بیست و‌ششمین نشست کمیسیون امور اجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران با دستور بررسی چگوگنگی توانمندسازی تشکل‌ها برگزار شد و اعضای کمیسیون نقطه‌نظرات متفاوتی در این مورد ارائه کردند. اعضای کمیسیون با تاکید بر لزوم اعتقاد اعضای یک تشکل به کار تشکلی و تلاش برای اثرگذاری، اذعان داشتند که در شرایط کنونی تشکل‌ها تا اندازه‌ای نیازمند کمک هستند و باید در زمینه‌های مختلف به ویژه آموزشی و ایجاد انگیزه در فعالان اقتصادی برای حضور در تشکل‌ها به آنها کمک کرد. در این نشست هم‌چنین مساله بحران آب مورد توجه اعضا قرار گرفت و پیشنهاد شد یک نشست کمیسیون به مساله بحران آب و چگونگی تلاش بخش خصوصی برای مهار این بحران اختصاص یابد. به گزارش سایت خبری اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهران، در ابتدای این نشست محمدمهدی راسخ با اشاره به کسالت شاهرخ ظهیری عضو باسابقه هیات نمایندگان و رئیس کمیسیون کشاورزی و صنایع غذایی اتاق تهران، ابراز امیدواری کرد تا او سلامت‌ش را بازیابد. رئیس کمیسیون امور اجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران افرادی چون شاهرخ ظهیری و محسن خلیلی را جزو بزرگان فعالان اقتصادی بخش خصوصی خواند و بهترین راه برای تقدیر از این بزرگان را ادامه دادن راه آنها در تقویت تشکل‌ها و تشکل‌گرایی و توسعه بخش خصوصی دانست. راسخ در ادامه سخنان خود به مساله بحران آب پرداخت و چاره‌اندیشی برای آن را نیازمند یک عزم جدی دانست. او گفت: «باید بپذیریم که شرایط بسیار بدتر از آن است که دیده می‌شود و انعکاس می‌یابد. در کشاورزی که 92 درصد مصرف آب کشور در این بخش است بهره‌وری آب بسیار پایین و در حدود 30 درصد است. یعنی در این بخش 70 درصد پرتی آب داریم.» او ادامه داد: «در صنعت دو درصد مصرف آب داریم که اگر صنایع ما مجهز به تجهیزات تصفیه آب و فاضلاب باشند این مقدار هم قابل بازگشت است.» راسخ شش درصد آب مصرفی به عنوان آب شرب را آب بسیار گرانی دانست که با هزینه بالایی تصفیه و در اختیار مصرف‌کننده قرار می‌گیرد. او افزود: «در استان‌هایی مثل خوزستان و تهران پرت آب بسیار وحشتناک است. اگر در دنیا شبکه آبرسانی تا 10 درصد پرت داشته باشد قابل‌قبول است؛ تا 15 درصد هشداردهنده و نامناسب است و 25 درصد غیرقابل‌قبول است. حالا در نظر بگیرید که در این دو استان پرتی آب در شبکه آبرسانی بالای 40 درصد است.» آبیاری باید مکانیزه شود مسعود دانشمند در مورد توجیهی که در مورد مصرف آب در کشاورزی گفته می شود که آب مصرف شده دوباره به زمین وارد می‌شود گفت: «این آب آلوده به سم‌ و کود می‌شود و مشکل دارد.» او هم‌چنین عنوان کرد که برداشت آب از ذخایر و رودها آن قدر زیاد ‌شده که رودها خشک می‌شود. این عضو کمیسیون امور اجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران تاکید کرد که کشاورزی باید به سمت استفاده از آبیاری مکانیزه برود. دانشمند گفت: «حتی اگر سیستم آبیاری قطره‌ای را به صورت رایگان در اختیار کشاورزان قرار دهیم، در درازمدت برای کشور نفع اقتصادی خواهد داشت.» او