولت تا چه زمانی می خواهد با نگاه شرمساری به طلبکارانش نگاه کند؟ دولت بدحساب باید به دولت خوش حساب تبدیل شود.
• تلاش ما این است که در پایان دولت یازدهم، مسئله بدهکلاری و طلبکاری دولت با بخش خصوصی، پیمانکاران و بانک ها تسویه شود. در بودجه سال 95 پیش بینی هایی در این زمینه شده است که شاهد اقداماتی در این راستا خواهیم بود.
• در روزی دور هم جمع شده ایم که گفته اند، از 10 صبح سر کار بیاییم. معنایش این است که مشکل زیست محیطی داریم. این مسائل با شعار حل نمی شود. با دعای بدون تلاش هم حل نمی شود. همه باید به صحنه بیایند. دولت و مردم وظایفی دارند که باید انجام دهند.
• تا روزی که اقتصاد دست دولت است، مسائل حل نخواهد شد. بخش بزرگ اقتصاد دست دولت است و هر روز فربه تر می شود.
• وزرای دلسوز، سختشان است که بنگاه ها را رها کنند و آن ها را دودستی چسبیده اند.
• تا خصولتی ها باشند و تا بخش خصوصی رقابتی غیررانتی نداشته باشیم، نمی توانیم مسائل اقتصادی را حل کنیم.
• در شرایطی هستیم که امکانات داخلی برای ایجاد تقاضای کافی برای حرکت سریع اقتصادی در سال های نزدیک وجود ندارد. با امکانات داخلی نمی توانیم حرکت بوجود بیاوریم. با تقاضای داخلی باید کارخانه ها با ظرفیت کم کار کنند و محصول در انبار بماند.
• سال های سختی را پشت سر گذشته ایم. در آن سال هایی که بیشترین درامد ارزی را در تاریخ ایران داشتیم. سال های آخر دهه 80 که بالاترین درآمد ارزی در تاریخ بود، واردات زیاد شد اما متاسفانه در این دوران اشتغال خالص صفر بود.
• در دوران جنگ و سختی کودکان و نونهالان پا به عرصه وجود گذاشتند. با سختی کودکی خود را آغاز کردند. جنگ تمام شد آن ها نوجوان شدند. در دهه 80 رفته رفته وارد فضای کار و فعالیت شدند در همین دهه بیشترین درآمد ارزی را داشتیم و باید برای آن ها اشتغال ایجاد می کردیم اما چه شد؟
• وقتی نرخ بیکاری مربوط به جوان ها به خصوص بیکاری خانم های تحصیل کرده را حساب می کنیم، رقم ها تکان دهنده است. یک خانواده در روزگار سخت فرزند خود را به تحصیل و دانشگاه فرستاده و الان ان ها شغل می خواهند. این اشتغال چطور امکان پذیر است؟ من راهی جز رونق اقتصادی نمی شناسم.
• این سخن که در برنامه 5 ساله باید رشد اقتصادی میانگین 8 درصد باشد، درست است اما رسیدن به آن دشوار است. باید بدانیم که با سرمایه داخلی امکان پذیر نیست.
• سازمان مدیریت حساب کرده که اگر همه امکانات داخلی به میدان بیاید بازهم سالانه به 50 میلیارد دلار جذب سرمایه خارجی نیاز داریم.
• اتاق ایران، اتاق اصناف، اتاق تعاون و فعالان بخش خصوصی باید به دنبال جذب سرمایه خارجی باشند و دولت هم در این راه به سهم خود کمک کند.
• باید سرمایه همراه با تکنولوژی بیاید. باید بازار جدید برای تولید پیدا کنیم. با تکنولوژی قدیم نمی تواند در کیفیت و قیمت با دنیا رقابت کرد.
• در اموری نظیر بهداشت و آموزش هم باید به سمت خصوصی سازی و خرید خدمت دولت از بخش خصوصی برویم. بخش خصوصی بهتر از ما می توانند مدرسه بسازد. دولت باید برای صندلی مدارس به بخش خصوصی پول بدهد. در بهداشت هم باید برای تخت بیمارستان خرید خدمت کنیم.
• دولت باید قدم به قدم از اقتصاد به نفع بخش غیر دولتی عقب نشینی کند تا مسائل حل و فصل شود.
• زمانی اعلام کردم که اقتصاد همواره به سیاست یارانه داده است. امروز اعلام م یکنم که سیاست خارجی به اقتصاد یارانه پرداخت کرده است. شرایط را آماده کرده ایم. نقل و انتقالات پول، امور بیمه، حمل و نقل و دیگر شرایط با دیروز متفاوت است.
• بانک ها می توانند برای ارتباط با دنیا فعال شوند. این در حالی است که تا پیش از این در حال بازگشت به قرن ها پیش بودیم و با روش هایی نظیر صرافی در حال جابجاییپول بودیم.
• برنامه این است که صادرات غیرنفتی ما حداقل سالانه 15 درصد افزایش یابد. اگر صادرات غیرنفتی را افزایش دهیم، تقاضا را هم تحریک کرده ایم.
• برنامه این است که تمام پروژه های ناتمام را با قیمت قابل قبول که سودآور باشد به بخش خصوصی واگذار کنیم تا آن ها آن را تکمیل کنند.
• برجام آغاز حرکت اقتصادی است.
• کار سیاست خارجی تا حدی سبک شده و حالا بار سنگین و کار سنگین برای احیای کشور و اشتغال جوانان بر دوش کارآفرینان گذاشته شده است.