ما در حوزه فرش بطور کلی با دو مشکل عمده مواجه هستیم. یکی بازاریابی برای فرش دستباف ایرانی در بازارهای داخلی و خارجی و دیگری مسئله تولید فرش با در نظر گرفتن اصل فروش. برای صادرات فرش ایرانی، بازاریابی اتفاق نمی افتد. چه به شکل سنتی و چه به شکل مدرن. دولت در این زمینه چه در سطح کشور و در چه در سطح بین الملل قادر به بازاریابی مناسب برای فرش دستباف ایرانی نیست.

نباید فراموش کرد که رونق صادرات فرش ایرانی منوط به ساماندهی شرایط تولید فرش است. این ساماندهی نیازمند همت دولت و بخش خصوصی است. دولت در سال های گذشته برای صادرات فرش کاری نکرده و فرش ایران در بدترین شرایط صادراتی در سی سال اخیر است. بخش خصوصی در این حوزه اقداماتی کرده اما این اقدامات با هدف صادرات نبوده بلکه تنها برای زنده ماندن این بخش انجام شده. به هرحال اگر مشتاقیم صادرات فرش به عنوان یکی از نفیس ترین تولیدات کشورمان رونق بگیرد، ناگزیریم در فرایند تولید و بازاریابی فرش ایرانی در بازارهای صادراتی اصلاحاتی انجام دهیم.

من فکر می کنم بخش خصوصی می تواند استراتژی مناسب برای رسیدن به اهداف صادراتی در حوزه فرش را تدوین کند. شاید فرش امروز از نظر رقمی و حجم صادرات، سهم کمی از کل صادرات غیرنفتی کشور را به خود اختصاص داده باشد اما نباید فراموش کرد که فرش تنها یک کالای صادراتی نفیس نیست. فرش می تواند عامل اشتغال در کشور باشد و تولید این محصول از نظر افزایش نرخ اشتغال و کاهش بیکاری هم موثر است. باید به این هنر ایرانی هم در بخش خصوصی و هم دولتی توجه بیشتری کرد.

نائب رئیس اتحادیه تولیدکنندگان و صادرکنندگان فرش دستباف ایران