از روشی که پیشترها مورد استفاده قرار می‌گرفت و طی آن لوله و موتور آب با تسهیلات از ژاپن وارد می‌شد و با قیمت ارزان در اختیار کشاورزان قرار می‌گرفت تا چاه‌های عمیق و نیمه‌عمیق زده شده انتقاد کرد. او هم‌چنین با نادرست خواندن جانمایی صنایع گفت: «فولاد مبارکه قرار بود در بندرعباس ایجاد شود و برای مصرف آب آن هم قرار بود از آب دریا استفاده شود نه این که در اصفهان احداث شود و از آب رودخانه‌ها استفاده شود. نتایج این تصمیمات اکنون به چشم می‌آید و دیده می‌شود.» در گیلان هم چاه‌های آب خشک شده است داریوش مهاجری دیگر عضو کمیسیون با تاکید بر اهمیت مساله آب پیشنهاد کرد که یک نشست کمیسیون به طور کامل باید به این مساله اختصاص یابد. او با اشاره به شکل‌گیری رقابت در دنیا بر سر تصاحب و حفظ منابع آب این پرسش را مطرح کرد که چرا رژیم غاصب اسراییل با تمام فشارهای بین‌المللی بلندی‌های جولان را برنمی‌گرداند و سپس توضیح داد که در این قسمت دریاچه‌ای وجود دارد که آب شرب اسراییل را تامین می‌کند. او با انتقاد از ضعف شبکه آبرسانی در شمال کشور گفت: «حتی به روستاهای نزدیک شهرها هم آبرسانی انجام ندادیم و این باعث شد که چاه‌های فراوانی حفر شود. اکنون که به گیلان بروید می‌بینید بسیاری از این چاه‌ها خشک شده است.» چرا تشکل‌ها توانمند نیستند؟ پس از بحث مفصلی که در مورد آب و بحران کمبود آن شکل گرفت، محمدمهدی راسخ دستور جلسه نشست را که بررسی چگونگی برای توانمندسازی تشکل‌ها بود عنوان کرد. رئیس کمیسیون اموراجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران گفت: «ما اقتصادی داریم که نزدیک به 80 درصد آن در اختیار دولت بوده و هست. اکنون بخش خصوصی انتظار دارد دولت نقش خود را کمتر و کمتر کند و جای خود را به بخش خصوصی بدهد اما بخش خصوصی هنوز آن قدر قوی نشده که بتواند تمام این بار را بر دوش بکشد. برای داشتن بخش خصوصی قوی باید تشکل‌های توانمندی داشته باشیم. اما می‌بینیم که تشکل‌های ما چندان توانمند نیستند و مشکلات فراوانی دارند.» او توضیح داد که تشکل‌های بخش خصوصی با بی‌انگیزگی اعضای‌شان مواجه هستند چون اعضا می‌بینند تشکل‌ها اثرگذاری قابل‌توجهی ندارند و چندان به آنها توجه نمی‌شود. او گفت: «اکنون زمان آن است که نگاهی داشته باشیم که چطور می‌توان به تشکل‌ها کمک کرد تا بر این مشکلات غلبه کنند.» باید اثرگذاری کمک‌های قبلی سنجیده شود مجیدرضا حریری اما معتقد بود که اتاق نمی‌تواند بار همه مشکلات تشکل‌های اقتصادی و سیاسی را بر دوش بکشد. حریری گفت: «ما دو سال است که در این کمیسیون داریم همین کار را می‌کنیم و بعید می‌دانم در این دوسال مشکل جدیدی شکل گرفته باشد.» این عضو کمیسیون امور اجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران با اشاره به دوره‌های آموزشی که اتاق تهران برای اعضا و نمایندگان تشکل‌ها برگزار کرد گفت: «ابتدا باید بحث مفصلی در مورد خروجی اقدامات گذشته داشته باشیم و ببینیم کمک‌های قبل مثل برگزاری دوره‌های آموزشی چه اثری روی فعالیت تشکل‌ها گذاشته بعد دنبال کمک‌های جدید و تازه