برای بسیاری از آمریکایی‌ها زندگی در تمام ساعتها تماما به رقابت تبدیل شده است. کارکنان در فضای اجتماعی و اقتصادی، چه برای نگهبان یک هتل چه برای یک جراح، داستان 12 تا 16 ساعت در روز کار است و تجربه مدام استرس و خستگی. سلامت عمومی ناشی از استرس به یک مسئله همگانی تبدیل شده است.

آن ماری اسلاتر، مقاله‌ای در نیویورک تایمز نوشته و در آن گفته است که اصل رقابت‌پذیری باعث شده ساعتهای کاری بسیار طولانی‌تر شود و کارهای خوب تنها به جوانان سالمی اختصاص یابد که آن قدر پول دارند که نخواهند از فرزندان یا والدین خود مراقبت کنند.

در بسیاری از موارد، کارفرمایان به زنان و مردان مرخصی یا اجازه دورکاری برای مراقبتها و در کنار خانواده بودند به کارکنان خود نمی‌دهند و اگر زنانی که دارای تحصیلات و مهارتهای زیادی هستند بخواهند در محیط کاری خود باقی بمانند اما به فکر خانواده خود نیز باشند، باید کار خود را رها کنند.

زنان در مدارس و دانشگاه‌ها و همچنین به تازگی در مشاغل سطح بالا از مردان پیشی گرفته‌اند اما هنوز در آمار از مردان عقب‌تر هستند. آنها با این که بیش از 50 درصد محیطهای کاری را در اختیار دارند اما تنها در بین 10 تا 20 درصد مشاغل کاری سطح بالا ظاهر شده‌اند.

مسئله این جاست که این مشکل، تنها به زنان باز نمی‌گردند و مسئله‌ای است که به کار مربوط است نه به جنسیت. مشکل این جاست که در فرهنگ امروزی کار، باید ساعات خیلی بیشتری را صرف کار کردند و مدیران نیز هیچ انعطافی برای فعالیتهای شغلی کارکنان نشان نمی‌دهند. بنابراین همان طور که جوامع برای بسیاری از حقوق خود تلاش کردند، باید برای دفاع از خانواده‌ها در مقابل ساعتهای کاری زیاد و کارفرمایان نیز تلاش کنند.

منبع: وب سایت صدای اقتصاد