کارگاه تخصصی «سرعت افزودنی‌های کمک‌فرایندی و مقایسه و عملکرد مکانیزم آن» در دومین روز از برگزاری نمایشگاه پلاست‌شو در پاویون اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی تهران برگزار شد و تاثیرات بلندمدت افزودنی‌های کمک‌فرایندی بر پایداری تولید و کیفیت محصولات پلیمری مورد بررسی قرار گرفت.
ایمان صاحبی، مدیر تحقیق و توسعه شرکت دانش‌بنیان آریانیک، در کارگاه تخصصی «سرعت افزودنی‌های کمک‌فرایندی و مقایسه و عملکرد مکانیزم آن» رفتار مولکولی پلیمرها و نحوه عملکرد افزودنی‌ها در کاهش اصطکاک و تسهیل فرایند تولید محصولات پلیمری را توضیح داد و از ضرورت مدیریت هوشمندانه در مصرف افزودنی‌های کمک‌فرایندی سخن گفت.
در این کارگاه آموزشی، دسته‌بندی افزودنی‌های کمک‌فرایندی به تفکیک توضیح داده شد و عملکرد و نکات کلیدی استفاده از این افزودنی‌ها در صنعت پلیمر مورد بررسی قرار گرفت.
به گفته صاحبی،کاربرد ۹۰ تا ۹۵ درصد افزودنی‌های کمک‌فرایندی در صنعت کامپاند، مستربچ و تولید محصول نهایی است و شناخت دقیق این افزودنی‌ها، تفاوت میان تولید پایدار و ناپایدار را در صنعت پلیمر رقم می‌زند.
وی با بیان اینکه«افزودنی‌های کمک‌فرآیندی به چهار دسته اصلی شامل وکس‌ها، استارات‌ها، آمیدها و کمک‌فرایندهای PPA پلیمری تقسیم می شوند» افزود: وکس‌ها شامل پارافین‌وکس، اوپی‌وکس، لیکووکس و سایر وکس‌های پرکاربرد صنعت پلیمر هستند و اسید استاریک، زینک استارات و کلسیم استارات در دسته استارات‌ها قرار می‌گیرند. خانواده آمیدها که اولئامید، اروکامید و گلیسرول را در بر می‌گیرند، نقش مهمی در خواص سطحی پلیمرها ایفا می‌کنند و کمک‌فرایندهای PPA پلیمری نیز برای پلی‌اولفین‌ها و کمک‌فرایند آکریلیک برای PVC به کار می‌روند.
او تاکید کرد که تولیدکنندگان صنعت پلیمر باید تفاوت‌های ساختاری این افزودنی‌ها و مکانیزم عملکرد آن‌ها را به خوبی بشناسند تا بتوانند محصولات با کیفیت و متناسب با نیاز مصرف‌کننده نهایی را تولید کنند.
صاحبی همچنین به پدیده اسلیپ (Slip) اشاره کرد و گفت: وقتی اسلیپ اتفاق می‌افتد، اصطکاک دیواره خروجی کاهش می‌یابد، آمپر دستگاه پایین می‌آید و چسبندگی سطحی از بین می‌رود که نتیجه آن دستیابی به سطحی مات و بدون موج خواهد بود که تولیدکنندگان محصول نهایی به آن نیاز دارند.
وی با اشاره به چالش تولیدکنندگان کامپاند و مستربچ که از فیلرهای پودری در درصدهای بالا استفاده می‌کنند، تصریح کرد: وقتی تولیدکنندگان محصولات زنجیره ارزش پلیمر به‌خصوص تولیدکنندگان کامپاند و مستربچ، از فیلر بالای ۸۰ درصد استفاده می‌کنند باید بتوانند از افزودنی‌های کمک‌فرایندی به‌عنوان روان‌کننده و بهبوددهنده تغذیه استفاده کنند تا مواد به‌درستی از هارپر پایین برود.
در ادامه این کارگاه تخصصی، میزان مصرف افزودنی‌ها در تولید محصولات پلیمری شناسایی و توضیح داده شد که مصرف افزودنی‌ها در بلندمدت اثرگذار است و نمی‌توان با استفاده میزان کمی از این افزودنی، انتظار ایجاد تفاوت خاصی را در محصول تولیدشده نهایی داشت. به‌گفته صاحبی، معمولا میزان استفاده از افزودنی‌های پلیمری حدود ۱۰ درصد است.
صاحبی در بخش دیگری از ارائه خود به تفصیل به افزودنی‌های خانواده استارات‌ها پرداخت و گفت: واکنش‌پذیری اسید استاریک بسیار زیاد است و برای پوشش‌دهی فیلر کلسیم کربنات و تیتانیوم ایده‌آل محسوب می‌شود. از این افزودنی در محصولاتی مانند PVC استفاده می‌شود. زینک استارات و کلسیم استارات نیز از خانواده فلزی استارات‌ها هستند که اصطکاک داخلی بین زنجیرها را کاهش می‌دهد و نرخ نفوذ و برهم‌کنش را در فرایندهای تولید محصولات پلیمری بهبود می‌بخشند.
او در ادامه تاکید کرد که لازم است، تولیدکنندگان محصولات پلیمری، شناخت دقیقی از مکانیزم عملکرد افزودنی‌های کمک‌فرایندی داشته باشند و با انتخاب هوشمندانه بر اساس نوع پلیمر و کاربرد افزودنی‌ها، کیفیت محصول نهایی‌شان را تضمین کنند.