باشیم.» محمدمهدی راسخ نیز توضیح داد که ابتدا هشت دوره کلاس آموزشی برای 40 تشکل بخش خصوصی برگزار شد و بعد از آن به طور مجدد چهار دوره دیگر هم برگزار شد. او گفت: «اکنون یک دوره دیگر داریم برگزار می‌کنیم که پنج دوره است. برای تمام این دوره‌ها نیز گزارش تهیه شده و در اختیار اعضای کمیسیون قرار خواهد گرفت.» تشکل‌گرایی یک حق است و نباید نیاز به مجوز داشته باشد داریوش مهاجری در ادامه بحث عنوان کرد که در قوانین بین‌المللی تشکل‌گرایی یک حق است در حالی که در قوانین ما این حق به رسمیت شناخته نشده و ما برای هر تشکلی باید برویم مجوز بگیریم. مهاجری گفت: «در فرانسه حدودا هر سال 50 هزار تشکل از بین می‌روند اما بجایش 50 هزار تشکل جدید ایجاد می‌شود. به گمان من مشکل اصلی تشکل‌گرایی این است که حق تشکل‌سازی برای ما شناخته نشده است و این نقطه ضعف به سراسر کار تشکلی سرایت پیدا کرده است.» قهرمان حرفیم نه عمل احمد امیراحمدی نیز با اشاره به سابقه تشکل‌گرایی و تشکل‌سازی در کشور تاکید کرد که هرگاه اعضای یک صنف و گروه متحد بوده‌اند و هم‌افزایی داشته‌اند موفق شده‌اند تشکل قدرتمند و توانمندی ایجاد کنند. این عضو کمیسیون امور اجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران گفت: «از 54 سال قبل که ما تشکل کارگری و کارفرمایی داشتیم، تشکل کارگری چون منسجم‌تر بود و بهتر عمل می‌کرد همیشه رضایت بیشتری داشت.» امیراحمدی با انتقاد از سخنانی که شکل عمل به خود نمی‌گیرد گفت: «ما بیشتر قهرمان حرفیم تا عمل و هر کدام هم ساز خودمان را می‌زنیم. باید برای به نتیجه رسیدن این اهداف تلاش بیشتری داشته باشیم. وقتی پیگیری و تلاش نداریم اگر 500 جلسه آموزشی هم بگذاریم نتیجه نخواهد داشت.» مجید شیخ‌بهایی که نماینده سندیکای شرکت‌های ساختمانی در کمیسیون است نیز در اظهارنظری کوتاه خواستار این شد که برای کمک به تشکل‌ها، اتاق پیگیر اجرای قانون بهبود مستمر فضای کسب‌وکار باشد. شیخ‌بهایی گفت: «اگر قانون بهبود فضای کسب‌وکار اجرا شود بسیاری از مشکلات ما حل خواهد شد.» به تشکل‌ها اختیار و مسئولیت بدهند مسعود دانشمند راه توانمندسازی تشکل‌های بخش خصوصی را تفویض اختیارات و مسئولیت‌های بیشتر به آنها دانست. دانشمند عنوان کرد که در حال حاضر تعدادی سازمان‌ دولتی زیادی هستند که در حوزه فعالیت‌های اقتصادی کارایی مناسبی ندارند و در مقابل تشکل‌ها می‌توانند بسیار بهتر فعالان اقتصادی را ارشاد و راهنمایی کنند. دانشمند گفت: «برای مثال در حوزه مبارزه با قاچاق کالا بدون این که داغ و درفش راه بیندازیم و سازمان‌ها و نهادهای مختلف ایجاد کنیم و باز هم رتبه فساد ما در بین حدود 180 کشور معادل 144 باشد، بهتر است که این امر را به تشکل‌ها واگذار کنیم و مطمئنا شرایط بسیار بهتری خواهیم داشت.» این عضو کمیسیون اموراجتماعی و تشکل‌های اتاق تهران تاکید کرد که این کار هم به توانمندی تشکل‌ها منجر می‌شود هم باعث می‌شود آن کار موردنظر بسیار بهتر انجام شود. محمدمهدی راسخ اما در این مورد از قول دکتر موسی غنی‌نژاد نقل کرد که کار نظارتی نباید به تشکل‌های بخش