با نگرش علمي بر آمار و ارقام موجود در مورد ميزان بيکاري کشور درمي يابيم اکنون جامعه ايران با نزديک به 5/3 ميليون بيکار و دو ميليون نفري که از يافتن شغل دلسرد شده اند، مواجه شده است يعني رقمي معادل 5/5 ميليون بيکار در کشور. حال سوال اين است که چطور با توجه به سياست هاي موجود و اراده مسئولان در ايجاد شغل هنوز هم با اين حجم انبوه از بيکاران به خصوص فارغ التحصيلان بيکار مواجه هستيم؟
 شايد در نگاه اول بتوان کانون هاي بحران بيکاري در ايران را به چهار بخش عمده تقسيم کرد که عبارتند از:

    1- بحران بيکاري فارغ التحصيلان دانشگاهي
    
    2- بحران بيکاري در مناطق محروم يا کمتر توسعه يافته
    
    3- بيکاري جوانان به ويژه متولدان دهه 60 به بعد
    
    4- بيکاري بانوان
    
 در همين حال مهم ترين بخش در چهار کانون ياد شده که امروز باعث نگراني کارشناسان شده است، مربوط به فارغ التحصيلاني است که نزديک به 40 درصد از کل بيکاران کشور را تشکيل داده اند. با بررسي کارشناسي اين رويداد متوجه مي شويم سياست هاي موجود درمقابله با بحران بيکاري فارغ التحصيلان در جهت پيوند دانشگاه با صنعت و توليد کشور نبوده است. به اين صورت که تربيت نيروي کار متخصص تحصيلکرده بدون درنظر گرفتن نياز صنعت و توان جذب آن صورت گرفته و باعث ايجاد انبوهي از نيروي فارغ التحصيل بيکار شده است.
 هرچند نگرشي دقيق و علمي به جامعه ايران مشخص مي کند شايد سياست تاسيس دانشگاه هاي مختلف درکشور در دهه هاي گذشته به اين دليل بوده که به نوعي تقاضاي کار جوانان را با درگير کردن آنها با تحصيل به تعويق بيندازند تا شايد در آينده بتوانند مشکلات جذب نيروي کار را به حداقل برسانند. شاهد مثال اين امر را مي توان در آمار رسمي بين المللي درباره جايگاه ايران از نظر تعداد مهندسان يافت که جايگاه چهارم اين امر را ايران اشغال کرده ولي در عمل مي بينيم بخش بزرگي از اين گروه بيکار و جوياي کار هستند. لذا به نظر مي رسد بازنگري در ارتباط صنعت وتوليد با دانشگاه ها و تغييرات مورد درخواست صنعت دردانشگاه ها از نظر کاهش ياافزايش ظرفيت برخي رشته ها يا حتي ايجاد رشته هاي جديدهمراه با آموزش عملي وفني و نيزپرداخت يارانه توسط دولت به اين ارتباط، مي تواند گره گشاي بزرگي براي بحران بيکاري درايران باشد.

*معاون پیشین حقوقی و امور مجلس تامین اجتماعی 

منبع: روزنامه جام جم