
چندی پیش بود که رسانهها خبر از ابتلای پادشاه جدید بریتانیا به بیماری «سرطان» خبر دادند. نشریه اکونومیست به این بهانه، به مقوله بیماری پادشاهان و تمایل انسانها به آگاهی از آن پرداخته است. مسئلهای که به نظر میرسد در بریتانیا هم زیاد مورد توجه قرار گرفته است.
بریتانیاییها همیشه علاقهای وافر به شخصیتهای سلطنتی در کشور خود داشتهاند. در هر عصری، شاهد تمایل شدید مردم بریتانیا به شخصیتهای سلطنتی و مسائل شخصی آنها بودهایم. برای مثال شکسپیر در زمان خودش شیفته تحلیل «مغز» پادشاه شده بود. پس از آن، مردم به دست چارلز دوم علاقه پیدا کرده بودند و میخواستند بدانند چه چیزی در آن وجود دارد چرا که معتقد بودند به هرچه دست میگذاشت، آن را شفا میداد. حالا توجه مردم بریتانیا در این کشور به سلامتیِ چارلز سوم جلب شده است.
روز پنجم فوریه 2024 بود که کاخ باکینگهام اعلام کرد پادشاه این کشور یعنی چارلز سوم مشکوک به سرطان شده است. این نگرانی از بزرگ شدنِ پروستات آغاز شد و در نهایت پس از انجام آزمایشهای ثانویه، به صورت رسمی اعلام کردند که پادشاه این کشور به «سرطان» مبتلا شده است. البته هنوز به صورت رسمی مشخص نکردهاند که این پادشاه به کدام شکل از سرطان مبتلا شده و به این ترتیب هنوز خاندان سلطنتی اسراری را برای خودش دارد. با این حال یک نکته جالب توجه وجود دارد، زمانی مردم فکر میکردند فقط یک لمس ناقابل از طرف پادشاه این کشور میتواند بیماریها را درمان کند، اما حالا به نظر میرسد پروستات یکی از آنها منجر به سرطان شده و خودشان نتوانستهاند درمانی برایش پیدا کنند. گویی قدرت جادویی برای این خاندان از بین رفتهاست.
در گذشته اعضای خاندان سلطنتی به ندرت تمایلی به ابزار ضعف نشان میدادند. در واقع تلاش میکردند خودشان را افرادی قوی و سالم نشان دهند که هیچچیز نمیتواند آنها را از پای درآورد. پزشکان آنها هم همیشه اصرار داشتند که این افراد کاملاً سالم و سلامت هستند. یکی از همین اعضای خاندان سلطنتی در سال 1951 به سرطان ریه مبتلا شد و در نتیجه ناچار شدند بخشی از ریهاش را تحت عمل جراحی از بدنش خارج کنند. در آن هیچکس نمیدانست قضیه چیست و صرفاً اعلام کردند که پادشاه به دلیل ناخوشی، برای مدتی در انظار عمومی نخواهد بود.
*سلاطین هم سرطان میگیرند
یکی از پادشاهان بریتانیایی به قدری خودش را در غذا و نوشیدنی غرق کرده بود که دچار چاقی مفرط شده بود. میگویند حتی نمیتوانست دکمههای لباسش را ببندد. با این حال، همه اطرافیانش تاکید داشتند که کسی متوجه وضعیت سلامتیاش نشود. اصرار داشتند که او سالم است و میتواند کارهایش را به خوبی پیش برود. در نهایت، همین چاقی و اضافه وزن منجر به از دست رفتن جانش شد. به این ترتیب، مدتهاست که بر همه ثابت شده پادشاهان هم بیمار میشوند و میمیرند!
معمولاً در همه جای دنیا ماجرا به این شکل است که اگر کسی از خاندان سلطنتی به مقام پادشاهی دست پیدا کند، به عنوان فردی سالم و تندرست به مردم معرفی میشود که هیچچیز نمیتواند قدرتش را از دستش برباید. در این شرایط، بیماری آنها به مسئله مرموز و مخفی تبدیل میشود. در واقع به محض اینکه فردی روی تخت پادشاهی مینشیند، همه چیز دگرگون میشود. با این حال، این قضیه در مورد پادشاهی انگلیس در حال حاضر کمی متفاوت شده است.
زمانیکه ملکه الیزابت به تخت پادشاهی دست پیدا کرد فقط 25 سال بود. او از قوای جسمی کامل برخوردار بود و همه میدانستند که جوان است و میتواند فعلاً در قدرت بماند. با این حال، وقتی پسرش یعنی چارلز سوم به قدرت رسید 74 ساله بود و به عنوان پیرمردی ضعیف و نحیف در میان مردم شناخته میشد. حتی برخی تصور میکردند ممکن است به سلطنت دست پیدا نکند و زودتر از ملکه از دنیا برود که اینطور نشد. اما همین مسئله باعث شد که همه باور کنند او هم ممکن است بیمار باشد و از دنیا برود.
افزایش سن و از دست رفتن قوای جسمی جزو مسائلی است که پادشاهان با آن دستوپنجه نرم میکنند. به هر حال، پادشاه هم یک انسان است که میتواند دچار مشکلات جسمی و بیماری شود و بر اثر همین بیماریها هم از دنیا برود. به این ترتیب، نگاه انسانها هم به این مسئله تغییر کرده و باور کردهاند که پادشاهان هم میتوانند سرطان بگیرند و بمیرند.
منبع: اکونومیست / ترجمه: آیندهنگر