خصوصی واگذار شود و این کار باید در اختیار دولت باشد. توانمندی تشکل به دست اعضای آن است علیمردان شیبانی دیگر عضو کمیسیون اموراجتماعی و تشکل‌ها معتقد بود که جایگاه هر تشکل را اعضایش مشخص می‌کنند. شیبانی گفت: «این اعضا هستند که باید به تشکل اعتقاد داشته و آن را قبول داشته باشند.» او با اشاره به انجمن نساجی به عنوان یک تشکل قوی و توانمند عنوان کرد که دولت و سازمان‌های مربوطه هرگاه بخواهند تصمیمی در مورد صنعت نساجی بگیرند این تشکل را نیز به مشورت می‌طلبند و نظر انجمن نساجی را حتما جویا می‌شوند. شیبانی این موفقیت و حضور دائمی به عنوان مشاور دولت را نتیجه تلاش خود اعضای تشکل دانست. محمدمهدی راسخ با تایید سخنان علیمردان شیبانی و لزوم اعتقاد کامل اعضا به تشکل و تلاش برای توانمندی آن اعلام کرد که برگزاری دوره آموزشی برای تشکل‌ها خواست خود آنها بوده و اکثریت شرکت‌کنندگان نیز روی مفید بودن آن اتفاق‌نظر داشته‌اند. راسخ هم‌چنین با اشاره به قانون ثبت تشکل‌ها در اتاق ایران گفت: «برابر قانون اتاق ایران محل ثبت تشکل‌هاست یعنی این که متقاضیان اساسنامه خود را به اتاق ایران می‌برند و تشکل را ثبت می‌کنند نه این که الزاماً زیرنظر اتاق ایران هم باشند. اگر احتمالاً برخی این فکر را دارند که تشکل‌ها با ثبت در اتاق ایران زیر نظر اتاق قرار می‌گیرند و ممکن است از این حالت ناراضی باشند باید بدانند که این دیدگاه نادرست است. اتاق ایران هم نباید چنین دیدگاهی داشته باشد.» او هم‌چنین از روند سخت و طولانی ثبت تشکل در اتاق ایران انتقاد و به نمونه‌ای اشاره کرد که بعد از مدت‌ها تلاش برای ثبت تشکل در اتاق ایران نهایتاً کار ثبت تشکل خود را به وزارت کشور برده و تشکل مربوطه را در آنجا به ثبت رسانده‌اند. رابطه اتاق ایران و تشکل‌ها دوطرفه است مجیدرضا حریری در مورد ثبت تشکل‌ها در اتاق ایران تاکید کرد که اگر تشکل‌هایی که در اتاق ایران ثبت می‌شوند از اتاق سهم نخواهند اتاق هم باید صرفاً کار ثبت را انجام دهد اما اگر ثبت در اتاق را به منزله این بدانند که باید در امور جاری اتاق حضور داشته باشند و مثلاً در هیات نمایندگان نماینده داشته باشند لذا اتاق هم می‌تواند در روند ثبت از آنها مدارک بخواهد یا در مورد آنها ارزیابی انجام دهد. حریری این روند را کاملا دوطرفه و وابسته به انتظارات دو طرف از یکدیگر خواند. او هم‌چنین افزود که در حال حاضر روند ثبت تشکل‌ها در اتاق ایران بسیار کوتاه‌تر شده است. حریری در انتها افزود: «بیایید عارضه‌یابی کنیم ببینیم چه تعداد تشکل ثبت شده بدون این که حتی یک جلسه هیات مدیره برگزار کرده باشند. باید ببینیم وقتی همه از بی‌اثر بودن تشکل‌ها و بی‌توجهی به تشکل‌ها دم می‌زنند این همه تشکل برای چه ثبت شده است.» احمد پورفلاح نیز در انتهای این نشست و در ادامه سخنان مجیدرضا حریری عنوان کرد که در مسیر ثبت تشکل در اتاق ایران اصلاحات و تغییرات زیادی انجام گرفته و ثبت تشکل‌ها بسیار سریع‌تر صورت می‌گیرد. پورفلاح هم‌چنین تاکید کرد که با هم‌افزایی و هماهنگی اتاق تهران و ایران می‌توان به تشکل‌ها کمک کرد.